Supreme Court dismisses appeal for failure to apply interpretation rules and lack of document distortion.

Απόφαση 1215 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1215/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ ατομικά και ως νομίμου εκπροσώπου και διαχειρίστριας της ομόρρυθμης εταιρείας υπό την επωνυμία "Χ ΚΑΙ ΣΙΑ ΟΕ" -ΤΟP ΕΧPΟ INT'L, κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεράσιμο Ποταμιάνο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1, το γένος ... ατομικά και με την ιδιότητα της ως νομίμου εκπροσώπου της ΕΠΕ με την επωνυμία "PUPLICITY ΕΠΕ", και 2. Ψ2, ατομικά κατοίκου ... και ως εταίρου της Ανώνυμης Συμβουλευτικής και Διαφημιστικής Εταιρίας με τον διακριτικό τίτλο "PERFECT ΑΕ" οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Μαλεβίτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-11-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5432/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 5456/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 3-1-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 7-1-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως "αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Την αναιρετική αυτή πλημμέλεια καταφάσκει και η παράλειψη του ουσιαστικού δικαστηρίου να προσφύγει στους εν λόγω ερμηνευτικούς κανόνες, μολονότι διαπίστωσε, έστω και εμμέσως, την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στη συγκεκριμένη δικαιοπρακτική δήλωση βουλήσεως. Εξάλλου, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, αντικείμενο ερμηνείας είναι η δικαιοπρακτική δήλωση βουλήσεως στην "κανονιστική" μόνο διάστασή της, ως φορέα ενός νομικώς κρίσιμου νοήματος, ενώ η ύπαρξη των χαρακτηριστικών στοιχείων της συγκεκριμένης δικαιοπραξίας, ως εμπειρικώς διαπιστώσιμων φαινομένων, αποτελεί μόνο αντικείμενο αποδείξεως.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, πλην άλλων, και τα εξής: "Η πρώτη εναγομένη (σημ. η εδώ πρώτη αναιρεσίβλητος) είναι επιχειρηματίας στο χώρο των διαφημίσεων και δραστηριοποιείται δια μέσου της εταιρείας "Publicity ΕΠΕ" ... η δεν ενάγουσα ... δραστηριοποιήθηκε και αυτή στον ίδιο χώρο.

Λόγω της πολυετούς φιλίας και εμπιστοσύνης που υπήρχε μεταξύ των διαδίκων, αποφάσισαν να συνεταιρισθούν και ίδρυσαν από κοινού την ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "Ιωάννα Καλογρίδη ΟΕ", με τον διακριτικό τίτλο "Top Expo international", ενώ η εταιρεία της πρώτης εναγομένης είχε αναλάβει μεταξύ άλλων και την προώθηση των καλλυντικών προϊόντων "ΙΣΗΤΑΡ", τα οποία εισήγαγε από το εξωτερικό, ο δεύτερος εναγόμενος Ψ2.

Το 1994 μία μεγάλη παρτίδα των προϊόντων αυτών αποσύρθηκε, διότι προέκυψε ότι περιείχε συστατικά από αγελάδες ύποπτες, που είχαν νοσήσει από τη νόσο "των τρελλών αγελάδων". Ο δεύτερος εναγόμενος υπέστη εκ τούτου μεγάλη οικονομική ζημία, με συνέπεια να μην πληρώσει την εταιρεία της πρώτης εναγομένης για τη διαφημιστική καμπάνια των προϊόντων του και ακολούθως και η εταιρεία της πρώτης εναγομένης "Publicity ΕΠΕ", δεν μπόρεσε να εκπληρώσει δικές της υποχρεώσεις έναντι τρίτων.

Η οικονομική θέση της τελευταίας άρχισε να γίνεται επισφαλής, καθώς τη διετία 1995-1996 δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει νέες δουλειές ενώ τα χρέη της αυξάνονταν. Η κατάσταση αυτή άρχισε να έχει οικονομικές επιπτώσεις και στην άνω κοινή εταιρεία των διαδίκων, διότι η πρώτη εναγομένη είχε αναλάβει τον τομέα των δημοσίων σχέσεων για την εξεύρεση πελατών σαν παλαιότερη και εμπειρότερη επιχειρηματίας στο χώρο αυτό και η φερεγγυότητά της στην αγορά είχε πλέον σημαντικά μειωθεί.

Για το λόγο αυτό και εφόσον η πορεία των δύο εταιρειών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη, η πρώτη εναγομένη ζήτησε από την ενάγουσα δάνειο και η τελευταία συναίνεσε προς τούτο και κατέθεσε 6.000.000 δραχμές σε κοινό λογαριασμό των εταιριών των διαδίκων. Μάλιστα οι διάδικοι την 20-1-1996 υπέγραψαν και το υπό ίδια ημερομηνία ιδιωτικό συμφωνητικό, στο οποίο φέρεται ότι η ενάγουσα χορήγησε το ποσό αυτό υπό μορφή εγγυητικής επιστολής, ποσού 10.000.000 δραχμών, στην οποία συμμετείχε σε ποσοστό 60%, δηλαδή κατά το άνω ποσό των 6.000.000 δραχμών, για την καλή εκτέλεση συμβολαίου εμπορικής συνεργασίας με την εταιρεία "ΕΚΔΟΣΕΙΣ Κ ΑΕ".

Τα χρήματα αυτά τελικά χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες μόνο της εταιρείας της πρώτης εναγομένης πλην τούτο ήταν απόλυτα θεμιτό και επιτρεπτό εφόσον η άνω κατάθεση έγινε σε κοινό λογαριασμό και αποτελούσε δάνειο της ενάγουσας προς την πρώτη εναγομένη, σύμφωνα με τη συμφωνία τους και κατά συνέπειαν η πρώτη εναγομένη δεν το υπεξαίρεσε όπως αβασίμως υποστηρίζει η ενάγουσα".

Από το εκτεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι για τη διαμόρφωση της κρίσεώς του, περί καταρτίσεως συμβάσεως δανείου μεταξύ της αναιρεσείουσας (δανείστριας) και της πρώτης των αναιρεσιβλήτων (δανειολήπτριας), το Εφετείο δεν διαπίστωσε - ούτε εμμέσως - την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στις σχετικές δηλώσεις βουλήσεως των συμβληθεισών διαδίκων, η κρίση του δε αυτή δεν είναι προϊόν αξιολογήσεως και ερμηνευτικής αποσαφηνίσεως των άνω δηλώσεων βουλήσεως, αλλά αποτελεί πραγματική διαπίστωση (οντολογική κρίση), συναχθείσα από την εκτίμηση των μνημονευόμενων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων και, άρα, μη υποκείμενη σε αναιρετικό έλεγχο (άρθρο 561 §1 Κ.Πολ.Δ.).

Επομένως, ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παρέλειψε να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, για να ανεύρει την αληθή βούληση των ανωτέρω δικαιοπρακτικών δηλώσεων των διαδίκων, στηρίζεται στην ανακριβή προϋπόθεση ότι το Εφετείο διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στις κρίσιμες δηλώσεις βουλήσεως.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 20 Κ.Πολ.Δ., παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ως λόγος αναιρέσεως, υπάρχει όταν το ουσιαστικό δικαστήριο, από εσφαλμένη ανάγνωση του εγγράφου, δέχεται πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον ίδιο ως άνω (πρώτο) λόγο ψέγεται το Εφετείο ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφων, ήτοι α) του άρθρου 8 του καταστατικού της ομόρρυθμης εταιρίας "Χ ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", β) του αναφερθέντος συμφωνητικού μεταξύ της αναιρεσείουσας και της πρώτης των αναιρεσιβλήτων και γ) του από 23-1-1996 ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ της πρώτης των αναιρεσιβλήτων και της εταιρίας με την επωνυμία "Εκδόσεις Κ ΑΕ". Ο λόγος αυτός, ως προς μεν το πρώτο (υπό α'), έγγραφο, είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος, διότι στο αναιρετήριο δεν προσδιορίζεται το διαγνωστικό συναφώς σφάλμα του Εφετείου ούτε ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου είχε προσκομιθεί το έγγραφο, ως προς δε τα υπόλοιπα δύο έγγραφα (υπό β' και γ'), είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση των εγγράφων αυτών - όπως το περιεχόμενό τους αναφέρεται στο αναιρετήριο - ουδόλως προκύπτει το, κατά την αναιρεσείουσα, πόρισμα, δηλαδή "ότι η α' των αναιρεσιβλήτων οικειοποιήθηκε το ποσό των 6.000.000 δρχ.".

Ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11 Κ.Πολ.Δ.), κατά τον οποίο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το προσκομισθέν με επίκληση από την αναιρεσείουσα από 27-2-2006 έγγραφο της εταιρίας "Εκδόσεις Λυμπέρη ΑΕ", που φέρεται να "πιστοποιεί ότι κατά το έτος 1996, η ανωτέρω εταιρεία πραγματοποίησε συναλλαγές με την εταιρεία της αναιρεσίβλητης ...", είναι αβάσιμος, διότι από τη βεβαίωση του Εφετείου, ότι έλαβε υπόψη, για τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, (και) "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι", σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι αυτό (Εφετείο) συνεξετίμησε, με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, και το φερόμενο ως αγνοηθέν έγγραφο.

Κατόπιν τούτων, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-1-2008 αίτηση της Χ για αναίρεση της 5456/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα την δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ