Supreme Court reverses lower court for failing to dismiss excessive claim under Article 281 of the Civil Code.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece reversed the Athens Court of Appeal's decision to reject an objection of abusive litigation. The plaintiff, a retired employee, argued that her claims for arrears were abusive because she had already received a full pension and had previously been awarded arrears for an overlapping period. The court held that the lower court violated Article 281 of the Civil Code by failing to dismiss the claim based on these facts. Consequently, the appeal was allowed, the case was remitted to the Court of Appeal for retrial, and the plaintiff was ordered to pay the appellant's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticle 281 of the Civil Code; Article 559(1) of the Code of Civil Procedure: A court must dismiss a claim if the plaintiff's request is clearly abusive, and failure to do so constitutes a violation of substantive law justifying an appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1211 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1211/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β1΄ Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Tου αναιρεσείοντος: Σωματείου με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ» (Ν.Π.Ι.Δ.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Σταθακοπούλου. Της αναιρεσίβλητης: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σοφία Σπηλιωτοπούλου – Κουκούλη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Δεκεμβρίου 1996 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1738/1998 αναβλητική, 2707/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6301/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 17-5-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Καλούδης, διάβασε την από 18 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθεμία δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή με τις προτάσεις που κατέθεσε το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά τη συζήτηση της ένδικης αγωγής- που έγινε την 6-11-2000- και τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου, πρότεινε αυτό ένσταση καταχρηστικής άσκησης των αγωγικών αξιώσεων. Συγκεκριμένα ισχυρίστηκε 1)ότι η αναιρεσίβλητη, την οποία είχε προσλάβει την 20-1-1956 και υπηρετούσε σ' αυτό ως υπάλληλος, απομακρύνθηκε την 31-1-1990 από την υπηρεσία του με την 1103/31-1-1990 απόφαση του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου του, λόγω συμπληρώσεως των προϋποθέσεων λήψεως πλήρους συντάξεως γήρατος και του 58ου έτους της ηλικίας της, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 5 παρ.1 του Ν.435/1976, συγχρόνως δε καταβλήθηκε σ' αυτήν η νόμιμη αποζημίωση ύψους 1.150.000 δρχ., την οποία εισέπραξε αυτή ανεπιφύλακτα, 2) ότι μετά την έκδοση της 2259/1992 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε τελεσιδίκως η από 25-4-1990 αγωγή της για καταβολή μισθών υπερημερίας, η αναιρεσίβλητη, δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια, και μόνο μία ημέρα πριν από τη συμπλήρωση τριετίας άσκησε αίτηση αναιρέσεως κατά της ανωτέρω αποφάσεως, επί της αιτήσεως δε αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθ. 593/1996 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία κρίθηκε, ότι η προαναφερόμενη διάταξη αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 2 του Συντάγματος περί ισότητας των δύο φύλλων, και 3) ότι η αναιρεσίβλητη, στην οποία έχουν ήδη επιδικασθεί αποδοχές υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 1-2-1990 έως 15-1-1991 με την 7893/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, συμπλήρωσε από την 30-10-1990 το 62ο έτος της ηλικίας της, ήδη δε κατά την άσκηση της ένδικης αγωγής, με την οποία αξιώνει την επιδίκαση μισθών υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 1-1-1991 έως 31-12-1996, είχε συμπληρώσει το 68ο έτος της ηλικίας της, μολονότι δε αδυνατεί να προσφέρει οποιαδήποτε εργασία, εξακολουθεί να αξιώνει την καταβολή μισθών υπερημερίας από το αναιρεσείον κοινωφελές ίδρυμα, ενώ παράλληλα εισπράττει πλήρη σύνταξη γήρατος από το ΙΚΑ.
Η ένσταση αυτή, η οποία καταχωρίσθηκε συνοπτικά και στα πρακτικά του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο της 10-3-1998, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως κατά το άρθρο 249 του ΚΠολΔ, περιείχε τα απαιτούμενα για τη θεμελίωσή της στις διατάξεις του άρθρου 281 του ΑΚ στοιχεία και σαφές αίτημα για την απόρριψη της αγωγής (στο αιτητικό των προτάσεων).
Επομένως το Εφετείο, που απέρριψε ως μη νόμιμη την ανωτέρω ένσταση, παραβίασε την ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 του ΑΚ, κατά το βάσιμο, από το άρθρο 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ, λόγο της αναιρέσεως και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση (άρθρ.580 παρ.3 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 6301/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος που ορίζει σε χίλια εκατό (1100) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ