1213/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1213 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1213/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Μιλτιάδη Σπυρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. χήρας Α. Μ., το γένος Κ., 2. Κ. Μ. του Α., 3. Ε. Μ. του Α. και 4. Ι. Μ. του Α., άπαντες κάτοικοι ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Ευμορφίας Ρήγα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Του Δήμου Καλλιθέας, που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αικατερίνης Ραπτοπούλου και κατέθεσε προτάσεις, 2. Π. Ε., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου της Ειρήνης Βασσάκη-Κουσουλού, αφού ανακάλεσε την από 22-3-2012 δήλωσή της κατ' άρθρο 242 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις, 3. Β. Π., κατοίκου ..., ως μοναδικής εξ αδιαθέτου κληρονόμου του πατέρα της, Μ. Π. του Ν., ο οποίος απεβίωσε στις 15-5-2005, 4. Μ. Α. του Τ., κατοίκου ... και 5. Μ. Π. συζ. Α., κατοίκου ..., οι ανωτέρω δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-3-2008 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων και την από 28-5-2008 ανταίτηση του 1ου των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών. Εκδόθηκε η απόφαση: 5019/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-7-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Ρουμπής ανέγνωσε την από 14-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των 1ου και 2ου αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από τους αναιρεσείοντες υπ' αρ. 326Η/14-11-2011, 352Η/16-11-2011 και 351Η/16-01-2011 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς Ν. Τ. προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης με την πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για εμφάνιση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους τρεις (3) τελευταίους των αναιρεσιβλήτων (Β. Π., Α. Μ. και Π. Μ.). Οι τελευταίοι όμως, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, δεν εμφανίστηκαν ενώπιον αυτού ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ κατά την παραπάνω συνεδρίαση , όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου και έγινε η συζήτηση αυτής. Επομένως, πρέπει το Δικαστήριο αυτό να προχωρήσει στη συζήτησή της παρά την απουσία των τριών (3) τελευταίων αναιρεσιβλήτων (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 17 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, που κυρώθηκε αρχικά με το ν. 2329/1953 και εκ νέου με το ΝΔ 53/1974 και έχει αυξημένη ισχύ, κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, συνάγεται ότι, για τον προσδιορισμό της πλήρους αποζημίωσης απαλλοτριωθέντος ακινήτου, λαμβάνεται υπόψη η αξία αυτού, κατά το χρόνο της συζήτησης της αίτησης ενώπιον του δικαστηρίου για τον προσωρινό καθορισμό της αποζημίωσης ή για τον οριστικό καθορισμό σε περίπτωση που παραλείφθηκε ο προσωρινός.

Περαιτέρω ως πλήρης αποζημίωση νοείται η αποζημίωση που παρέχει στον ιδιοκτήτη τη δυνατότητα αντικατάστασης του απαλλοτριωθέντος με άλλο ισάξιο. Κατά τη διάταξη δε του άρθρου 13 παρ. 1 εδ. τελευταίο του Ν 2882/2001, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 9 παρ. 1 του Ν 3193/2003, "ως κριτήριο για την εκτίμηση της αξίας του απαλλοτριουμένου ακινήτου λαμβάνονται υπόψη, ιδίως, η αξία που έχουν κατά τον κρίσιμο χρόνο παρακείμενα και ομοειδή ακίνητα, που προσδιορίζεται κυρίως από την αντικειμενική αξία, τα τιμήματα σε συμβόλαια μεταβίβασης κυριότητας ακινήτων, τα οποία συντάχθηκαν κατά το χρόνο της κήρυξης της απαλλοτρίωσης καθώς και η πρόσοδος του απαλλοτριουμένου.

Περαιτέρω ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας αυτός παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, η οποία υπάρχει, αν ο κανόνας δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε ή αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.

Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ λόγος για αναίρεση απόφασης επειδή δεν έχει νόμιμη βάση ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της τα περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με το χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις, αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, "στάθμιση και αιτιολόγηση του συναγόμενου απ' αυτές συμπεράσματος, γιατί το δικαστήριο προβαίνει στην κρίση του αυτή, ανέλεγκτα (άρθρο 561 παρ 1 ΚΠολΔ), εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτόν είναι αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε ανελέγκτως ως προκύψαντα από τις αποδείξεως τα ακόλουθα περιστατικά: "Με το από 6.3.1953 Β.Δ. (Φ.Ε.Κ. 60) εγκρίθηκε το ρυμοτομικό σχέδιο του Δήμου Καλλιθέας και κρίθηκαν τα ελάχιστα όρια επιφανείας και διαστάσεων των οικοπέδων της περιοχής.

Περαιτέρω, με το από 11.5.1955 διάταγμα ρυμοτομίας (Φ.Ε.Κ. 122Α/14.5.1955) και στη συνέχεια με την υπ' αρ. 37528/2379/31.7.1981 απόφαση του Υπουργού Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος, (ΦΕΚ 519Δ/16.9.1981) εγκρίθηκε η τροποποίηση και επέκταση του ρυμοτομικού σχεδίου του εν λόγω Δήμου στην περιοχή του Λόφου Σικελίας. Ακολούθως εκδόθηκε από την Διεύθυνση Πολεοδομίας του Δήμου Καλλιθέας η υπ' αρ. 5/1996 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού αποζημίωσης λόγω ρυμοτομίας ιδιοκτησιών στο ΟΤ 432 της άνω περιοχής, μεταξύ των οδών ..., ... ...

και ..., η οποία κυρώθηκε με την υπ' αρ. 3156/2000 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Καλλιθέας (τόμος ΤΨΓ αριθ. ...). Μεταξύ των ιδιοκτησιών που απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά λόγω ρυμοτομίας περιλαμβάνονται και οι με αριθμούς 5 και 12, στον συνταγέντα από 2.12.1996 κτηματολογικό πίνακα - τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού Δ.

Α. που συνοδεύει την άνω πράξη (5/1996), ιδιοκτησίες, με φερόμενη ιδιοκτήτρια την αιτούσα Ε. χήρα Α. Μ., οι οποίες ρυμοτομούνται εξ ολοκλήρου και αποτυπώνονται με τα στοιχεία 47-48-58-55-15-16-19-17-26-12-53-11-49-54-44-43-47 στο εν λόγω τοπογραφικό διάγραμμα. Υπόχρεοι προς αποζημίωση τούτων φέρονται σύμφωνα με την υπ' αρ. 5/1996 πράξη οι καθ' ων η αίτηση ως εξής : 1) Η ιδιοκτησία με κτηματολογικό αριθμό (ΚΑ) 1, (φερόμενη ιδιοκτήτρια 2η των καθ' ων Λ.

Π.) αποζημιώνει την με ΚΑ 12 ιδιοκτησία για το 1/2 του τμήματος με στοιχεία 44-43-47-48-44 έκτασης 102.65 τ.μ. δηλαδή για τμήμα έκτασης 51,33 τ.μ.. Όμως λόγω εξάντλησης των υποχρεώσεων της αποζημιώνει αυτή για τμήμα έκτασης 33,02 τ.μ. ... Οι επίδικες ιδιοκτησίες έχουν διαμορφωθεί σε ενιαίο ακίνητο το οποίο βρίσκεται σε σχετικά υποβαθμισμένη περιοχή του Δήμου Καλλιθέας αφού το έδαφος της παρουσιάζει έντονες κλίσεις και ιδιάζουσα μορφολογία η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό βραχώδης όπως εξάλλου και τμήμα του επίδικου, γεγονός που αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανέγερση οικοδομών δεδομένου ότι με διάταξη της υπ' αρ. 52453/12/19.12.1995) απόφασης του Νομάρχη Αθηνών (ΦΕΚ 1 198/Δ/29.12.1995) η οποία εξακολουθεί να ισχύει (ΣΤΕ 552/2000) απαγορεύθηκε η εκσκαφή βράχων που αλλοιώνουν τη μορφή του τοπίου ήτοι του Λόφου Σικελίας στο οποίο αυτό κείται.

Το επίδικο δεν έχει "βατή" πρόσοψη σε δρόμο λόγω της υπερύψωσης του εδάφους του, επικοινωνεί δε με την οδό ... μέσω στενού διαδρόμου 3-4 περίπου μέτρων στη συνέχεια του οποίου υπάρχουν πενήντα περίπου σκαλοπάτια, ενώ η διέξοδος του προς την οδό ... γίνεται επίσης με σκαλοπάτια. Απέχει περί τα τρία οικοδομικά τετράγωνα από τη Λ.

Συγγρού και περί τα δυο χιλιόμετρα από τον ηλεκτρικό σταθμό του Ταύρου στην Καλλιθέα. Εξυπηρετείται από δίκτυα κοινής ωφέλειας πλην αποχέτευσης και αστική συγκοινωνία. Πέριξ αυτού υπάρχουν οικοδομές μέτριας κατασκευής κτισμένες σε οικόπεδα μικρής έκτασης στερούμενα πεζοδρομίου, συνεργεία αυτοκινήτων και αθλητικές εγκαταστάσεις, ενώ δεν έχει εμπορική κίνηση.

Η αντικειμενική αξία της επίδικης εδαφικής έκτασης ανέρχεται σε 408 Ευρώ το τ.μ. σύμφωνα με το υπ' αρ. πρωτ. 1834/19.5.2008 έγγραφο της αρμόδιας Κτηματικής Υπηρεσίας Πειραιά υπολογιζόμενου του "Συντελεστή Ειδικών Συνθηκών" (απαλλοτριούμενο) 0,80 και χωρίς το συντελεστή πρόσοψης και το κριτήριο βάθους. Αντίθετα κατά τους υπολογισμούς των αιτούντων η αντικειμενική αξία αυτής με υπολογισμό των άνω κριτηρίων ανέρχεται σύμφωνα με την φορολογική νομοθεσία στο ποσό των 843 Ευρώ το τ.μ.

η δε αγοραία αξία της στο ποσό των 1500 ευρώ το τ.μ.. Ο ανταιτών Δήμος υπολογίζει την εμπορική αξία του επιδίκου σε 100 ευρώ το τ.μ. στο οποίο και ζητεί να προσδιορισθεί αυτή, οι δε λοιποί παριστάμενοι καθ' ων στο ποσό των 140 ευρώ το τ.μ. Στη συνέχεια το ως άνω Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του με βάση της ως άνω παραδοχές, δεχόμενο εν μέρει την αίτηση των αναιρεσειόντων και την ανταίτηση του αναιρεσιβλήτου Δήμου προσδιόρισε οριστικά την τιμή μονάδος αποζημίωσης των αναφερομένων στο σκεπτικό εδαφικών εκτάσεων οι οποίες απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά λόγω ρυμοτομίας δυνάμει του από 11.5.1955 ρυμοτομικού διατάγματος (Φ.Ε.Κ. 122/Α/14.5.1955) και της υπ' αριθ. 37528/2379/31.7.1981 απόφασης του Υπουργού Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος (ΦΕΚ 519Δ/16.9.1981) σε εκτέλεση των οποίων εκδόθηκε από τη διεύθυνση Πολεοδομίας του Δήμου Καλλιθέας η υπ.

αρ. 5/1996 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού αποζημίωσης λόγω ρυμοτομίας στο Λόφο Σικελίας του ως άνω Δήμου (ΟΤ 432), η οποία κυρώθηκε με την υπ' αρ. 3156/2000 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών που μεταγράφηκε νόμιμα, στο ποσό των διακοσίων εξήντα (260) ευρώ το τ.μ. Και Αναγνώρισε τους αιτούντες, σε ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου τον καθένα, δικαιούχους της ως άνω αποζημίωσης".

Με τους τρεις πρώτους λόγους της αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμ.1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και ειδικότερα ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος και 13 παρ.1 του Ν. 2882/2001, λαμβάνοντας απρόσφορα στοιχεία για τον καθορισμό της οριστικής τιμής μονάδας των απαλλοτριωθεισών εδαφικών εκτάσεων των αναιρεσειόντων.

Το Εφετείο όμως με αυτά που δέχθηκε δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις προαναφερόμενες διατάξεις, αφού από τη διάταξη του άρθρου 13 παρ.1 του ΚΑΑΑ δεν καθιερώνονται αποκλειστικά κριτήρια για τη διάγνωση της πραγματικής αξίας των απαλλοτριουμένων εδαφικών εκτάσεων, έτσι ώστε να θεωρείται ότι παραβιάζεται η ως άνω διάταξη στην περίπτωση που το δικαστήριο θα λάβει υπόψη του άλλα τέτοια, αλλά παρέχονται ενδεικτικά κριτήρια, με τα οποία θα καθορίζεται η πραγματική αξία και επιτρέπεται στο δικαστήριο να λάβει υπόψη γι' αυτό το σκοπό κάθε πρόσφορο κατά την ανέλεγκτη κρίση του συγκριτικό στοιχείο.

Ακόμα το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες για το ανωτέρω κρίσιμο ζήτημα, έτσι ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για την εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων. Επομένως οι τρεις πρώτοι εκ του άρθρου 559 αρ.1 και 19 ΚΠολΔ λόγοι της ένδικης αίτησης αναίρεσης με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι περί του αντιθέτου πλημμέλειες είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 ΚΠολΔ συνάγεται ότι ο δικαστής προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης υποχρεούνται να λαμβάνει υπόψη του, όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 περ.γ' ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Αυτός θεμελιώνεται όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη του και τα έγγραφα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά και όταν παρά τη βεβαίωση αυτή από το περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο ότι λήφθηκαν όλα ή ορισμένα από τα έγγραφα αυτά.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Αθηνών, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, χωρίς να εξαιρέσει κάποιο ή να εξαίρει ιδιαίτερα την αποδεικτική ισχύ του "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι ...". Στα έγγραφα αυτά περιλαμβάνονται: 1) η υπ' αρ. πρωτοκόλλου 1834/19-5-2008 έκθεση περί της αντικειμενικής αξίας απαλλοτριουμένου ακινήτου της αρμόδιας Κτηματικής Υπηρεσίας Πειραιά, 2) η βεβαίωση της ίδιας υπηρεσίας, που αναφέρεται στη μη προβολή δικαιωμάτων του Δημοσίου στο απαλλοτριούμενο και 3)η υπ' αριθμ. 552/2000 απόφαση του ΣτΕ με την οποία ακυρώνεται η υπ' αρ. 52453/12/1995 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών των οποίων (εγγράφων) γίνεται ρητή μνεία στην προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ.11 περ.γ' του ΚΠολΔ πλημμέλεια, ενόψει και του ότι από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης δεν δημιουργείται αμφιβολία ως προς τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο των ως άνω τριών (3) εγγράφων για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα του ως προς την αξία των απαλλοτριουμένων εκτάσεων των αναιρεσειόντων. Είναι απορριπτέος κατά συνέπεια ως αβάσιμος ο εκ του άρθρου 559 αρ.11 περ.γ' του ΚΠολΔ τελευταίος λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης.

Κατ' ακολουθίαν όλων των προεκτιθεμένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες ως ηττώμενοι στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων δύο (2) πρώτων αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-7-2010 αίτηση των: 1) Ε. χήρας Α. Μ., 2) Κ. Μ. του Α. για αναίρεση της υπ' αριθ. 5019/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των δύο (2) πρώτων αναιρεσιβλήτων, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ για τον καθένα αυτών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ