Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the lower court decision was not yet final due to pending appeal for default judgment.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the wife's appeal against the second-instance divorce judgment. The court found that the appealed decision remained subject to the appeal for default judgment because the appellant had not proven the expiration of the statutory period or her waiver of this right. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible since the underlying judgment had not yet become legally final.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553(1)(b), 309(1), 321, 495(1) of the Code of Civil Procedure; An appeal lies against a final judgment only after the appeal for default judgment has expired or been waived, otherwise the appeal is inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1216 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1216/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Χ συζύγου Ψ, το γένος ..., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Πέτρο Προκοπίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..
Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Παπαζάκα-Κολοκοτρώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-6-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14309/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 864/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 5-6-2008 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 29-1-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 στοιχ. β`, 309 εδ. 1, 321, 495 αρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο ασκήσεως του εν λόγω ένδικου μέσου, δηλαδή κατά τον χρόνο της καταθέσεως του οικείου δικογράφου στην γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι δε τελεσίδικη η απόφαση, η οποία, απεκδύοντας το δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της εφέσεως.
Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου, υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η δεκαπενθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοσή της. (άρθρο 503 παρ. 1 ΚΠολΔ), είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσο ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την παραπάνω αναφερόμενη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1β ΚΠολΔ.
Εξάλλου, η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης με αναίρεση αποφάσεως, γίνεται με τη προσκομιδή των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο. Αν δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη.
Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της 864/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε, ερήμην της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας, κατά την ειδική διαδικασία των γαμικών διαφορών (άρθρα 592 επ. ΚΠολΔ) και υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, σύμφωνα με τα άρθρα 501 και 502 παρ. 1 ΚΠολΔ.
Εφόσον όμως δεν προκύπτει από τα υπάρχοντα στη δικογραφία έγγραφα, η τελεσιδικία της προσβαλλόμενης απόφασης, με παραίτηση της αναιρεσείουσας από τυχόν ασκηθείσα ανακοπή ερημοδικίας ή από το δικαίωμα ασκήσεως του ένδικου αυτού μέσου, για την οποία μάλιστα απαιτείται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 98 εδαφ.β ΚΠολΔ ειδική πληρεξουσιότητα, ή βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα ότι παρήλθε άπρακτη η οριζόμενη προς τούτο δεκαπενθήμερη προθεσμία από την επίδοση στην αναιρεσείουσα, στις 16-5-2008, της προσβαλλομένης αποφάσεως, η αίτηση αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα στη μείζονα πρόταση, απαράδεκτη και ως εκ τούτου απορριπτέα.
Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσείουσας.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 5 Ιουνίου 2008 αίτηση της Χ συζ. Ψ, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 864/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2010.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Ιουνίου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ