1214/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1214 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1214/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη, Δημήτριο Τζιούβα και Διονυσία Μπιτζούνη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του την 6 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευσταθίας Σπυροπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων Χ. Α. του Κ., Α. Α. του Π. και Π. Α. του Χ., όλων κατοίκων ..., που παραστάθηκαν διά της πληρεξουσίας δικηγόρου τους, Μαρίας Βραχά για αναίρεση της υπ’ αριθ. 3322/2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Mε πολιτικώς ενάγουσες τις εταιρείες με την επωνυμία "SONY MUSIC", "UNIVERSAL ΜUSIC", "ALRHA RECORDS", "HEAVEN MUSIC KAI EΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ", οι οποίες δεν παραστάθηκαν.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες- κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Ιανουαρίου 2015 αίτησή τους αναιρέσεως που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 242/2015.

Αφού άκουσε

την πληρεξούσια δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του Ν. 2121/1993 "περί πνευματικής ιδιοκτησίας, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα", "οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου, αποκτούν πάνω σ’ αυτό πνευματική ιδιοκτησία που περιλαμβάνει, ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα, το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού τους δεσμού προς αυτό (ηθικό δικαίωμα).

Τα δικαιώματα αυτά περιλαμβάνουν εξουσίες, που προβλέπονται στα άρθρα 3 και 4 του παρόντος", κατά δε το άρθρο 2 παρ. 1 του ίδιου νόμου "ως έργο νοείται κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή ....", ενδεικτικά δε μεταξύ αυτών αναφέρονται και οι μουσικές συνθέσεις.

Κατά τις διατάξεις της παρ. 1 και 2 του άρθρου 66 του Ν.2121/1993, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 9 άρθρου 81 Ν.3057/2002 (ΦΕΚ 239/10.10.2002) τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή 2.900 έως 15.000 ευρώ, όποιος κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος νόμου ή διατάξεων των κυρωμένων με το νόμο πολυμερών διεθνών συμβάσεων για την προστασία συγγενικών δικαιωμάτων χωρίς την άδεια του ερμηνευτή ή εκτελεστή καλλιτέχνη α) εγγράφει σε υλικό φορέα την ερμηνεία ή εκτέλεση, β) αναπαράγει άμεσα ή έμμεσα, προσωρινά ή μόνιμα με οποιοδήποτε μέσο ή μορφή, εν όλω ή εν μέρει την εγγραφή της ερμηνείας ή εκτέλεσης τους σε υλικό φορέα, γ) προβαίνει σε διανομή στο κοινό του υλικού φορέα με την εγγραφή της ερμηνείας ή εκτέλεση ή κατέχει με σκοπό διανομής.

Κατά την παράγραφο 3 του ως άνω άρθρου. "Αν ο υπαίτιος τελεί τις παραπάνω πράξεις κατ’ επάγγελμα "σε εμπορική κλίμακα" ή αν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε η πράξη μαρτυρούν ότι ο υπαίτιος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων, επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι 10 ετών και χρηματική ποινή 5 έως 20 εκατομμυρίων δραχμών.

Θεωρείται ότι η πράξη έχει τελεσθεί κατ’ επάγγελμα και όταν ο δράστης έχει καταδικασθεί για αδικήματα του παρόντος άρθρου ή για παράβαση των διατάξεων περί πνευματικής ιδιοκτησίας που ίσχυαν πριν από αυτό με αμετάκλητη απόφαση σε ποινή στερητική της Ελευθερίας. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 13 εδ.

στ’ του Π.Κ., όπως το εδάφιο στ’ προστέθηκε στο άρθρο αυτό με το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 2408/1996, κατ’ επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος συντρέχει, όταν από την επανειλημμένη τέλεση της πράξεως ή από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης με πρόθεση επανειλημμένης τελέσεως της πράξεως, προκύπτει σκοπός του δράστη για πορισμό εισοδήματος.

Από την τελευταία αυτή διάταξη του άρθρου 13 εδ. στ’ του Π.Κ. προκύπτει ότι για τη συνδρομή της επιβαρυντικής περιστάσεως της τελέσεως του συγκεκριμένου εγκλήματος κατ’ επάγγελμα, απαιτείται αντικειμενικώς μεν επανειλημμένη τέλεση αυτού, χωρίς απαραιτήτως να έχει προηγηθεί και καταδίκη του δράστη υποκειμενικώς δε σκοπός του δράστη να πορισθεί εισόδημα από την επανειλημμένη τέλεσή του.

Επίσης, κατ’ επάγγελμα τέλεση συντρέχει και όταν η αξιόποινη πράξη τελείται για πρώτη μεν φορά, όχι όμως ευκαιριακά, αλλά βάσει σχεδίου, δηλαδή όταν από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης και την οργανωμένη ετοιμότητα του με πρόθεση επανειλημμένης τελέσεως της πράξεως αυτής, προκύπτει σκοπός του για πορισμό εισοδήματος.

Κατά δε, τη διάταξη του άρθρου 13 εδ.ζ’ του ΠΚ που εφαρμόζεται και στα ποινικά αδικήματα του ν. 2121/1993, όπως ισχύει, ιδιαίτερα επικίνδυνος χαρακτηρίζεται ο δράστης όταν από τη βαρύτητα της πράξης, τον τρόπο και τις συνθήκες τέλεσης της τα αίτια που τον ώθησαν και την προσωπικότητά του, μαρτυρείται αντικοινωνικότητα αυτού και σταθερή ροπή του στη διάπραξη νέων εγκλημάτων στο μέλλον.

Έτσι, στην δεύτερη εναλλακτική περίπτωση της ως άνω διατάξεως του εδαφ.β’ της παρ.3 του άρθρου 66 του ν. 2121/93, όπως ίσχυε μετά την τροποποίηση του με το άρθρο 81 παρ. 14 ν. 3057/2002 η προσβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας τρέπεται σε κακουργηματική όταν η εγκληματική διάθεση (ροπή) του υπαιτίου αφορά στην πιθανότητα τελέσεως νέων εγκλημάτων κατά της πνευματικής ιδιοκτησίας και υπό την έννοια αυτή πρέπει το δικαστήριο μετά από αξιολόγηση των περιστατικών και των αποδείξεων που τα θεμελιώνουν να καταλήγει στην κρίση ότι υπάρχει ροπή προς διαπράξεις νέων εγκλημάτων στο μέλλον. (ΑΠ 553/2014, 451/2014, 427/2012).

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 45 ΠΚ, που ορίζει ότι αν δύο ή περισσότεροι τέλεσαν από κοινού αξιόποινη πράξη, καθένας τους τιμωρείται ως αυτουργός, προκύπτει ότι επί συναυτουργίας, απαιτείται αντικειμενικώς, σύμπραξη των συναυτουργών στην εκτέλεση της ίδιας πράξεως και υποκειμενικώς, κοινός δόλος όλων όσοι συμπράττουν, δηλαδή ο κάθε συναυτουργός θέλει ή αποδέχεται την πραγμάτωση της αντικειμενικής υποστάσεως του διαπραττόμενου εγκλήματος, γνωρίζοντας ότι και οι λοιποί συμμέτοχοι πράττουν με δόλο τελέσεως του ίδιου εγκλήματος, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξειδικεύονται για την πληρότητα της αιτιολογίας οι επί μέρους ενέργειες των συναυτουργών. (ΑΠ 451/2014, 787/2013).

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και από τα οποία το δικαστήριο που την εξέδωσε συνήγαγε την ύπαρξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος για το οποίο κατεδικάσθη ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή αυτών των τελευταίων στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη της τοιαύτης αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα κατ’ είδος γενικώς, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά εξ ενός εκάστου αυτών. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ των, ούτε απαιτείται να ορίζεται ποίο βαρύνει περισσότερο για τον σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως η παράλειψη των οποίων δεν συνιστά λόγον αναιρέσεως.

Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβεν υπ’ όψη του και συνεξετίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι μόνο μερικά εξ αυτών κατ’ επιλογήν, όπως αυτό επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 170 Κ.Ποιν.Δ. (Ολ. ΑΠ 1/2005). Έτσι δεν αποτελούν λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ’ αρχήν ανάγκη να αιτιολογείται ειδικότερα, διότι ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή.

Όταν όμως για το αξιόποινο της πράξεως απαιτούνται, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμον την έννοια αυτής και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως ορισμένος "σκοπός" (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση) ή τέλεση της πράξεως "εν γνώσει" ορισμένων περιστατικών, άμεσος, δηλαδή δόλος, από μέρους του υπαιτίου, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα στοιχεία αυτά.

Τοιαύτα πρόσθετα στοιχεία δεν απαιτούνται στην παράβαση του άρθρου 66 Ν. 2121/1993 και στην αποδοχή προϊόντος εγκλήματος. (ΑΠ 588/2013) Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ’ αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (Ολ.ΑΠ 3/2008, ΑΠ 444/2014).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης υπ’ αριθμ. 3322/2014 αποφάσεώς του, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι, των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης και όλων ανεξαιρέτως τα νομίμως προσκομισθέντων εγγράφων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, ότι αποδείχθησαν κατά λέξη τα εξής:

"Στις 15.5.2003 και ώρα 11.15 Αστυνομικοί του Τμήματος Δημόσιας Ασφάλειας του Δ.Α.Α., αξιοποιώντας ανώνυμες πληροφορίες, που είχαν περιέλθει στην Υπηρεσία τους, διενήργησαν έλεγχο στο κατάστημα εμπορίας ειδών, ρουχισμού, ιδιοκτησίας του τρίτου κατηγορουμένου Π. Α., στην Αγία Βαρβάρα Αττικής, επί της οδού .... Στο εν λόγω κατάστημα λειτουργούσαν, ως υπεύθυνοι, ο Χ.

και ο Α. Α., πρώτος και δεύτερος των κατηγορουμένων, ανεψιός και υιός του ιδιοκτήτη, αντίστοιχα. Οι ανωτέρω Αστυνομικοί, ήθελαν να διενεργήσουν έλεγχο στο προαναφερόμενο κατάστημα, από τις πληροφορίες που είχαν, προκειμένου να διαπιστώσουν τυχόν παράνομη αναπαραγωγή, κατοχή και πώληση κασετών, μαγνητοταινιών, ψηφιακών δίσκων και βιντεοταινιών, κατά παράβαση του Ν. 2121/1993 "περί πνευματικής ιδιοκτησίας".

Σε έρευνα των εν λόγω Αστυνομικών, που διενεργήθηκε εντός του καταστήματος του τρίτου κατηγορουμένου, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός της τουαλέτας, η μία πλευρά της οποίας αποτελούσε την είσοδο, η οποία άνοιγε με ειδικό μπουτόν τοποθετημένο στο κάτω μέρος της συσκευής τηλεφώνου του Ο.Τ.Ε. και επιπλέον επιτηρείτο από ειδικό προς τούτο κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

Δεκατρείς χιλιάδες τριακόσιοι (13.300) κλεψίτυποι μουσικοί ψηφιακοί δίσκοι, εκατόν δεκαοκτώ (118) γνήσιοι μουσικοί δίσκοι, που χρησίμευαν, ως μήτρες προς αντιγραφή, εξακόσια (600) άγραφα CD, πεντακόσιοι εξήντα τρεις (563) κλεψίτυποι δίσκοι κινηματογραφικών έργων DVD και πολλές κενές θήκες για CD. Όλα τα ανωτέρω μουσικά CD και ψηφιακά DVD, τα οποία είναι κλεψίτυπα και παράνομα αναπαραχθέντα, τα οποία οι κατηγορούμενοι είχαν σκοπό να τα διαθέσουν στο καταναλωτικό κοινό έναντι τιμήματος, παραδόθηκαν με μεσεγγύηση στους αρμόδιους εκπροσώπους της ΕΠΟΕ και ΑΕΠΙ και προσδιορίζονται επακριβώς, κατά τίτλο, την εταιρεία παραγωγής, την ποσότητα και τους καλλιτέχνες, στις λίστες, που αναφέρονται στο διατακτικό της παρούσας απόφασης.

Οι ως άνω 13.300 ψηφιακοί μουσικοί δίσκοι αποτελούν προϊόντα απομίμησης και παραποίησης (κλεψίτυποι) και έχουν παραχθεί κατά παράβαση του Ν. 2121/1993. Διαφέρουν από τους νομίμους, ως προς τα εξής: Ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους: α) Δεν φέρουν ταινία ασφαλείας, β) τα εξώφυλλά τους είναι χαμηλής ποιότητας, αναπαραγμένα σε εκτυπωτή ηλεκτρονικού υπολογιστή ή σε φωτοαντιγραφικό μηχάνημα, γ) τα εξώφυλλά τους είναι απλά και δεν περιέχουν τις πληροφορίες (στίχους τραγουδιών, συντελεστές, κ.λπ.), που περιέχουν τα πρωτότυπα.

Ως προς τα χαρακτηριστικά των δίσκων: α) Η εκτύπωση στην άνω πλευρά των ψηφιακών δίσκων είναι χαμηλής ποιότητας, β) η άνω πλευρά των ψηφιακών δίσκων φέρει αυτοκόλλητο αντί της μεταξοτυπίας, που φέρουν οι γνήσιοι, γ) η κατοπτρική επιφάνεια των δίσκων είναι χρωματιστή (πράσινη, γαλάζια ή χρυσή) αντί για ασημί, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχουν αναπαραχθεί από ηλεκτρονικό υπολογιστή και όχι από μηχανές παραγωγής, που χρησιμοποιούνται για τους γνήσιους ( το συγκεκριμένο χρώμα προέρχεται από τα οξείδια μετάλλων, που φέρουν οι εν λόγω δίσκοι στην επιφάνειά τους, ενώ στους δίσκους εργοστασιακής παραγωγής η πλευρά των δεδομένων καλύπτεται, κατά την παραγωγή, από στρώμα αλουμινίου, που προσδίδει το ασημί χρώμα), δ) δεν φέρουν στο δαχτυλίδι της κατοπτρικής επιφάνειας τους κωδικούς των εργοστασίων, που παρήγαγαν τις μήτρες και τα αρχέτυπα.

Επίσης, τα ίδια ισχύουν και για τα 273 DVD, τα οποία οι κατηγορούμενοι παρήγαγαν, κατά παράβαση του Ν. 2121/1993 και εκμεταλλεύονταν, ως κλεψίτυπα αντίτυπα των γνησίων βιντεοκασετών. Ο τρόπος ενεργείας των κατηγορουμένων, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτοί, για τη διάπραξη της αξιόποινης πράξης, για την οποία κατηγορούνται, διαπιστώθηκε ότι ήταν ο ακόλουθος:

Οι Αστυνομικοί, που διενήργησαν την έρευνα, αφού εισήλθαν στο ως άνω κατάστημα, είδαν ότι στο βάθος αριστερά υπήρχε γραφείο, στο οποίο καθόταν ο δεύτερος κατηγορούμενος Α. Α. και δεξιά τουαλέτα, η μία πλευρά της οποίας ήταν κατάλληλα διαμορφωμένη, ώστε να ανοίγει με το πάτημα ενός κουμπιού, που ήταν τοποθετημένο κάτω από ένα τηλέφωνο, που βρισκόταν πάνω στο γραφείο του Α.

Α.. Όταν "άνοιξε" με τον προαναφερόμενο τρόπο η πόρτα της τουαλέτας, οι Αστυνομικοί βρέθηκαν σ’ ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο, χωρίς παράθυρο, έκτασης 15 Χ 20 τ.μ., με ράφια γύρω γύρω, επί των οποίων είχαν τοποθετηθεί με σειρά τα προαναφερόμενα μουσικά CD και DVD, τα οποία κατασχέθηκαν. Στο κέντρο του προαναφερομένου κρυφού δωματίου υπήρχε ένας πάγκος, τον οποίο χρησιμοποιούσε ως γραφείο ο πρώτος κατηγορούμενος, στον οποίο καθόταν ο πρώτος κατηγορούμενος Χ.

Α.. Στα χέρια του κρατούσε φορητό ασύρματο ενδοεπικοινωνίας, χρώματος κίτρινου, μέσω του οποίου επικοινωνούσε με το φορητό ασύρματο ίδιου τύπου με το δεύτερο κατηγορούμενο Α. Α.. Οι δύο ασύρματοι κατασχέθηκαν στα χέρια των δύο αυτών κατηγορουμένων και διαπιστώθηκε ότι αμφότεροι ήταν συγχρονισμένοι στην ίδια συχνότητα.

Επίσης, βρέθηκε και κατασχέθηκε στην κατοχή του πρώτου κατηγορουμένου Χ. Α. ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας NOKIA, τύπου 8310 και ένα μηχάνημα ανίχνευσης πλαστών χαρτονομισμάτων. Σε έρευνα, που έγινε σε άλλους χώρους του καταστήματος, βρέθηκε και κατασχέθηκε το ποσό των 1.380 ευρώ, ως προερχόμενο από πώληση κλεμμένων CD και DVD.

Ακόμη, όπισθεν του γραφείου ευρέθη ένα μικρό μόνιτορ (οθόνη) και σε άλλο ειδικά διαμορφωμένο με ράφια χώρο μεταξύ καταστήματος και κρυφής αποθήκης βρέθηκε μία κάμερα, η οποία επικοινωνούσε ασύρματα με το μόνιτορ για την επόπτευση του χώρου. Στα ράφια του χώρου αυτού ήταν τοποθετημένα CD και DVD, τα οποία κατασχέθηκαν, λόγω της χρησιμότητάς τους ως μητρών για την αντιγραφή πλαστών-κλεψίτυπων CD και DVD.

Επίσης, κατασχέθηκε και ένα τηλέφωνο μάρκας LOTTE, διότι, καθώς διαπιστώθηκε, στο κάτω μέρος αυτού υπήρχε ειδικό μπουτόν, με το πάτημα του οποίου άνοιγε η ειδικά διαμορφωμένη πόρτα από την τουαλέτα προς την αποθήκη. Οι πρώτος και δεύτερος των κατηγορουμένων έχουν συλληφθεί και πάλι στις 22.9.1999, στην Αγία Βαρβάρα Αττικής, στην οδό ..., επειδή διατηρούσαν πλήρες εργαστήριο αναπαραγωγής κλεψίτυπων ψηφιακών δίσκων και κασετών ήχου και καταδικάσθηκαν από το Μ.Ο.Ε.

Αθηνών γι’ αυτή τους τη δραστηριότητα. Επίσης, ο Χ. Α. συνελήφθη εκ νέου για παράβαση του Ν. 2121/1993, στις 3.4.2001, επειδή, σε αποθήκη κατάστημα, στην Αγία Βαρβάρα Αττικής, επί της οδού ..., κατείχε 3.800 CD και ο Α. Α. συνελήφθη στις 30.1.2003, στην οδό ..., στην Αγία Βαρβάρα Αττικής, επειδή κατείχε 11.400 κλεψίτυπους ψηφιακούς δίσκους και οι δύο παραπέμφθηκαν για να δικασθούν για αξιόποινες πράξεις σε βαθμό κακουργήματος.

Από τα ανωτέρω προκύπτουν τα εξής: Ο τρίτος κατηγορούμενος, ως ιδιοκτήτης της επιχείρησης, είχε μισθώσει το κατάστημα, το είχε διαμορφώσει έτσι ώστε να μη γίνονται αντιληπτές οι παράνομες δραστηριότητές του και είχε τοποθετήσει μηχανήματα αναπαραγωγής πλαστών CD και DVD, είχε την εποπτεία της επιχείρησής του, δίδοντας εντολές στους άλλους δύο (2) κατηγορουμένους, τους οποίους είχε ορίσει υπεύθυνους στο εν λόγω κατάστημα και λάμβανε τα κέρδη από την ως άνω παράνομη δραστηριότητά του.

Οι άλλοι δύο κατηγορούμενοι ήσαν υπεύθυνοι του καταστήματος του τρίτου κατηγορουμένου, λαμβάνοντας εντολές απ’ αυτόν και εκτελώντας τις παράνομες δραστηριότητες για αναπαραγωγή πλαστών CD και DVD, έχοντας και αυτοί συμμετοχή στα κέρδη ως άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης του πρώτου κατηγορουμένου . Όλοι οι κατηγορούμενοι κατείχαν προς διάθεση 13.300 παράνομους ψηφιακούς κλεψίτυπους δίσκους (CD), που είχαν αντιγράψει παράνομα σκοπεύοντας τη μεταπώληση σε τρίτους, καθώς και 273 κλεψίτυπα DVD με κινηματογραφικά έργα, που είχαν, επίσης, αντιγράψει παράνομα για τον ίδιο σκοπό, περιείχαν, δε, τόσο τα CD όσο και τα DVD έργα πνευματικών δημιουργών μελών των παραπάνω εταιρειών, που τα προστατεύουν Α.Ε.Π.Ι.

και Ε.Π.Ο.Ε. Οι κατηγορούμενοι τέλεσαν τις ως άνω αξιόποινες πράξεις τους, κατ’ επάγγελμα, ήτοι διαθέτοντας υποδομή, έχοντας διαμορφώσει ειδικούς χώρους αποθήκευσης των παράνομων κλεψίτυπων CD και DVD, εντός του καταστήματος "που, κατ’ επίφαση, λειτουργούσε, ως κατάστημα εμπορίας ειδών ρουχισμού, λάμβαναν μέριμνα για τη μη αποκάλυψη αυτών, δια της δημιουργίας αθέατης κρύπτης και μάλιστα, στην τουαλέτα του καταστήματος, η οποία ήταν προσπελάσιμη, μόνον, δια της χρήσης ειδικών μηχανικών μέσων, που αποκλειστικά, μόνον, οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι γνώριζαν, επιτηρούσαν, δε, το χώρο και τις εν γένει δραστηριότητες, που διεξάγονταν εντός αυτού με κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης.

Όλα τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με την επανειλημμένη απ’ αυτούς τέλεση της ίδιας δραστηριότητας στο παρελθόν, δεικνύουν το σκοπό τους για επανειλημμένη τέλεση της ίδιας παράνομης δραστηριότητας για πορισμό εισοδήματος. Ακόμη, το Δικαστήριο κρίνει ότι, οι κατηγορούμενοι, ως δράστες της πιο πάνω αξιόποινης πράξης, χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα επικίνδυνοι, τούτο, δε, προκύπτει, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, μετά από αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδείξεων, που τα θεμελιώνουν, λαμβανομένων υπόψη της βαρύτητας των αξιοποίνων πράξεων των δραστών, του τρόπου και των συνθηκών τέλεσής τους, τα αίτια, που τους ώθησαν, την προσωπικότητά τους και ότι κατά το παρελθόν έχουν διαπράξει και άλλες τέτοιου είδους αξιόποινες πράξεις, εξ όλων, δε, αυτών μαρτυρείται η αντικοινωνικότητά τους και η σταθερή ροπή τους στη διάπραξη νέων εγκλημάτων στο μέλλον.

Κατόπιν τούτων, οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι για παράβαση του νόμου "περί πνευματικής ιδιοκτησίας" (Ν. 2121/1993), κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα, από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους.

Ο τρίτος κατηγορούμενος Π. Α. ισχυρίζεται ότι από 15.5.2003, χρόνο τέλεσης της αξιόποινης πράξης, για την οποία κηρύχθηκε ένοχος, μέχρι τη συζήτηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο τούτο, ήτοι έντεκα (11) ολόκληρα συναπτά έτη, δεν υπέπεσε σε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Διάγει το 65° έτος της ηλικίας του και λόγω του σακχαρώδους διαβήτου, από τον οποίο πάσχει, δημιουργήθηκε γάγγραινα στο 2° και 3° δάκτυλο του αριστερού κάτω άκρου του, με αποτέλεσμα να ακρωτηριάσει αυτά εισερχόμενος την 13η.11.2012 στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά "ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ".

Περαιτέρω, την 20η.12.2012 εισήχθη και πάλι στο προαναφερόμενο Νοσοκομείο, όπου παρέμεινε μέχρι την 3η.01.2013 ακρωτηριάζοντας αυτή τη φορά το αριστερό σκέλος του στη μεσότητα του μηρού. Περαιτέρω, κρίθηκε ανάπηρος με ποσοστό αναπηρίας 67%, λόγω του ως άνω ακρωτηριασμού του, εφ’ όρου ζωής, σύμφωνα με τη με αριθμό ...

από 25.06.2014 απόφαση της Διεύθυνσης Αναπηρίας και Ιατρικής της Εργασίας ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Ενόψει των ανωτέρω, ζητεί να αναγνωριστεί στο πρόσωπο του η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε’ . Ακόμη, ο δεύτερος κατηγορούμενος Α. Α. ισχυρίζεται ότι από τις 15.5.2003, χρόνο τέλεσης της αξιόποινης πράξης, για την οποία κηρύχθηκε ένοχος μέχρι τη συζήτηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο τούτο, ήτοι έντεκα (11) ολόκληρα συναπτά έτη, δεν υπέπεσε σε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα.

Είναι έγγαμος και έχει αποκτήσει δύο άρρενα τέκνα, ήτοι τον Π., ηλικίας σήμερα 26 ετών και τον Κ., ηλικίας σήμερα 16 ετών. Επιπλέον, έχει αναγνωρίσει και ένα θήλυ τέκνο, την Ε., ηλικίας σήμερα 8 ετών. Ο υιός του Π., στις 27.05.2007, υπέστη τροχαίο ατύχημα, από το οποίο παρέμεινε στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά μέχρι την 27η.07.2007, λόγω βαρύτατης κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης με εκτεταμένο εμπίεσμα κρανίου (δεξιά), βρεγματική θλάση εγκεφάλου.

Το παιδί του ήταν σε κώμα, μηχανικό αερισμό και υπέστη τραχειοτομή. Από τότε πάσχει από δεξιά σπαστική ημιπληγία και αδυναμία δεξιών μυών, με εντονότερα τα φαινόμενα αυτά στο δεξιό άνω άκρο. Εμφανίζει έντονες διαταραχές ομιλίας και εκφοράς του λόγου, κατάποσης και βάδισης και είναι παντελώς ανίκανος για εργασία.

Η σύζυγος του Ε. μετά το ατύχημα του υιού τους πάσχει από μείζονα καταθλιπτική συνδρομή και διαταραχή προσωπικότητας, ενώ κρίθηκε την 13η.01.2011 σε ποσοστό άνω του 67% ανάπηρη από την Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή Δυτικού Τομέα. Ενόψει των ανωτέρω ζητεί να αναγνωριστεί στο πρόσωπο του η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε’ . Όμως, τα πραγματικά περιστατικά, που επικαλούνται οι δύο ως άνω κατηγορούμενοι, αφορούν προβλήματα υγείας των ιδίων και των μελών της οικογενείας τους, τα οποία δεν δύνανται να ενισχύσουν τον αυτοτελή ισχυρισμό τους ότι επέδειξαν καλή συμπεριφορά μετά την τέλεση της ανωτέρω αξιόποινης πράξης τους.

Ειδικότερα, οι κατηγορούμενοι δεν απέδειξαν ότι μετά την πράξη τους μεταστράφηκαν ηθικά και ψυχικά, έχοντας αντιληφθεί τις συνέπειες της αξιόποινης πράξης τους και απέχοντας μετά ταύτα, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, από οποιασδήποτε φύσης επιλήψιμη ενέργεια και συμπεριφορά εξ οικείας βουλήσεως.

Δεν αναφέρουν με ποία εισοδήματα διαβιούν αυτοί και η οικογένειά τους, ήτοι αν εργάζονται ή λαμβάνουν συντάξεις ή εισοδήματα από άλλες πηγές και με τον τρόπο αυτό απέχουν από παράνομες επαγγελματικές δραστηριότητες. Ο ισχυρισμός ότι για αρκετό χρονικό διάστημα από την τέλεση των αξιοποίνων πράξεων τους μέχρι τη συζήτηση της παρούσας υπόθεσης, όπως επικαλούνται, δεν έχουν υποπέσει σε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα, από μόνο του δεν μπορεί να ευσταθήσει, αν δεν αποδειχθεί ότι πραγματικά μεταστράφηκαν ηθικά και ψυχικά, έχοντας αντιληφθεί τις συνέπειες των ως άνω αξιοποίνων πράξεών τους, λαμβανομένου υπόψη ότι αυτοί στο παρόν Δικαστήριο ισχυρίστηκαν ότι είναι αθώοι και δεν παραδέχτηκαν τις αξιόποινες πράξεις, για τις οποίες κατηγορούνται.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο ως άνω αυτοτελής ισχυρισμός των κατηγορουμένων, ως αβάσιμος κατ’ ουσίαν." Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε τους κατηγορουμένους και ήδη αναιρεσείοντες ενόχους της παράβασης του νόμου "Περί Πνευματικής ιδιοκτησίας" (ν.2121/1993) κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους, και συγκεκριμένα για την πράξη της παράβασης του άρθρου 66 παρ. 2 και 3β σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του ν.2121/1993 (παράνομη αναπαραγωγή και κατοχή 13.300 κλεψίτυπων ψηφιακών μουσικών δίσκων και 273 κλεψίτυπων ψηφιακών δίσκων κινηματογραφικών έργων) για την οποία τους επέβαλε ποινή καθείρξεως έξι (6) ετών και χρηματική ποινή δέκα πέντε χιλιάδων (15.000,00) ευρώ στον καθένα, με το ακόλουθο διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τους παραπάνω κατηγορουμένους ενόχους του ότι:

Στην Αγία Βαρβάρα Αττικής, στο αμέσως προ της 15.5.2003 χρονικό διάστημα, με περισσότερες πράξεις, που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, από κοινού, χωρίς δικαίωμα και κατά παράβαση του Νόμου 2121/1993 και των διατάξεων των κυρωμένων με νόμο διεθνών συμβάσεων για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας ενέγραψαν, αναπαρήγαγαν και κατείχαν με σκοπό θέσης σε κυκλοφορία έργα, αντικείμενα πνευματικής ιδιοκτησίας, τέλεσαν, δε, τις παραπάνω πράξεις κατ’ επάγγελμα, ενώ οι περιστάσεις, υπό τις οποίες έγιναν οι πράξεις, μαρτυρούν, ότι οι υπαίτιοι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ειδικότερα, στο επί της οδού ..., στην Αγία Βαρβάρα, κατάστημα ιδιοκτησίας του εξ αυτών Π. Α., το οποίο είχε, ως αντικείμενο, την εμπορία ειδών ρουχισμού, ως ιδιοκτήτης ο τελευταίος και ως υπεύθυνοι του ως άνω καταστήματος οι Χ. και Α. Α., κατά το ως άνω διάστημα, από κοινού και χωρίς να είναι εφοδιασμένοι με άδεια από τους παραγωγούς φωνογραφημάτων και οπτικοακουστικών έργων, αναπαρήγαγαν και κατείχαν, με σκοπό τη θέση σε κυκλοφορία υλικών φορέων, οι οποίοι περιέχουν εγγραφή της ερμηνείας και εκτέλεσης διαφόρων μουσικών συνθέσεων και κινηματογραφικών έργων και συγκεκριμένα τους ακόλουθους 13.300 κλεψίτυπους ψηφιακούς μουσικούς δίσκους και 273 κλεψίτυπους ψηφιακούς δίσκους κινηματογραφικών έργων.

Ήτοι:

Με αυτά που δέχθηκε, το Πενταμελές Εφετείο, κατά παραδεκτή αλληλοσυμπλήρωση σκεπτικού και διατακτικού, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ. απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, όσον αφορά στην παράθεση με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά των πραγματικών περιστατικών που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως της παραβάσεως του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας (άρθρο 66 παρ. 2 και 3β σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του ν.2121/1993), για το οποίο κηρύχθηκαν ένοχοι όλοι οι κατηγορούμενοι νυν αναιρεσείοντες, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 13 εδ.

στ’ και ζ’ , 26 παρ. 1α, 27, 45, 98 του ΠΚ, 1, 2 παρ.1 και 3, 3 παρ. 1, 4 και 66 παρ. 1, 2, 3 εδαφ. β’ του ν. 2121/1993, όπως ισχύουν, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και ούτε ευθέως ή εκ πλαγίου παραβίασε. Δεν έχει ελλείψεις η αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως ούτε είναι ασαφείς ή αντιφατικές οι παραδοχές της όσον αφορά στην πράξη της παραβάσεως των διατάξεων περί προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας που έγινε δεκτό ότι τέλεσαν οι κατηγορούμενοι υπό τις προαναφερθείσες περιστάσεις.

Οι ειδικότερες αιτιάσεις των αναιρεσειόντων ότι ουδόλως αιτιολογείται στην προσβαλλόμενη απόφαση η συναυτουργική τους δράση και όλως συγκεκριμένα η από "κοινού κατοχή" των κλεψίτυπων ψηφιακών δίσκων (CD και DVD), είναι αβάσιμες, καθόσον επαρκώς και με σαφήνεια εκτίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι κατόπιν συναπόφασης και με κοινό δόλο ενεργούντες, από κοινού αναπαρήγαγαν και κατείχαν τους κλεψίτυπους ψηφιακούς δίσκους, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο (χωρίς παράθυρο, έκτασης 15Χ20 τ.μ., με ράφια γύρω γύρω) εντός της τουαλέτας (η μία πλευρά της οποίας αποτελούσε την είσοδο) του καταστήματος εμπορίας ειδών ρουχισμού, ιδιοκτησίας του εξ αυτών Π.

Α., εν γνώσει του γεγονότος αυτού, αφού ο χώρος ήταν προσπελάσιμος μόνο δια της χρήσεως ειδικών μηχανικών μέσων, που αποκλειστικά οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι - αναιρεσείοντες γνώριζαν και τον επιτηρούσαν με κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, χωρίς να είναι απαραίτητο για την πληρότητα της αιτιολογίας να αναφέρονται ειδικότερες επί μέρους υλικές πράξεις συγκατοχής για καθένα συναυτουργό, ούτε αναιρείται η έννοια της "συγκατοχής" για τους δύο πρώτους αναιρεσείοντες, Χ.

Α. και Α. Α., εκ του γεγονότος ότι το κατάστημα ρουχισμού ήταν ιδιοκτησίας του τρίτου εξ αυτών Π. Α.. Περαιτέρω, με αυτά που δέχθηκε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ως προς την τέλεση από τους κατηγορουμένους, ήδη αναιρεσείοντες, της παραβάσεως του Νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας με τις επιβαρυντικές περιστάσεις "κατ’ επάγγελμα" και "υπό περιστάσεις που μαρτυρούν ότι αυτοί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων", εκτίθενται στην απόφαση τα πραγματικά περιστατικά, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι σκέψεις του δικαστηρίου για τη συνδρομή των γενόμενων δεκτών ως άνω επιβαρυντικών περιστάσεων.

Ειδικότερα επισημαίνεται ότι οι κατηγορούμενοι - ήδη αναιρεσείοντες από την υποδομή που είχαν διαμορφώσει (είχαν διαμορφώσει ειδικούς χώρους αποθήκευσης των παράνομων κλεψίτυπων CD και DVD, εντός του καταστήματος, που, κατ’ επίφαση λειτουργούσε, ως κατάστημα εμπορίας ειδών ρουχισμού, λαμβάνοντας μέριμνα για τη μη αποκάλυψή τους, δια της δημιουργίας αθέατης κρύπτης, η οποία ήταν προσπελάσιμη, μόνον, δια της χρήσεως ειδικών μηχανικών μέσων, που αποκλειστικά οι ίδιοι μόνον γνώριζαν, επιτηρούσαν δε το χώρο και τις εν γένει δραστηριότητες, που διεξάγονταν εντός αυτού με κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης) με πρόθεση επανειλημμένης τέλεσης της πράξεως, απέβλεπαν στον πορισμό εισοδήματος.

Εξάλλου, από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλόμενης αποφάσεως στο σκεπτικό και στο διατακτικό της αιτιολογείται επαρκώς η κρίση ότι από τον τρόπο, τις συνθήκες τελέσεως της πράξεως και των αιτιών που τους οδήγησαν σ’ αυτήν, ότι επρόκειτο για άτομα με ροπή στην διάπραξη νέων τέτοιων εγκλημάτων και επομένως για ιδιαίτερα επικίνδυνα για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων.

Τα περιστατικά αυτά αρκούσαν για την συνδρομή των επιβαρυντικών περιστάσεων "τέλεσης από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους" και "τέλεσης κατ’ επάγγελμα" της πράξεως για την οποία καταδικάστηκαν οι αναιρεσείοντες, η δε επί πλέον αναφορά, ότι έχουν και στο παρελθόν διαπράξει και άλλες τέτοιου είδους αξιόποινες πράξεις, δεν δημιουργεί καμία ασάφεια ή αντίφαση ως προς την "κατ’ επάγγελμα" τέλεση της πράξεως, η οποία αποτέλεσε την κύρια αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης και στηρίζει πλήρως το διατακτικό της.

Επίσης, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη δεν ήταν αναγκαίο το δικαστήριο να διαλάβει ειδική αιτιολογία για το δόλο των αναιρεσεόντων, γιατί αυτή ενυπάρχει στη θέλησή τους να πραγματώσουν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκαν και επομένως απορριπτέα τυγχάνει και η αιτίαση ότι ουδόλως αιτιολογείται το στοιχείο του δόλου.

Προσέτι, απορριπτέα είναι και η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διαλαμβάνει καμιά αιτιολογία για τη βλάβη που υπέστησαν οι παθούσες δισκογραφικές εταιρίες ή για την απειληθείσα σ’ αυτές ζημία ή το προσδοκώμενο όφελος των ιδίων [αναιρεσειόντων] και τούτο, διότι δεν απαιτείτο ειδικότερη αιτιολόγηση περί αυτού, αφού κηρύχθηκαν ένοχοι με την διακεκριμένη περίπτωση της παρ. 3 εδ.

β’ του άρθρου 66 Ν.2121/1993, ήτοι, της κατ’ επάγγελμα τέλεσης και από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους, που τιμωρείται σε κακουργηματική μορφή μια από τις βασικές πλημμεληματικές πράξεις των προηγουμένων περιπτώσεων των παρ.1 και 2 του εν λόγω άρθρου και όχι για παραβ. της παρ.3 εδ. α’ του ιδίου άρθρου 66 Ν.2121/1993, στην οποία ορίζεται: " Αν το όφελος που επιδιώχθηκε ή η ζημία που απειλήθηκε από τις πράξεις των παρ. 1 και 2 είναι ιδιαίτερα μεγάλο, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και χρηματική ποινή 2 έως 10 εκατομμυρίων δραχμών" και αποτελεί επιβαρυντική περίσταση της βασικής πλημμεληματικής μορφής των άνω πράξεων (ΑΠ 451/2014).

Περαιτέρω, η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι οι αναιρεσείοντες κατείχαν τους παράνομους ψηφιακούς κλεψίτυπους δίσκους (CD και DVD) προς διάθεση, σκοπεύοντας τη μεταπώληση σε τρίτους, αντί της χρήσης του όρου του νόμου "με σκοπό διανομής", δεν δημιουργεί καμία ασάφεια ή αμφιβολία ως προς τα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκαν αυτοί.

Κατ’ ακολουθίαν, οι αναιρετικοί λόγοι πρώτος και δεύτερος της αίτησης αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ Κ.Ποιν.Δ. περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των προαναφερθεισών ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, είναι αβάσιμοι. Τέλος, το έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκαν οι αναιρεσείοντες κατά την σαφή και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως φέρει κακουργηματικό χαρακτήρα, ως τελεσθέν κατ’ επάγγελμα και από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους (άρθρο 66 παρ. 3 περίπτωση β του Ν. 2121/1993) και όχι πλημμεληματικό.

Ως εκ τούτου δεν ανέκυψε θέμα παραγραφής των επί μέρους πράξεων που φέρουν χρόνο τελέσεως κατά το αμέσως προ της 15.5.2003 χρονικό διάστημα, το οποίο έπρεπε να αντιμετωπίσει το δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εν όψει αυτού ο τρίτος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η’ Κ.Ποιν.Δ. περί υπέρβασης εξουσίας (αρνητικής), συνιστάμενος στο ότι οι πράξεις είναι πλημμεληματικές και το δικαστήριο της ουσίας έπρεπε, αυτεπαγγέλτως επιλαμβανόμενο, να παύσει οριστικά την εναντίον τους ποινική δίωξη λόγω παραγραφής, αφού είχε παρέλθει, κατά τον χρόνο της εκδικάσεως, χρονικό διάστημα πλέον των οκτώ ετών, είναι απαράδεκτος καθώς στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως.

Μετά από αυτά και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26.1.2015 αίτηση των Χ. Α. του Κ., Α. Α. του Π. και Π. Α. του Χ., όλων κατοίκων ..., για αναίρεση της 3322/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Ιουνίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ