Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling counter-appeal scope limited to appeal's subject matter.

Απόφαση 1212 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1212/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Ν. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Λύτρα.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Δ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρίνα Κεσεσίδου με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-10-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρουπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 271/2013 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-1-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 2-10-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αναιρεσιβλήτου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 523 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. "Ο εφεσίβλητος μπορεί, και αφού περάσει η προθεσμία της έφεσης, να ασκήσει αντέφεση ως προς τα κεφάλαια της απόφασης που προσβάλλονται με την έφεση και ως προς εκείνα που συνέχονται αναγκαστικά με αυτά, και αν ακόμη αποδέχθηκε την απόφαση ή παραιτήθηκε από την έφεση".

Από το συνδυασμό της πιο πάνω διατάξεως με εκείνη του άρθρου 522 του ίδιου κώδικα συνάγεται ότι για να είναι παραδεκτή η αντέφεση πρέπει να αφορά τα κεφάλαια της αποφάσεως που προσβάλλονται με την έφεση ή τα αναγκαίως με αυτά συνεχόμενα, δηλαδή το περιεχόμενό τους πρέπει να βρίσκεται μέσα στα όρια του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως, αφού με την έφεση δεν μεταβιβάζεται στο σύνολό της η υπόθεση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο αλλά μόνο κατά τα καθοριζόμενα από αυτή όρια.

Έτσι επί αγωγής με την οποία ζητείται χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης συνεπεία αδικοπραξίας, αν ο εκκαλών με την έφεση προσβάλλει την πρωτόδικη απόφαση ως προς την υπαιτιότητα, μπορεί ο εφεσίβλητος να ασκήσει αντέφεση ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως γιατί στο εκκληθέν κεφάλαιο περιλαμβάνεται και εκείνο της χρηματικής ικανοποιήσεως.

Δεν ισχύει όμως και το αντίστροφο, δηλαδή αν εκκαλείται μόνο το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως, μόνο αυτό μεταβιβάζεται στο εφετείο, όχι δε και το κεφάλαιο της υπαιτιότητας, γιατί αυτό δεν συνέχεται αναγκαστικά με το πρώτο (Ολ.Α.Π.10/2015). Στην προκειμένη περίπτωση επί της από 8-10-2010 αγωγής του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά των:

α) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... Τηλεόραση Α.Ε.", β) Α. Κ., δ) Γ. (ή Ν.) Π. (ήδη μη διαδίκων) και δ) του ήδη αναιρεσείοντος εκδόθηκε η 74/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρουπόλεως, με την οποία, αφού απορρίφθηκε η αγωγή ως προς τους τρεις πρώτους εναγομένους, έγινε μερικώς δεκτή ως προς τον τέταρτο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα και υποχρεώθηκε ο τελευταίος να καταβάλει στον ήδη αναιρεσίβλητο χρηματική ικανοποίηση ποσού 15.000 λόγω ηθικής βλάβης την οποία ο αναιρεσίβλητος υπέστη συνεπεία αδικοπραξίας (συκοφαντικής δυσφημήσεως) που ο αναιρεσείων είχε τελέσει σε βάρος του.

Κατά της αποφάσεως αυτής, η οποία, κατά τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση και μη αμφισβητούμενα από τον αναιρεσείοντα, επιδόθηκε στον τελευταίο στις 6-10-2011, ασκήθηκαν: α) η από 27-9-2011 έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου με την οποία αυτός προέβαλε κατά της εκκαλούμενης αποφάσεως παράπονα που αφορούσαν αφενός μεν την απόρριψη της αγωγής του ως προς τους τρεις πρώτους εναγομένους, αφετέρου δε το ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως που υποχρεώθηκε να του καταβάλει ο ήδη αναιρεσείων, β) η από 18-10-2011 έφεση του ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία αυτός προέβαλε κατά της εκκαλουμένης παράπονα που αφορούσαν την υπαιτιότητά του και γ) η από 18-10-2011 αντέφεση του ιδίου (αναιρεσείοντος), με την οποία προέβαλε κατά της εκκαλουμένης παράπονα που αφορούσαν την υπαιτιότητά του και το ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως που υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ήδη αναιρεσίβλητο.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε τυπικά δεκτή η πρώτη έφεση, απορρίφθηκε η δεύτερη ως απαράδεκτη (ως εκπροθέσμως ασκηθείσα) και έγινε τυπικά δεκτή η αντέφεση, μόνο όμως κατά το μέρος της που αφορούσε το ύψος της επιδικασθείσης χρηματικής ικανοποιήσεως, ενώ κρίθηκε ότι αυτή δεν είναι παραδεκτή κατά το μέρος της με το οποίο ο αναιρεσείων παραπονούνταν για το κεφάλαιο της υπαιτιότητάς του.

Με την τελευταία αυτή κρίση του το εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου αφού, κατά τα προεκτεθέντα, επί αγωγής με την οποία ζητείται χρηματική ικανοποίηση λόγω αδικοπραξίας, αν εκκαλείται μόνο το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως (όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση) μόνο αυτό μεταβιβάζεται στο εφετείο, όχι δε και το κεφάλαιο της υπαιτιότητας και συνακόλουθα δεν είναι παραδεκτή αντέφεση που αφορά το τελευταίο αυτό κεφάλαιο.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων, κατ’ επίκληση πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ., υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Εξάλλου το εφετείο, δεχόμενο ότι, μη ασκηθείσης παραδεκτά εφέσεως ή αντεφέσεως εκ μέρους του αναιρεσείοντος ως προς το κεφάλαιο της υπαιτιότητας, δεν μπορούσε να ερευνήσει την προβληθείσα από αυτόν ένσταση του άρθρου 367 παρ.1 Π.Κ., δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο παραδοχής ότι υπάρχει δεδικασμένο. Γι’ αυτό ο τέταρτος κατά το δεύτερο σκέλος του λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων, κατ’ επίκληση πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθ.16 Κ.Πολ.Δ., υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Με τους δεύτερο, τρίτο και τέταρτο κατά το πρώτο σκέλος του λόγους αναιρέσεως ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις από το άρθρο 559 αριθ.1 εδ.α, 19 και 9 (πράγματι δε αριθ.8 περ.β) Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες αντίστοιχα και ειδικότερα: α) ότι κατά παράβαση των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 914 και 920 Α.Κ.

δέχθηκε ότι τα περιστατικά που αποδείχθηκαν πληρούν το πραγματικό των διατάξεων αυτών, β) ότι χωρίς αιτιολογίες άλλως με αντιφατικές αιτιολογίες δέχθηκε ότι αυτός (ο αναιρεσείων) προέβη σε συκοφαντική δυσφήμηση του αναιρεσιβλήτου, ενώ ρητώς του αποδίδει υπαιτιότητα με τη μορφή της αμελείας και και γ) ότι (κατ’ εκτίμηση) δεν έλαβε υπόψη τον ερειδόμενο στο άρθρο 367 παρ.1 Π.Κ.

ισχυρισμό του περί άρσεως του παρανόμου χαρακτήρα της πράξεώς του για το λόγο ότι ενήργησε από δικαιολογημένο ενδιαφέρον. Οι λόγοι αυτοί είναι αβάσιμοι διότι στηρίζονται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το δικαστηριο προχώρησε στην έρευνα της ουσίας της υποθέσεως όσον αφορά την υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος, ενώ, όπως ήδη έχει εκτεθεί στην προηγούμενη σκέψη, με την προσβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε ότι η αντέφεση δεν είναι παραδεκτή κατά το μέρος της με το οποίο ο αναιρεσείων παραπονούνταν για το κεφάλαιο της υπαιτιότητάς του.

Και ναι μεν παρατέθηκαν στην προσβαλλόμενη απόφαση παραδοχές επί της ουσίας της υποθέσεως, κατά των οποίων ο αναιρεσείων προβάλλει τις ανωτέρω αιτιάσεις, όμως οι παραδοχές αυτές έγιναν στα πλαίσια της έρευνας της ουσιαστικής βασιμότητας της εφέσεως του αναιρεσιβλήτου κατά των ανωτέρω συνεναγομένων του αναιρεσείοντος και ήδη μη διαδίκων, δεν αφορούσαν δε τον αναιρεσείοντα, για τον οποίο, κατά τα προεκτεθέντα, ρητώς αναφέρθηκε ότι δεν ερευνάται το κεφάλαιο της υπαιτιότητάς του.

Συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (ο οποίος κατέθεσε προτάσεις) σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.) και να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αιτήσεως (άρθρο 495 παρ.4 Κ.Πολ.Δ., όπως η παρ.4 προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ.2 ν.4055/2012).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28 Ιανουαρίου 2014 αίτηση του Γ. Ν. για αναίρεση της 271/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ. Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατατέθηκε για την άσκηση της αιτήσεως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Σεπτεμβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στις 25 Σεπτεμβρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ