Supreme Court allows appeal against lower court dismissal of damages claim based on breach of good morals in corporate context.

Απόφαση 1214 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1214/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Χριστοδούλου, Βασίλειο Μαχαίρα, Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη και Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Μαΐου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:

Ε. Ζ., συζύγου Κ. Ζ., το γένος Κ. Μ., κατοίκου ... Λευκωσίας Κύπρου, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Φώτιο Κρεμμύδα και Γεωργία Σπανού με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Β. Μ. του Κ., κατοίκου ... Αττικής, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Κωνσταντίνο Εμμανουήλ και Νικόλαο Διακογιάννη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14.07.2008 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1486/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 954/2018 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10.12.2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσιβλήτου ζήτησαν την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[I] Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ’ αρθμ. 954/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε κατ’ ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ’ αρθμ. 1486/2015 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή της με την οποία ζητούσε να αναγνωρισθεί ότι ο αναιρεσίβλητος - εναγόμενος οφείλει να της καταβάλει ως αποζημίωση, εξαιτίας της αντίθετης προς τα χρηστά ήθη συμπεριφοράς του τα αναφερόμενα σ’ αυτή ποσά. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αρθμ. 3 ΚΠολΔ).

[ΙΙ] Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 914, 928 εδ. β', 929 εδ. β', 297 και 298 ΑΚ, σε περίπτωση αδικοπραξίας, αξίωση για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση (λόγω ηθικής βλάβης) έχει μόνον ο ζημιωθείς αμέσως από την πράξη, όχι δε και ο εμμέσως ζημιωθείς τρίτος (ΟλΑΠ 18/2004), εκτός αν η συμπεριφορά του αδικοπρακτούντος, αυτοτελώς θεωρούμενη, συνιστά και ως προς τον τρίτο είτε αδικοπραξία, είτε αυτοτελή λόγο υποχρεώσεως για αποζημίωση (ΑΠ 461/1991).

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 18, 22α, 22β του Ν 2190/1920, 31, 32 ΕμπΝ, 68, 714, 297, 298 ΑΚ προκύπτει, ότι τα μέλη διοικητικού συμβουλίου ανώνυμης εταιρείας ευθύνονται έναντι του νομικού αυτού προσώπου, για τη ζημία που από πταίσμα τους προξένησαν στην εταιρεία, η ευθύνη τους δε αυτή υφίσταται και κατά τα άρθρα 914, 919 ΑΚ, όταν η ζημιογόνος πράξη τους, στρεφόμενη κατά της εταιρείας, αποτελεί και αδικοπραξία με την έννοια των διατάξεων των εν λόγω άρθρων.

Στην περίπτωση αυτή, όταν δηλαδή η ζημιογόνος πράξη που αποτελεί και αδικοπραξία στρέφεται κατά του νομικού προσώπου της εταιρείας, την αξίωση προς αποζημίωση έχει το αμέσως ζημιωθέν νομικό τούτο πρόσωπο της εταιρείας, νομιμοποιούμενο να εγείρει την οικεία αγωγή κατά των μελών της διοικήσεως, κατά τους όρους του άρθρου 22β του Ν 2190/1920.

Οι κατ’ ιδίαν μέτοχοι της ανώνυμης εταιρείας, τυχόν υφιστάμενοι έμμεση ζημία, που μπορεί να συνίσταται στην πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των μετοχών ή τη μείωση της εσωτερικής αξίας τους ή τη διανομή μικρότερου μερίσματος, δεν έχουν και αυτοί παράλληλα αξίωση αποζημιώσεως για τη ζημία τους αυτή, διότι δεν είναι οι αμέσως από την αδικοπραξία ζημιωθέντες (ΑΠ 1285/1980).

Όμως, κατά λογική ακολουθία των προεκτιθεμένων, έχουν και οι μέτοχοι αυτοτελή αξίωση αποζημιώσεως κατά των μελών της διοικήσεως της εταιρείας, όταν η ζημιογόνος πράξη των τελευταίων, αυτοτελώς θεωρούμενη, συνιστά συγχρόνως και παράνομη επέμβαση στην υπόσταση του μετοχικού δικαιώματος, συνιστά δηλαδή και ως προς τους μετόχους αδικοπραξία, από την οποία απορρέει άμεση και αυτοτελής υποχρέωση προς αποζημίωση (ΑΠ 413/2020).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 919 ΑΚ, όποιος με πρόθεση ζημίωσε άλλον κατά τρόπο αντίθετο προς τα χρηστά ήθη έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει. Με τη διάταξη αυτή, που αποτελεί απαραίτητο συμπλήρωμα της διατάξεως του άρθρου 914 ΑΚ, ανάγεται σε αυτοτελή αδικοπραξία, που τίκτει υποχρέωση προς αποζημίωση, καθώς επίσης και προς καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης, η κατά τρόπον αντίθετο προς τα χρηστά ήθη συμπεριφορά του υπαιτίου, εφόσον αυτή έγινε με πρόθεση επαγωγής ζημίας.

Ως κριτήριο των χρηστών ηθών, η έννοια των οποίων είναι νομική, χρησιμεύουν οι ιδέες του εκάστοτε κατά τη γενική αντίληψη χρηστώς και με φρόνηση σκεπτόμενου μέσου κοινωνικού ανθρώπου (ΟλΑΠ 10/1991). Στην περίπτωση που η κρινόμενη συμπεριφορά σχετίζεται με ορισμένη κατηγορία συναλλαγών και συναλλασσομένων, οι αντίστοιχες, στην κατηγορία αυτή των συναλλασσομένων, κρατούσες αντιλήψεις, λαμβάνονται υπόψη, εκτός αν, κατά το κοινό συναίσθημα του πιο πάνω κοινωνικού ανθρώπου, δεν συμβιβάζονται με την κοινωνική ηθική.

Προκειμένου να κριθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συμπεριφοράς υπάρχει αντικειμενική αντίθεση, με την πιο πάνω έννοια, προς τα χρηστά ήθη (την οποία δεν αποκλείει η ύπαρξη σχετικού δικαιώματος ή ευχέρειας) συνεκτιμώνται τα κίνητρα, ο σκοπός του υποκειμένου της συμπεριφοράς, το είδος των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη του σκοπού, έστω και θεμιτού και όλες οι λοιπές περιστάσεις πραγματώσεως της συμπεριφοράς, θετικής ή αρνητικής (ΟλΑΠ 398/1975).

Όσον αφορά την πρόθεση, δεν απαιτείται ο ζημιώσας να ενήργησε με τον αποκλειστικό σκοπό να βλάψει τον άλλον (άμεσος δόλος), αλλά αρκεί και η περί της επελθούσας ζημίας θέλησή του, ότι δηλαδή προέβλεψε ως ενδεχόμενη την πρόκληση ζημίας από τη συμπεριφορά του και παρόλα αυτά δεν απέσχε από την πράξη ή την παράλειψη, από την οποία επήλθε η ζημία.

Περίπτωση που εμπίπτει στη διάταξη του άρθρου 919 ΑΚ, είναι και εκείνη κατά την οποία κάποιος, με πρόθεση και κατά τρόπο αντίθετο προς τα χρηστά ήθη, ματαιώνει την ελπίδα ή την πιθανότητα άλλου για την απόκτηση δικαιώματος ή κάποιου αγαθού. Τέλος, δικαιούχος της αποζημιώσεως δεν είναι ο οποιοσδήποτε που ζημιώθηκε από την "από πρόθεση" ανήθικη συμπεριφορά του δράστη, αλλά μόνο εκείνος, έναντι ακριβώς του (ή και του) οποίου η συμπεριφορά του ζημιώσαντος αντίκειται στα χρηστά ήθη, ο οποίος έτσι είναι και ο αμέσως ζημιωθείς.

Επομένως και οι μέτοχοι ανώνυμης εταιρείας μπορούν να στραφούν, υπό τις προϋποθέσεις της προαναφερόμενης διατάξεως, κατά των οργάνων της εταιρείας, όταν δηλαδή η συμπεριφορά των τελευταίων, έναντι ακριβώς αυτών, αντίκειται στα χρηστά ήθη. Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, προδήλως ενεργούν εναντίον των χρηστών ηθών και οι μέτοχοι ανώνυμης εταιρείας, που έχουν την πλειοψηφία στο διοικητικό συμβούλιο και στη γενική συνέλευσή της, οι οποίοι, με την πρόθεση να αποκομίσουν μόνον οι ίδιοι τα κέρδη από την αναμενόμενη με βεβαιότητα μεγάλη αύξηση της αξίας των περιουσιακών της στοιχείων και να στερήσουν από τα κέρδη αυτά άλλο μέτοχο της εταιρείας, με μεθοδευμένες και νομιμοφανείς ενέργειες, μεταβιβάζουν τα περιουσιακά αυτά στοιχεία της εταιρείας τους σε άλλη ανώνυμη εταιρεία, που οι ίδιοι για το σκοπό αυτό συνιστούν και στην οποία μόνο αυτοί πλέον συμμετέχουν, αποκλείοντας έτσι από τη νέα εταιρεία τον άλλο μέτοχο (ΑΠ 1298/2006).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύθηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόσθηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν ή εφαρμόσθηκε εσφαλμένα (ΟλΑΠ 4/2005, 7/2006).

Συνεπώς κατά τις παραπάνω διακρίσεις η παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που οδηγεί σε εσφαλμένο νομικό συλλογισμό και κατ’ επέκταση σε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου, εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου είτε ως εσφαλμένη υπαγωγή σ’ αυτόν των περιστατικών της ατομικής περιπτώσεως, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού της αποφάσεως. Έτσι με τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς (ΟλΑΠ 2/2013).

[III] Στην εξεταζόμενη υπόθεση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα, στην ένδικη αγωγή της, όπως το περιεχόμενό της επιτρεπτώς εκτιμάται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), εκθέτει τα ακόλουθα:

Ότι από τις 08.04.1995, που απεβίωσε ο αδελφός αυτής και του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, ήταν συγκύριοι, κατά ποσοστό 50% έκαστος, σε όλα τα στοιχεία της κληρονομιαίας περιουσίας, η οποία αποτελείτο από ημεδαπές και αλλοδαπές εταιρείες που είχαν στην κυριότητά τους πλοία ή ακίνητα στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή, ή θαλαμηγούς ή αεροπλάνα, είτε διαχειρίζονταν ναυτιλιακές επιχειρήσεις∙

ότι ο εναγόμενος με πρόθεση να αποκομίσει μόνον ο ίδιος το όφελος από τα περιουσιακά στοιχεία των εταιρειών τους, τις οποίες διαχειριζόταν μόνος του και να αποστερήσει αυτήν, τη μέτοχο του 50% της μητρικής εταιρείας, με μεθοδευμένες και νομιμοφανείς ενέργειες έδωσε εντολές να διοχετευθούν τα χρήματα των εν λόγω εταιρειών σε άλλες εταιρείες ή να διατεθούν προς όφελος άλλων εταιρειών, στις οποίες συμμετείχε μόνον αυτός, ή μέσω των οποίων τα χρήματα αυτά επενδύθηκαν σε επενδύσεις στις οποίες συμμετείχε εκείνος∙

ότι ο εναγόμενος, αποκρύπτοντας την με τον τρόπο αυτό διάθεση των περιουσιακών στοιχείων των αμερικανικών εταιρειών, καθώς και ότι ο έλεγχος των εταιρειών από ελεγκτική εταιρεία προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων αυτής (εναγούσης) θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί λόγω μη παραδόσεως απ’ αυτόν στους ελεγκτές των απαραίτητων για τον έλεγχο στοιχείων της μέχρι τότε διαχειρίσεως των εταιρειών από τον ίδιο, την παρέπεισε να του μεταβιβάσει, με το από 13.03.2002 Συμφωνητικό του Λονδίνου, το ανήκον σε αυτή ποσοστό 50% των μετοχών της μητρικής εταιρείας ... στην τιμή των 6.500.000 δολλαρίων ΗΠΑ, που αντιπροσώπευε στην ουσία το 50% της αξίας του κτιρίου που ανήκε στην εταιρεία ... στη Ν. Υόρκη και μόνο και όχι το 50% της αξίας των μετοχών της ... που ήταν η μητρική εταιρεία όλων των αμερικανικών εταιρειών, από τις οποίες και αποξενώθηκε αυτή μετά την μεταβίβαση∙

ότι η ζημία που υπέστη εξαιτίας της ανωτέρω δόλιας και αντίθετης προς τα χρηστά ήθη συμπεριφοράς του εναγομένου ισούται με το 1/2 των ποσών που διοχετεύθηκαν, εν αγνοία της, από τις αμερικανικές εταιρείες, από τις οποίες, εξαπατηθείσα από τις ψευδείς διαβεβαιώσεις του εναγομένου, αποξενώθηκε με αντάλλαγμα που αντιστοιχούσε μόνο στο 1/2 της αξίας του ακινήτου της ..., προς εταιρείες και επενδύσεις συμφερόντων του εναγομένου..., ότι αν δεν είχε μεσολαβήσει η ανωτέρω αδικοπρακτική συμπεριφορά του, αυτή θα διατηρούσε, ως μέτοχος του 50% της μητρικής εταιρείας ..., τη συμμετοχή της στις αμερικανικές εταιρείες, η αξία της οποίας θα ήταν αυξημένη κατά το 1/2 των ποσών που ο εναγόμενος δόλια αφαίρεσε από τις εταιρείες αυτές προς ίδιον όφελος, ήτοι κατά το ποσό των 9.664.584,36 δολλαρίων ΗΠΑ, κατά το οποίο και ζημιώθηκε άμεσα.

Ζήτησε δε, κατόπιν περιορισμού του ύψους της αρχικά αιτούμενης αποζημιώσεως και τροπής των αγωγικών αιτημάτων από καταψηφιστικά σε αναγνωριστικά, να αναγνωρισθεί ότι ο εναγόμενος οφείλει να της καταβάλει ως αποζημίωση (α) το ποσό των 6.253.548,09 δολλαρίων ΗΠΑ και (β) το ποσό των 854.091,50 δολλαρίων ΗΠΑ, το οποίο κατέβαλε στην ελεγκτική εταιρεία ή το ισόποσο αυτών σε ευρώ κατά το χρόνο καταβολής τους, καθώς και το ποσό των 2.500.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη από την αδικοπρακτική συμπεριφορά του, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.

[IV] Με το παραπάνω περιεχόμενο, η αγωγή είναι νόμιμη, στηριζομένη στις διατάξεις των άρθρων 919, 932, 297 και 298 ΑΚ, αφού τα ανωτέρω εκτιθέμενα περιστατικά, εφόσον αληθεύουν, πληρούν το πραγματικό αυτών των διατάξεων και ειδικότερα ο εναγόμενος, προκειμένου να αποκομίσει μόνον ο ίδιος την ωφέλεια από τα περιουσιακά στοιχεία των κοινών με την ενάγουσα εταιρειών και να στερήσει αυτήν από τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην ωφέλεια, ενήργησε μεθοδευμένα, κατά τον προαναφερόμενο τρόπο (διοχετεύοντας εν αγνοία της εναγούσης τα χρήματα των εταιρειών τους σε άλλες εταιρείες, στις οποίες συμμετείχε μόνον ο ίδιος ή σε επενδύσεις δικών του συμφερόντων, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι είχε την αποκλειστική διαχείριση της κοινής περιουσίας, αποκρύπτοντας από την ενάγουσα ότι θα ήταν ανέφικτος ο έλεγχος των κοινών εταιρειών και παραπείθοντας αυτήν να του μεταβιβάσει το 50% των μετοχών της), αφαιρώντας έτσι στην πραγματικότητα από την ενάγουσα την βέβαιη ωφέλειά της, ανερχόμενη στο ποσό των 9.664.584,36 δολλαρίων ΗΠΑ και ενσωματώνοντας αυτή στην δική του περιουσία, οι ενέργειες δε αυτές του εναγομένου αντίκεινται στα χρηστά ήθη, με την έννοια αυτών που εκτέθηκε στη μείζονα σκέψη, είναι δε άμεση η ζημία που υπέστη η ενάγουσα, αφού η ανωτέρω συμπεριφορά του εναγομένου, δολίως κατευθυνόμενη κατ’ αυτής, τη ζημία της οποίας επεδίωκε με αντίστοιχη ωφέλειά του, έναντι ακριβώς αυτής, αντίκειται στα χρηστά ήθη.

Επομένως το Εφετείο που έκρινε αντιθέτως, με τη σκέψη ότι η ζημία της εναγούσης-αναιρεσείουσας είναι έμμεση, γιατί άμεσα ζημιωθέντα είναι τα νομικά πρόσωπα των ως άνω εταιρειών και απέρριψε την έφεσή της επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει ομοίως, με εν μέρει διαφορετικές αιτιολογίες που συμπληρώθηκαν με αυτές της προσβαλλομένης, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 919 του ΑΚ και γι’ αυτό πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών αναιρετικών λόγων, καθόσον η εμβέλεια του ως άνω λόγου που έγινε δεκτός την καταλαμβάνει στο σύνολό της.

Στη συνέχεια, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να διαταχθεί η απόδοση του κατατεθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα (άρθρο 495 αρθμ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, κατά το νόμιμο και βάσιμο, σχετικό, αίτημα που υπέβαλε αυτή νόμιμα με τις προτάσεις της (άρθρα 106, 176,183,189 αρθμ.1,191 αρθμ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθμ. 954/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 2021.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 19 Οκτωβρίου 2021.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ