Supreme Court dismisses appeal against administrative decision regarding land exchange compensation rules.

Απόφαση 1210 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1210/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Α.Ε." (πρώην ανώνυμης εταιρείας "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ Α.Ε."), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Δρόσο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Παναγιώτη Παππά, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Προς ον η κοινοποίηση: Δήμου Ναυπλίου, που εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Κόρμπη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/11/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 19/1/2004 πρόσθετη παρέμβαση του Δήμου Ναυπλίου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6963/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 539/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 25/6/2009 αίτησή της, κοινοποιούμενης και προς τον Δήμο Ναυπλίου, επί της οποίας εκδόθηκε η 1163/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η αναιρεσείουσα με την από 10/8/2010 κλήση της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 9/4/2010 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Ελευθέριου Μάλλιου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κανόνες ουσιαστικού δικαίου αποτελούν και οι κανονιστικές πράξεις που εκδίδονται από όργανα της διοικήσεως, όπως οι πράξεις του Υπουργικού Συμβουλίου, κατόπιν εξουσιοδοτήσεως, προκειμένου να ρυθμιστούν ειδικότερα θέματα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του αριθμού 1 εδ.

α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας παραβιάζεται κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είτε με ψευδή ερμηνεία η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή η οποία συντελείται όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ έπρεπε, ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως.

Εξ άλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στις αιτιολογίες της που συνιστούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικός τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως, η απόφαση δεν στερείται από νόμιμη βάση, όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν στα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου ή ανάγονται στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (αρθρ.561 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα, στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται στη απόφαση σαφώς.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, ύστερα από αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού, δέχτηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: " Με το άρθρο 1 της από 6/14-2-1968 Κ' Συντακτικής Πράξης, "περί παραχωρήσεως ακινήτων του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ. κ.λ.π., προς εκτέλεσιν έργων τουριστικής αναπτύξεως" (ΦΕΚ 33/14-2-1968 τ.

πρώτο), προβλέφθηκε, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα όπως κατόπιν απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου εκδιδομένης κατά τον οριζόμενο σε αυτήν τρόπο και δημοσιευομένης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, "κηρύσσονται ως τουριστικοί χώροι προς αξιοποίησιν, ακίνητα ή τμήματα αυτών ανήκοντα εις την κοινόχρηστον ή την ιδιωτικήν περιουσίαν του Δημοσίου".

Από τη δημοσίευση δε της ως άνω απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, η διαχείριση και η πλήρης εν γένει εκμετάλλευση του χαρακτηρισθέντος ως τουριστικού χώρου, ανήκει στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.), των δικαιωμάτων του κυρίου περιοριζόμενων στην επί του ακινήτου του ψιλή κυριότητα, ενώ η επιβάλλουσα την παραχώρηση απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου μεταγράφεται, με επιμέλεια του Ε.Ο.Τ., στα οικεία βιβλία των μεταγραφών.

Σε εκτέλεση της ανωτέρω Συντακτικής πράξης εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 166/5-1-1968 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, με την οποία, νομίμως δημοσιευθείσα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 271/21.11.68 τ. Α), κηρύχθηκαν ως τουριστικοί χώροι προς αξιοποίηση οι αναφερόμενες σε αυτή εδαφικές εκτάσεις, στις οποίες περιλαμβάνεται και "έκταση μ2 550.000 περίπου κειμένη εις την δυτικήν ακτήν του Αργολικού Κόλπου, γνωστή υπό την επωνυμίαν "Καραθώνας", ως αυτή εικονίζεται εις το απόσπασμα χάρτου Γεωγραφικής Υπηρεσίας 1:5000 και υπό στοιχεία Α,Β,Γ,Δ,Ε,Ζ,Α φερομένης ιδιοκτησίας Δημοσίου", χωρίς όμως να περιέχεται σε αυτή οποιαδήποτε ρητή αναφορά και για τον αιγιαλό της ίδιας περιοχής.

Η ανωτέρω έκταση, η οποία σύμφωνα με το περιεχόμενο της υπ' αριθμ. 166/1968 Π.Υ.Σ. ανήκε στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, είχε παραχωρηθεί από το έτος 1929 στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας (ΤΕΘΑ) και για το λόγο αυτό το τελευταίο, με το υπ' αριθμ. Φ914.2/2/6/10414/23-10-1970 έγγραφο του, κοινοποιούμενο στο Υπουργείο Οικονομικών, ΔΔΚ, Τμήμα Β, Οικονομική Εφορία Ναυπλίας, Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, αναφέροντας ότι έλαβε υπόψη:

α) Τα άρθρα 1,2,3, και 9 της Κ' Συντακτικής Πράξης, β)την υπ' αριθμ. 166/1968 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, δημοσιευθείσα στο υπ' αριθμ. 271/Α7 21-11-19687 ΦΕΚ, με την οποία παραχωρήθηκε στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού η χρήση της παρά τον "Καραθώνα" Ναυπλίου Εκτάσεως", ιδιοκτησίας ΤΕΘΑ, προς τουριστική αξιοποίηση υπό του ΕΟΤ και γ) το υπ' αριθμ.

πρωτ. 73097/30-9-1970/ΕΟΤ/Δ/νση Η' Περιουσίας, σχετικό, με το οποίο του γνωστοποιήθηκε ότι η εν λόγω έκταση πρέπει να παραδοθεί στο Υπουργείο Οικονομικών, από το οποίο στη συνέχεια ο ΕΟΤ θα παραλάβει αυτή, εντέλλεται τη συγκρότηση Επιτροπής από δύο αξιωματικούς, προκειμένου να προβεί στην παράδοση με πρωτόκολλο της εν λόγω έκτασης, εμφαινόμενης στο συνημμένο διάγραμμα διανομής του Υπουργείου Γεωργίας, έτους 1953 και περικλεισμένης "δι' ερυθράς μολυβδίδος", προς τον ορισθέντα υπό του Υπουργείου Οικονομικών αντιπρόσωπο του, αιτούμενο ταυτόχρονα από το Υπουργείο Οικονομικών, να δώσει εντολή στον Οικονομικό Έφορο Ναυπλίας για την παραλαβή της παραπάνω έκτασης.

Με το υπ’ αριθμ. πρωτ. Σ7162/5-11-1970 έγγραφο της 17ης Δ/νσης της Γενικής Δ/νσης Φορολογίας του Υπουργείου Οικονομικών, προς τον Οικονομικό Έφορο Ναυπλίας, δόθηκε πράγματι εντολή στον τελευταίο όπως παραλάβει από τη συγκροτηθησόμενη ως άνω επιτροπή τον αναφερόμενο στο έγγραφο αυτό τουριστικό χώρο (ιδιοκτησίας ΤΕΘΑ) που βρίσκεται στο "Καραθώνα" Ναυπλίου και παραδώσει στη συνέχεια αυτόν με πρωτόκολλο στον ορισθησόμενο από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού εκπρόσωπόν του, αφού προηγουμένως, καταγράψει αυτό στα βιβλία δημοσίων κτημάτων.

Σε εκτέλεση των ανωτέρω υπογράφηκε το από 20-1-1971 πρωτόκολλο παράδοσης-παραλαβής "Στρατοπέδου Λοχαγού Χαραλαμπόπουλου, εις θέσιν Καραθών Ναυπλίου, ιδιοκτησίας ΤΕΘΑ", σύμφωνα με το οποίο η αναφερόμενη σε αυτό Επιτροπή παρέδωσε στον Οικονομικό Έφορο Ναυπλίας, ορισθέντα αντιπρόσωπο του Υπουργείου Οικονομικών, με το υπ' αριθμ.

Σ7162/5-11-1970 έγγραφό του, έκταση 550 περίπου στρεμμάτων στη θέση "Καραθών" Ναυπλίου, ιδιοκτησίας ΤΕΘΑ, η οποία περιγράφεται σε αυτό ως παραθαλάσσια χέρσα έκταση, περιλαμβάνουσα αποξηλωθείσες κτιριακές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις Κ.Α.Ο.Α. και δύο πεδία βολής και περιβάλλεται από ακιδωτό σύρμα με τσιμεντοπασσάλους, όπως φαίνεται στο συνημμένο σχεδιάγραμμα.

Ακολούθως, η έκταση αυτή καταγράφεται στο Γενικό Βιβλίο Καταγραφής, την 15-10-1971, ως δημόσιο κτήμα, (ΒΚ 451 Ναυπλίου), περιγραφόμενο σε αυτό ως τουριστικός χώρος, με εμβαδόν 515 στρέμματα, οροθεσία ανατολικώς με την έκταση ανήκουσα στο Συν/σμό Κτηνοτρόφων Καραθώνος, δυτικώς με γραμμή παραλίας και αιγιαλού, αρκτικώς με έκταση ανήκουσα στο Συν/σμό Κτηνοτρόφων Καραθώνος-Ναυπλίας, και μεσημβρινώς ομοίως, προερχόμενο από παραχώρηση του ΤΕΘΑ, ενώ στη συνέχεια υπογράφηκε μεταξύ:

α) του Ν. Ο., Δ/ντή της Οικονομικής Εφορίας Ναυπλίας, ενεργώντας δυνάμει των υπ' αριθμ. 7162/5-11-1970 και Ν. 9679/1826/17-9-71 Δ/γών Υπουργείου Οικονομικών και β) του Κ. Κ., Τεχνικού υπαλλήλου του Ε.Ο.Τ., (τοπογράφου), ενεργώντας δυνάμει των υπ1 αριθμ. 90554/18-11-70 και 200679/7-10-71 εγγράφων αυτού, το από 15-10-1971 πρωτόκολλο παράδοσης και παραλαβής του ιδίου ως άνω υπ' αριθμ.

ΒΚ 451 κτήματος του Δημοσίου, στη θέση "Καραθών" Ναυπλίου. Σύμφωνα δε με το περιεχόμενο του πρωτοκόλλου αυτού, παραδόθηκε στον Ε.Ο.Τ. το υπ' αριθμ. ΒΚ 451 κτήμα του Δημοσίου, κείμενο στη θέση "Καραθών" Ναυπλίου, "εμβαδού πεντακοσίων δεκαπέντε (515) στρεμμάτων περίπου, ως εμφαίνεται τούτο εις το υπ' αριθμ. 802/9/14-8-71 κτηματολογικό διάγραμμα του ΕΟΤ, υπό κλίμακα 1/5000, περικλεισμένο δια της γραμμής υπό τα στοιχεία αβγδεζηθικλοπρστυα" ενώ, σύμφωνα με τα αναφερόμενα περαιτέρω στο εν λόγω πρωτόκολλο, ότι, "Το ανωτέρω κτήμα του Δημοσίου περιήλθε εις τον ΕΟΤ δυνάμει της Κ' Συντακτικής Πράξεως της 6-2-68 και δια της υπ' αριθμ. 166/5-11-68 Πράξεως του Υπουργικού Συμβουλίου, δημοσιευθείσης εις το υπ' αριθμ. 271 /Α/21 -11-68 ΦΕΚ, προς εκτέλεσιν έργων τουριστικής αξιοποιήσεως".

Παράλληλα, στο υπ' αριθμ. 802/9/14-8-1971 τοπογραφικό διάγραμμα, που συνέταξε ο τοπογράφος του ΕΟΤ Κ. Κ., με υπόβαθρο το διάγραμμα διανομής 1953 Υπουργείου Γεωργίας, απεικονίζεται επακριβώς, προς άρση κάθε αμφιβολίας, η παραχωρηθείσα στο ΤΕΘΑ και ακολούθως στον ΕΟΤ, δυνάμει της 166/1968 ΠΥΣ, έκταση, υπό τα στοιχεία α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,α, η οποία, έχουσα ως δυτικό όριο τη γραμμή αιγιαλού και παραλίας, εμβαδομετρήθηκε στα 515 στρέμματα.

Στην έκταση αυτή δεν περιλαμβάνεται ο αιγιαλός-παραλία, που περικλείεται στο ως άνω σχεδιάγραμμα με τη γραμμή υπό τα στοιχεία λ,ο,π,ρ,σ,τ,α, όπως καθορίζεται από τους συμπράξαντες προς τούτο: 1) Σ. Ο., μηχανικό, Δ.Τ.Υ. Ν. Αργολίδας και 2) Κ. Κολιόπουλο, τοπογράφο Ε.Ο.Τ., σύμφωνα με την περιεχόμενη σε αυτό ενυπόγραφη δήλωση τους.

Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι ο διοικητικός καθορισμός αιγιαλού και παραλίας πραγματοποιήθηκε δυνάμει της υπ' αριθμ. 5462/11-5-1982 απόφασης του Νομάρχη Αργολίδας, που δημοσιεύθηκε νόμιμα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 452/15-9-1982 τ.Δ.). Με την ανωτέρω απόφαση επικυρώθηκε η από 2-9-1981 έκθεση της αρμόδιας Επιτροπής του άρθρου 74 του π.

δ/τος 636/1977, "περί του καθορισμού των ορίων αιγιαλού και παραλίας στη θέση Καραθώνα Αργολίδας του Δήμου Ναυπλίου", καθώς και το από 23-1-1981 σχετικό τοπογραφικό και υψομετρικό διάγραμμα της περιοχής. Σύμφωνα δε με τα ως άνω τεχνικά στοιχεία, (έκθεση και διάγραμμα), καθορίστηκε διοικητικά η οριογραμμή του αιγιαλού στην περιοχή Καραθώνα Ναυπλίου με συνεχή γραμμή ερυθρού χρώματος (από 1 έως 23), η οριογραμμή της παραλίας παράλληλα προς τη γραμμή του αιγιαλού, με συνεχή κίτρινη γραμμή (Γ έως 24') και τέλος καθορίστηκε η οριογραμμή του παλαιού αιγιαλού με συνεχή μπλε γραμμή (Γ έως 29").

Στη συνέχεια ο ΕΟΤ με το υπ' αριθμ. πρωτ. 510525/29-3-1988 έγγραφο του προς την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (Κ.Ε.Δ.) Ναυπλίου, αναγνωρίζοντας ότι ανήκει σε αυτόν η περιοχή Καραθώνα Ναυπλίου πίσω από τον παλαιό αιγιαλό, με το υπ' αριθμ. πρωτ. 509259/8-3-1989 έγγραφο του, προς την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου στην Αθήνα, το αριθμ. 898/132/4136/10-2-84 κτηματολογικό διάγραμμα του τμήματος Μελετών της Τεχνικής Δ/νσής του, ζήτησε να του παραχωρηθούν κατά χρήση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 ν. 973/79 οι δημόσιες εκτάσεις που σημειώνονται σε αυτό με τα στοιχεία:

Η, Θ, ΙΚ, Λ, 7", Η, εμβαδού 5.863 τ.μ., Μ, Ν, Ξ, 5", 6", Μ, εμβαδού 687 τ.μ., νησίδα εμβαδού 5.000 τ.μ., 23', 28", 22', 23', εμβαδού 230 τ.μ., 22", 26", 25", Α, 20', 21', 20 εμβαδού 615 τ.μ., Β,21", 20", 19", 18", Γ, 16', 17', Β, εμβαδού 3.855 τ.μ., Α, 13", Ε, Α εμβαδού 45 τ.μ., Ζ,8", 7",6",5", 4", Ο, 6', 7', 8', 9, Ζ, εμβαδού 2485 τ.μ., διότι είναι απαραίτητες για την τουριστική αξιοποίηση της περιοχής, που έχει αναλάβει ο Ε.

Ο. Τ. Εξάλλου, το ίδιο ως άνω κτηματολογικό διάγραμμα (898/132/41365/10-2-1984) των υπηρεσιών του, απέστειλε ο Ε.Ο.Τ., στη Δ/νση Δημοσίων Κτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, με το υπ' αριθμ. πρωτ. 550373/18-12-1992 έγγραφο του, περί "ανακήρυξης σαν ΤΔΚ αιγιαλού και παραλίας στην περιοχή Καραθώνα Ναυπλίου". Σύμφωνα δε με το έγγραφο αυτό, αφού αναφέρει ότι:

α) στον Καραθώνα Ναυπλίου ο ΕΟΤ κατέχει έκταση 1.923.700 τ.μ., που απέκτησε με την Κ' Συντακτική Πράξη και μετά από απαλλοτρίωση υπέρ και με δαπάνες του, γενομένη το 1973, β) ο αιγιαλός μπροστά από την απαλλοτριωθεισα έκταση και τμήματα ιδιοκτησίας του Δημοσίου δεν ανήκουν στον ΕΟΤ, είναι απαραίτητο όμως να αποκτηθούν για λόγους τουριστικής αξιοποίησης της περιοχής, ζήτησε τη συγκατάθεση της για την ανακήρυξη σαν Τ.Δ.Κ., σύμφωνα με τις διατάξεις του α.ν. 827/48, του αιγιαλού και της παραλίας, όπως αυτή ειδικότερα απεικονίζεται στο ανωτέρω κτηματολογικό διάγραμμα με αριθμητικά και αλφαβητικά στοιχεία ως:

α)έκταση μεταξύ αιγιαλού και παραλίας εμβαδού 18.527 τμ. β)έκταση μεταξύ αιγιαλού και νέας ακτογραμμής εμβαδoύ 37.546 τμ. γ)εκτάσεις Δημοσίου παρά τον αιγιαλό (είναι ο παλαιός αιγιαλός) εμβαδόν 5.063 τμ. και 687 τμ. και δ)νησίδες εμβαδού 5.800 τμ. 250 τμ., 615 τμ., 3.855 τμ., 45 τμ. και 2.485 τμ. Επιπλέον, στο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα του ΕΟΤ, βεβαιώνεται ότι: 1) Τα αναφερόμενα σε αυτό εμβαδά έχουν ληφθεί από τον υπό ημερομηνία 20-9-71 κτηματολογικό πίνακα του ΕΟΤ, περιοχής Καραθώνα και 2)Τα όρια των κτημάτων χαράχθηκαν σύμφωνα με το 802/9/25777/14-8-1971 κτηματολογικό διάγραμμα του ΕΟΤ, ενώ, κατά το περιεχόμενο σε αυτό υπόμνημα, το εν λόγω διάγραμμα προέρχεται από σμίκρυνση των διαγραμμάτων καθορισμού των ορίων αιγιαλού και παραλίας (Φ.Ε.Κ. 452/Δ/15-9-82).

Ενόψει των εκτεθέντων, με την υπ' αριθμ. 166/1968 ΠΥΣ, νομίμως μεταγραφείσα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ναυπλίου την 25-2-1969, (τ. 147, αριθμ. 11), κηρύχθηκε τουριστικός χώρος προς αξιοποίηση μόνο η φερόμενη ιδιοκτησία του Δημοσίου, που είχε παραχωρηθεί στο ΤΕΘΑ, όπως καταχωρήθηκε στα βιβλία δημοσίων κτημάτων με ΒΚ 451 και αποτυπώθηκε επακριβώς στο υπ' αριθμ. 802/9/14-8-1971 κτηματολογικό διάγραμμα του ΕΟΤ, χωρίς να περιλαμβάνει τον έμπροσθεν αυτού χώρο του τότε αιγιαλού, ο οποίος ως κοινόχρηστο πράγμα, ανήκει κατά νόμο στην αναμφισβήτητη δημόσια κτήση.

Η παραδοχή αυτή δεν αναιρείται από το αναφερόμενο στην υπ' αριθμ. 166/1968 ΠΥΣ, απόσπασμα χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, καθόσον τούτο αποτελεί απλή προσεγγιστική απεικόνιση του συγκεκριμένου δημοσίου κτήματος σε γενικό τοπογραφικό υπόβαθρο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, που επέβαλε για την υλοποίηση της εν λόγω ΠΥΣ, την ανάγκη επακριβούς καταμέτρησης και αποτύπωσης του κατά θέση, έκταση και όρια, στα μεταγενέστερα τοπογραφικά διαγράμματα, που προαναφέρθηκαν.

Περαιτέρω, τα ανωτέρω αιτήματα του ΕΟΤ, περί ανακηρύξεως ως τουριστικού δημοσίου κτήματος των εκτάσεων αιγιαλού, παραλίας, παλαιού αιγιαλού και νησίδας της περιοχής Καραθώνας Ναυπλίου, όπως σημειώνονται στο υπ' αριθμ. 898/132/41365/10-2-1984 κτηματολογικό διάγραμμα του, δεν έγιναν δεκτά από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών, και τελικά με το υπ' αριθμ.

πρωτ. 1083/88/5051/β0010/30-9-1994 έγγραφο της 10ης Δ/νσης του τελευταίου, γνωστοποιήθηκε σε αυτόν ότι δεν μπορούν να δώσουν την συγκατάθεση τους για το χαρακτηρισμό ως τουριστικού δημοσίου κτήματος των πιο πάνω εκτάσεων, αλλά πρέπει να διατηρήσουν τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους, σύμφωνα με το Δ.Υ. 30-6-94 έγγραφο του Νομάρχη Αργολίδας και το 1/20-1-94 πρακτικό γνωμοδότησης της Επιτροπής Δημοσίων Κτημάτων Αργολίδας.

Κατά συνέπεια η έμπροσθεν του ΒΚ 451 δημοσίου κτήματος λωρίδα αιγιαλού και παραλίας στην περιοχή Καραθώνα Ναυπλίου, ουδέποτε κηρύχθηκε ως τουριστικός χώρος αξιοποίησης δυνάμει της Κ' Συντακτικής Πράξης του 1968, ούτε χαρακτηρίστηκε ως τουριστικό δημόσιο κτήμα, ώστε να αποκτήσει ο ΕΟΤ επί τούτων δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης τους, τα οποία ανήκουν στο ενάγον Ελληνικό Δημόσιο.

Συνακόλουθα η πρώτη εναγομένη εταιρεία " Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε." και ήδη "Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης ΑΕ" (Ε.Τ.Α. ΑΕ), που συστήθηκε δυνάμει του ν. 2636/1998, όπως τροποποιήθηκε με τους ν. 2837/2000 και 3270/2004, έχοντας αυτοδικαίως από την έναρξη ισχύος των διατάξεων του άρθρου 13 ν. 2636/1998, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 ν. 2837/2000, τη διοίκηση, διαχείριση και εκμετάλλευση της περιουσίας και των επιχειρηματικών μονάδων του Ε.Ο.Τ., όπως προσδιορίζονται στις ίδιες διατάξεις, δικαιούμενη να ενεργεί κάθε πράξη διαχείρισης και διάθεσης για δικό της λογαριασμό και στο όνομα της, δεν απέκτησε οποιοδήποτε δικαίωμα επί των ως άνω χώρων αιγιαλού και παραλίας της συγκεκριμένης περιοχής Καραθώνας Ναυπλίου, αφού, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ο ΕΟΤ ουδέποτε είχε αποκτήσει επί τούτων νομίμως αντίστοιχα δικαιώματα διοίκησης, διαχείρισης και εκμετάλλευσης τους, οι οποίοι, ως κοινόχρηστα πράγματα, σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν. 2971/2001, εξακολουθούν να ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται.

Ωστόσο, η πρώτη εναγομένη, με την από 8-12-2003 σύμβαση μίσθωσης, υποστηρίζοντας ότι έχει τη διοίκηση και διαχείριση τμήματος αιγιαλού, μήκους 1.500 μ., στην περιοχή Καραθώνας Ναυπλίου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί με την υπ' αρ. 166/5-11-1968 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, ως ακίνητο προς τουριστική αξιοποίηση, (Φ.Ε.Κ. 271/Α768 και 33/Α768), εκμίσθωσε προς το δεύτερο εναγόμενο, μετά από σχετικό διαγωνισμό, το εν λόγω τμήμα αιγιαλού, που αποτυπώνεται, με τα στοιχεία Α-Β, στο από 10-2-1984 τοπογραφικό διάγραμμα του Ε.Ο.Τ., προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από τον τελευταίο, κατά τη συμφωνημένη διάρκεια των έξι ετών, για την εγκατάσταση των δύο (2) "στολιδιών" και την τοποθέτηση και εκμετάλλευση ομπρελών-καθισμάτων και την ανάπτυξη θαλασσίων μέσων αναψυχής, αντί ετησίου μισθώματος 62.500 ευρώ, κατά τους περιεχόμενους στο έγγραφο της επίδικης σύμβασης όρους.

Με δεδομένα όμως όσα προαναφέρθηκαν, η μίσθωση αυτή του συγκεκριμένου δημοσίου κτήματος, συναπτόμενη από την πρώτη εναγομένη χωρίς αντίστοιχο νόμιμο δικαίωμα, είναι άκυρη κατά το άρθρο 180 ΑΚ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ.1 και 23 παρ. 3 α.ν. 1539/1938, έναντι του Ελληνικού Δημοσίου, έχοντος προφανές έννομο συμφέρον για την προσβολή της, όπως βασίμως ισχυρίζεται στην ένδικη αγωγή του, η οποία αποδεικνύεται, ενόψει των εκτεθέντων, ως βάσιμη και κατ' ουσία.

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγω παραβίασης της εκδοθείσης κατ' εξουσιοδότηση της από 6/14-2-1968 Κ' Συντακτικής Πράξης και σε εκτέλεσή της υπ'αρ.166/5-1-1968 πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου, διότι καίτοι στην εν λόγω πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, η κηρυχθείσα ως τουριστικός χώρος προς αξιοποίηση έκταση γνωστή με την επωνυμία "Καραθώνας" κειμένη στη δυτική ακτή του αργολικού κόλπου, φέρεται να έχει επιφάνεια 550.000 τμ., δέχθηκε ότι με την υπ' αρ. 166/1968 ΠΥΣ κηρύχθηκε τουριστικός χώρος προς αξιοποίηση, μόνον η φερόμενη ιδιοκτησία του Δημοσίου που είχε παραχωρηθεί στο ΤΕΘΑ, όπως καταχωρήθηκε στα βιβλία δημοσίων κτημάτων με ΒΚ 451 και αποτυπώθηκε επακριβώς στο υπ' αρ. 802/9/14-8-1971 κτηματολογικό διάγραμμα του ΕΟΤ, χωρίς να περιλαμβάνει το έμπροσθεν αυτού χώρο του τότε αιγιαλού, ο οποίος, ως κοινόχρηστο, πράγμα, ανήκει κατά νόμο, στην αναμφισβήτητη δημόσια κτήση.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι υπό την επίφαση της πλημμέλειας από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα ως άνω κρίση του Εφετείου, ότι στην έκταση που κηρύχθηκε ως τουριστικός χώρος αξιοποίησης δυνάμει της Κ' Συντακτικής Πράξης του 1968 στην περιοχή Καραθώνα Ναυπλίου, δεν περιλαμβάνεται η έμπροσθεν του ΒΚ 451 δημόσιου κτήματος λωρίδα αιγιαλού και παραλίας.

Εξ άλλου, με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση κατά ένα μέρος η πλημμέλεια από τον αυτό ως άνω αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγω παραβίασης της ίδιας ως ανωτέρω υπ' αρ. 166/5-1-1968 πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου διότι δέχθηκε ότι δεν αναιρείται η εκτεθείσα στην αμέσως προηγούμενη σκέψη παραδοχή της από το αναφερόμενο στο υπ' αρ. 166/1968 ΠΥΣ απόσπασμα χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, καθόσον τούτο αποτελεί "απλή προσεγγιστική απεικόνιση του συγκεκριμένου δημοσίου κτήματος, σε γενικό τοπογραφικό υπόβαθρο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, που επέβαλε για την υλοποίηση της εν λόγω ΠΥΣ, την ανάγκη επακριβούς καταμέτρησης και αποτύπωσης του κατά θέση, έκταση και όρια, στα μεταγενέστερα τοπογραφικά διαγράμματα που προαναφέρθηκαν".

Και ο λόγος αυτός αναίρεσης κατά το μέρος του αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η παραβίαση οποιασδήποτε διατάξεως ουσιαστικού δικαίου ελέγχεται μόνο με βάση τα εκτιθέμενα στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πραγματικά περιστατικά και όχι με βάση εκείνα που συνέτρεχαν κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος, τα δε εκτιθέμενα ως άνω, αποτελούν επιχειρήματα που το δικαστήριο της ουσίας άντλησε από τις αποδείξεις για τη θεμελίωση της εκτεθείσης στην αμέσως προηγούμενη σκέψη κρίσεώς του.

Περαιτέρω, με τον ίδιο ως άνω λόγο αναιρέσεως προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση κατά ένα μέρος πλημμέλειες από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι ειδικότερα: α)δεν διευκρινίζει την έννοια της παρατιθέμενης ως άνω αιτιολογίας κατά την οποία το απόσπασμα χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας αποτελεί "απλή προσεγγιστική απεικόνιση του συγκεκριμένου δημοσίου κτήματος, σε γενικό τοπογραφικό υπόβαθμο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού και β)σύμφωνα με τα γενόμενα δεκτά ότι ο ΕΟΤ με το υπ' αρ.

πρωτ. 550373/18-12-1992 έγγραφό του προς τη Δ/νση Δημοσίων Κτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών ζήτησε τη συγκατάθεση της τελευταίας για την ανακήρυξη σαν Τ.Δ.Κ. του αιγιαλού και της παραλίας στην επίμαχη έκταση, εσφαλμένα έκρινε ως έχων ο ΕΟΤ καίτοι είναι ΝΠΔΔ, εξουσία διαθέσεως. Οι αιτιάσεις αυτές δεν ιδρύουν τον ανωτέρω λόγο αναίρεσης καθόσον αναφέρονται στα πραγματικά επιχειρήματα του δικαστηρίου αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα ότι στην έκταση που κηρύχθηκε ως τουριστικός χώρος στην περιοχή "Καραθώνα" Ναυπλίου, με την υπ' αρ. 1661968 ΠΥΣ δεν περιλαμβάνεται η λωρίδα αιγιαλού και παραλίας η έμπροσθεν του ΒΚ 451 δημοσίου κτήματος και πρέπει επομένως, κατά το μέρος του αυτό, να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Επομένως, δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια αυτή, η άρνηση της αγωγής ή ένστασης, αιτιολογημένη ή όχι, τα επιχειρήματα, ή συμπεράσματα που το δικαστήριο άντλησε από την εκτίμηση των αποδείξεων. Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα ως ανερχόμενου του εμβαδού της παραχωρηθείσης από το αναιρεσίβλητο έκτασης προς τουριστική αξιοποίηση στην περιοχή "Καραθώνα" Ναυπλίου σε 515 στρέμματα στα οποία δεν περιλαμβάνεται ο αιγιαλός, δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα από την αναιρεσείουσα ισχυρισμό κατά τον οποίο με την εκδοθείσα σε εκτέλεση της από 6/14-2-1968 Κ' Συντακτικής Πράξης με αριθμό 166/1968 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, παραχωρήθηκε έκταση 350 στρεμμάτων, που συμπεριλαμβάνει 515 στρέμματα γης και 35 στρέμματα τη ζώνη του αιγιαλού και της παραλίας.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι ο προταθείς ως άνω ισχυρισμός, δεν αποτελεί "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα του όρου έννοια, αλλά επιχείρημα αντλούμενο από τις αποδείξεις προς αντίκρουση του προταθέντος από το αναιρεσίβλητο στο Εφετείο ισχυρισμού ότι η παραχωρηθείσα έκταση ανέρχεται σε 515 στρέμματα, στα οποία δεν περιλαμβάνεται ο αιγιαλός.

Επειδή όπως προαναφέρθηκε κανόνες ουσιαστικού δικαίου αποτελούν και οι κανονιστικές πράξεις που εκδίδονται από όργανα της διοικήσεως, όπως οι πράξεις του Υπουργικού Συμβουλίου, κατόπιν εξουσιοδοτήσεως, προκειμένου να ρυθμιστούν ειδικότερα θέματα, ή θέματα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό.

Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 340 και 346 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται χωριστή αξιολόγηση καθενός.

Η παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής, ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ' του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Με τον τέταρτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ.γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με το εμβαδό της παραχωρηθείσης έκτασης από το αναιρεσίβλητο προς τουριστική αξιοποίηση στην περιοχή "Καραθώνα" Ναυπλίου, δεν έλαβε υπόψη το περιεχόμενο της με αριθμό 166/1968 πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία παραχωρήθηκε έκταση 550 στρεμμάτων, ώστε σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κατά το χρόνο της παραχωρήσεως η έκταση του αιγιαλού και της παραλίας, ανήρχετο σε 35 στρέμματα, να καταλήξει στην κρίση, με βάση και τα διδάγματα της κοινής πείρας, ότι στην παραχωρηθείσα έκταση, περιλαμβάνεται και εκείνη του αιγιαλού και της παραλίας, επιφανείας, ως άνω.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι η επικαλούμενη ως ανωτέρω, πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, ως κανόνας ουσιαστικού δικαίου, δεν αποτελεί αποδεικτικό μέσο.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 39 παρ.10 του ν.3105/2003 "Η διοίκηση και διαχείριση των δημοσίων κτημάτων, περιλαμβανομένων του αιγιαλού και της παραλίας, που ευρίσκονται μεταξύ ακινήτων που ανήκουν κατά κυριότητα ή κατά διοίκηση στην εταιρεία Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. και της ακτογραμμής, περιέρχεται στην εταιρεία αυτή έναντι ανταλλάγματος, το οποίο καθορίζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Ανάπτυξης και Οικονομίας και Οικονομικών.

Το ανωτέρω δικαίωμα έχει η εταιρεία και ως προς τα δημόσια κτήματα τα οποία δημιουργούνται από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, συνεπεία φυσικών προσχώσεων ή τεχνικών έργων, ανεξαρτήτως του εάν εχώρησε επανακαθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού και της παραλίας". Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αρ.1 εδ.α του ΚΠολΔ δημιουργείται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιαστεί κανόνας ουσιαστικού δικαίου η παραβίαση αυτή συντελείται, είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία εκδηλώνεται όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνετρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ έπρεπε, ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε ότι η αναιρεσείουσα δεν απέκτησε τα προβλεπόμενα από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 39 παρ.10 του ν. 3105/2003 δικαιώματα της διοίκησης και της διαχείρισης στην επίμαχη έκταση που ευρίσκεται μεταξύ ακινήτου που ανήκει στη διοίκηση και διαχείριση αυτής (αναιρεσείουσας) και της ακτογραμμής, λόγω της μη έκδοσης κοινής Υπουργικής απόφασης που να καθορίζει το αντάλλαγμα.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε την ανωτέρω διάταξη και ο πέμπτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγω παραβίασης με τα γενόμενα δεκτά από το Εφετείο, της διάταξης αυτής, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Επειδή το άρθρο 6 παρ.1 της συμβάσεως που υπογράφηκε στη Ρώμη την 4η Νοεμβρίου 1950 "Δια την προάσπισιν των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών", η οποία κυρώθηκε με το άρθρο 1 του Ν.Δ. 53/1974 ορίζει ότι "πάν πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθεί δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστήριον, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίσει, είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του, αστικής φύσεως είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως ...".

Με το ανωτέρω άρθρο, καθόσον με αυτό θεσπίζεται όπως οι υποθέσεις δικάζονται από αμερόληπτα, ανεξάρτητα και νόμιμα λειτουργούντα δικαστήρια α) δίκαια β) δημόσια και γ) εντός λογικής προθεσμίας, θεσπίζονται αντίστοιχα ουσιαστικά δικαιώματα των προσώπων στα οποία αφορά η σύμβαση τα οποία πρόσωπα δικαιούνται να αξιώσουν να τύχουν της κατά τα ανωτέρω δικαστικής προστασίας.

Με τη διάταξη αυτή δεν καθορίζεται το παραδεκτό και η αποδεικτική δύναμη των πραγματικών ισχυρισμών και αποδεικτικών μέσων αλλά ποια δικαιώματα δίδονται για την απονομή της δικαιοσύνης. Με τον πέμπτο ωσαύτος λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ της παραβίασης της προπαρατεθείσης διάταξης διότι παρέλειψε να αξιολογήσει τα αποδεικτικά μέσα και τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας.

Ο λόγος αυτός πρέπει κατά το εν λόγω σκέλος να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η διασφαλιζόμενη με τη διάταξη αυτή δικαστική προστασία δεν καταλαμβάνει και τις ως άνω παραλείψεις.

Επειδή, σύμφωνα με τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη από 25-9-2009 αίτηση αναιρέσεως της αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αρ. 539/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, λόγω της ήττας της (αρθρ.176, 183 ΚΠολΔ σε συνδ. με αρθρ.22 Ν. 3693/1957).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-6-2009 αίτηση αναιρέσεως της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αρ. 539/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουλίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ