Supreme Court allows appeal against appellate court dismissal of workers' compensation claim due to employer negligence.

Απόφαση 1210 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1210/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, , για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσα την επιμέλεια και την γονική Χ2, κατοίκου ... . 3) Χ3 κατοίκου .... 4) Χ4, κατοίκου .... 5) Χ5, κατοίκου .... 6) Χ6, κατοίκου .... 7) Χ7 , , κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βαλσάμη - Γρηγόριο Κουτάλη.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Ψ1, κατοίκου ..., ατομικά για τον εαυτό του και ως ομόρρυθμο εταίρο, εκπρόσωπο και διαχειριστή της Ετερρόρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "Ψ1 - Ψ2 Ε.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα. 2) Ψ2, κατοίκου ..., ατομικά για τον εαυτό του και ως ομόρρυθμο εταίρο, εκπρόσωπο και διαχειριστή της Ετερρόρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία Ψ1 - Ψ2 Ε.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Παπαδογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 5 Δεκεμβρίου 2001, 5 Ιουνίου 2002, 31 Ιουλίου 2002 αγωγές και με την με αριθμό κατάθ.... προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση των Ζ και ..., οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20024/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 1988/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3 Αυγούστου 2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δαβίλλας, διάβασε την από 6-2-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 34 παρ.2, 60 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων" σε συνδυασμό με το άρθρο 16 παρ.1, 3 του ν. 551/1914, όπως κωδικοποιήθηκε με το από 24-7/25-8-1920 β.δ., συνάγεται ότι αν ο θανατωθείς από ατύχημα , που έγινε έπειτα από βίαιο συμβάν κατά την εκτέλεση της εργασίας του ή εξ αφορμής αυτής, υπαγόταν στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α., ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση των καθολικών διαδόχων του.

Οι τελευταίοι έχουν κατά του εργοδότη αξίωση για εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ εφόσον το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων υπ' αυτού προσώπων, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 922 Α.Κ.. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως, για να υπάρχει σχέση προστήσεως θα πρέπει να υπάρχει εξάρτηση, έστω και χαλαρή, ανάμεσα στον προστήσαντα και στον προστηθέντα, ώστε ο πρώτος να μπορεί να δίνει στον δεύτερο εντολές ή οδηγίες και να τον ελέγχει ή επιβλέπει κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας που του ανέθεσε.

Εξάλλου, από τα άρθρα 681, 688-691 και 698 του Α.Κ. προκύπτει ότι ο εργολάβος δεν θεωρείται, καταρχήν, προστηθείς του εργοδότη, όταν όμως ο εργοδότης επιφύλαξε για τον εαυτό του, ρητώς ή σιωπηρώς, την διεύθυνση και την επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου και μάλιστα το δικαίωμα παροχής οδηγιών προς τον εργολάβο, ο τελευταίος θεωρείται ότι βρίσκεται σε σχέση προστήσεως προς τον εργοδότη.

Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 3 και 5 του Ν. 1396/1983, ο εργολάβος και υπεργολάβος ολόκληρου ή τμήματος του έργου, ανεξάρτητα εάν αυτό εκτελείται ολόκληρο ή κατά τμήματα με υπεργολάβους είναι συνυπεύθυνοι και υποχρεούνται , μεταξύ άλλων, να λαμβάνουν και να τηρούν όλα τα μέτρα ασφαλείας που αφορούν ολόκληρο το έργο ή το τμήμα τούτου που ανέλαβαν.

Από τις διατάξεις αυτές καθίσταται σαφές ότι σε αντίθεση με τον κύριο του έργου που δεν ευθύνεται ως προστήσας για τις παράνομες πράξεις ή παραλείψεις του εργολάβου, αν δεν επιφύλαξε για τον εαυτό του την διεύθυνση και επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου, ο εργολάβος που ανέλαβε την εκτέλεση ολόκληρου ή τμήματος του έργου και ανέθεσε την εκτέλεση τμήματος τούτου σε υπεργολάβο, είναι συνυπεύθυνος με αυτόν για την λήψη και τήρηση των μέτρων ασφαλείας, έστω και αν δεν επιφύλαξε για τον εαυτόν του το δικαίωμα διευθύνσεως και επιβλέψεως του τμήματος που ανέθεσε στον υπεργολάβο ή και αν συμφώνησαν ότι δεν θα έχει την διεύθυνση και επίβλεψη του τμήματος αυτού.

Και τούτο, διότι ο εργολάβος ευθύνεται σε κάθε περίπτωση με τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του Ν. 1396/1983, για την λήψη και τήρηση των μέτρων ασφαλείας και η ανάθεση της εκτελέσεως τμήματος του έργου σε υπεργολάβο με οποιαδήποτε συμφωνία, δεν τον απαλλάσσει από την υποχρέωση επιβλέψεως και ελέγχου του υπεργολάβου ειδικά για τη λήψη και τήρηση των παραπάνω μέτρων.

Εξάλλου, προκειμένου περί οικοδομικών εν γένει εργασιών έχει εφαρμογή το π.δ. 778/1980 "περί των μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεσιν οικοδομικών εργασιών", οι διατάξεις του οποίου προβλέπουν, μεταξύ άλλων, τα υλικά από τα οποία πρέπει να κατασκευάζονται τα ικριώματα και τα δάπεδα αυτών, καθώς και την ανάγκη επιθεωρήσεως τούτων (άρθρ. 4 παρ. 1 και 9 παρ. 1).

Στην υπόθεση που κρίνεται, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: Η Ζ (πρώτη εναγόμενη) διατηρούσε στη Θεσσαλονίκη ατομική επιχείρηση τοποθετήσεως σε οικοδομικά έργα και εμπορία εν γένει σκαλωσιών (ικριωμάτων), με ίδια υλικά και προσωπικό που η ίδια είχε προσλάβει και απασχολούσε.

Αυτή στις 15-12-1999 προσέλαβε τον αλβανό υπήκοο Ω, που ήταν εφοδιασμένος με κάρτα παραμονής στην Ελλάδα προσωρινής (μέχρι 12-12-2000) ισχύος, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως εργάτη στην ως άνω επιχείρησή της και τον απασχολούσε έκτοτε με την ιδιότητά του αυτή, ασφαλισμένο κανονικά στο Ι.Κ.Α..

Οι Ψ1-Ψ2 τρίτος και τέταρτος των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων, ήταν συγκύριοι οικοπέδου επί των οδών ... και ...) και παράλληλα ομόρρυθμα μέλη, διαχειριστές και νόμιμοι εκπρόσωποι της ετερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία (Ψ1-Ψ2 και Σια Ε.Ε.", που δεν είναι (εξ αρχής) διάδικος. Έτσι οι ίδιοι, υπό την παραπάνω ιδιότητά τους, των συγκυρίων του άνω οικοπέδου, ανέθεσαν στην εν λόγω ετερόρρυθμη εταιρία, εκπροσωπούμενη από τους ίδιους, εις ολόκληρο το έργο της ανεγέρσεως και κατασκευής επί του οικοπέδου αυτού πολυώροφης οικοδομής, χωρίς να αναθέτουν τούτο τμηματικά σε διάφορους άλλους εργολάβους.

Δηλαδή, όπως σαφώς προέκυψε, η εκτέλεση τόσο του όλου έργου όσο και των επί μέρους τμημάτων είχε ανατεθεί από αυτούς στην εργολάβο εταιρία, χωρίς να διαφυλάξουν για τον εαυτό τους, ως εργοδοτών, το δικαίωμα διευθύνσεως και επιβλέψεως του έργου, την ευθύνη της εκτελέσεως του οποίου είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου η εργολάβος εταιρία.

Βεβαίως, τούτο δεν ασκεί έννομη επιρροή, δεδομένου ότι οι ίδιοι είναι διαχειριστές και ομόρρυθμα μέλη της εργολάβου εταιρίας. Περαιτέρω προέκυψε ότι, ενώ η ανέγερση της οικοδομής βρισκόταν στο στάδιο κατασκευής των εσωτερικών επιχρισμάτων (σοβατίσματα), ανέκυψε ανάγκη τοποθετήσεως ικριωμάτων στο εσωτερικό των καταστημάτων της οικοδομής.

Τότε η πιο πάνω εργολάβος εταιρία, εκπροσωπούμενη από τον διαχειριστή της ( τρίτο των εναγομένων) Ψ1, ανέθεσε, κατόπιν σχετικής συμβάσεως έργου μεταξύ αυτής και της πρώτης των εναγομένων, στην τελευταία έναντι αμοιβής την κατασκευή του επί μέρους αυτού έργου της τοποθετήσεως, στην υπό κατασκευή οικοδομή, και στη συνέχεια αποσυνδέσεως και απομακρύνσεως των αναγκαίων ικριωμάτων.

Στο σχετικό από 21-6-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό που υπογράφηκε μεταξύ αυτών, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, και τα εξής : "Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι Ζ και Ψ1ς συμφώνησαν για το στήσιμο και το ξεστήσιμο των ικριωμάτων στην οικοδομή του κ. Ψ1 στην... από το προσωπικό της Ζ. Κατά την πρόοδο των εργασιών η ευθύνη για το έργο και για την ασφάλεια του προσωπικού της Ζ "ευθύνεται" μόνο η ίδια...".

Από τα πιο πάνω προκύπτει σαφώς - συνεχίζει το Εφετείο - ότι ο εργοδότης ( "Ψ1 - Ψ2 και Σια Ε.Ε."), κατά την ανάθεση της συμβάσεως έργου των σκαλωσιών, είχε μεν προστήσει την πρώτη εναγομένη αλλά όχι μόνον δεν είχε διαφυλάξει για τον εαυτό του την διεύθυνση και επίβλεψη της εκτελέσεως του επί μέρους έργου της τοποθετήσεως και αφαιρέσεως των ικριωμάτων, αλλά ρητά συμφώνησε περί του αντιθέτου, με την πρώτη εναγομένη, ότι δηλαδή την ευθύνη της διευθύνσεως και επιβλέψεως του έργου που της ανέθεσε, θα αναλάβει η ίδια, με δικό της προσωπικό, χωρίς να χρησιμοποιήσει προσωπικό της εργολάβου εταιρίας, ούτε τον μηχανικό αυτής, ούτε υλικά που να ανήκουν σ' αυτήν.

Σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής η πρώτη εναγομένη στις 22-6-2000 απέστειλε συνεργείο μισθωτών της, με τα απαραίτητα υλικά (μεταλλικούς σωλήνες, πλαίσια, μαδέρια, βίδες, σφιγκτήρες κ.λ.π.), προκειμένου να προβεί στην συναρμολόγηση και τοποθέτηση σταθερών μεταλλικών ικριωμάτων στο εσωτερικό του ισόγειου καταστήματος (ύψους από το δάπεδο 5,30 μ.) της άνω οικοδομής, για να γίνουν τα επιχρίσματα σ' αυτό και τα υψηλά τμήματα των περιμετρικών τοίχων.

Προς τούτο απαιτείτο η κατασκευή ενιαίου δαπέδου εργασίας σε ύψος 3,60 μ., τέτοιο που να καλύπτει όλη την επιφάνεια του καταστήματος. Για να γίνουν τα επιχρίσματα στα χαμηλότερα σημεία των εσωτερικών τοίχων του καταστήματος έπρεπε να κατασκευαστούν δάπεδα εργασίας περιμετρικά και σε ύψος 1,80 μ. από το δάπεδο.

Το συνεργείο μισθωτών της πρώτης εναγομένης αποτελούνταν από τον ως άνω αλβανό Ω, τον αδελφό του Χ4, τον ... και τον αιγύπτιο .... Υπεύθυνος εργοδηγός δεν υπήρχε, ούτε προβλεπόταν. Δεν αποδείχθηκε ότι η πρώτη εναγομένη ειδοποίησε τους τρίτο και τέταρτο των εναγομένων, ότι πρόκειται να γίνει την ημέρα εκείνη η εργασία της τοποθετήσεως των ικριωμάτων.

Όλοι οι παραπάνω εργαζόμενοι περί ώρα 09.00 συναρμολόγησαν το μεταλλικό σκελετό των σταθερών ικριωμάτων και στη συνέχεια άρχισαν να τοποθετούν τα μαδέρια για να δημιουργήσουν το (ξύλινο) δάπεδο εργασίας επί των μεταλλικών ικριωμάτων. Ανάμεσα στα μαδέρια που τοποθετούνταν υπήρχαν κενά περίπου 10 - 15 εκατοστών στο καθένα.

Σε κάποια στιγμή, περί ώρα 11.30, που είχαν εξαντληθεί σχεδόν τα προς τοποθέτηση μαδέρια και ενώ ακόμη δεν είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του δαπέδου των ικριωμάτων, οι Χ4 και ... αποχώρησαν από τον τόπο της εργασίας, βγήκαν έξω από το κατάστημα και παρέμειναν εντός αυτού μόνο ο Ω και ο αιγύπτιος .... Ο πρώτος βρισκόταν επί του δαπέδου των ικριωμάτων και ο δεύτερος στεκόταν στο δάπεδο του καταστήματος και έδινε στον πρώτο τα τελευταία μαδέρια προκειμένου να τοποθετηθούν στη σκαλωσιά.

Συνέχιζε δηλαδή ο Ω να τοποθετεί μαδέρια προς δημιουργία δαπέδου του ικριώματος. Τα μαδέρια που χρησιμοποιούνταν ήταν καινούργια, είχαν μήκος 3,50 μ., πάχος 0,05 μ. και πλάτος 0,25 μ.. Το συγκεκριμένο, όμως, μαδέρι το οποίο είχε αποσυσκευάσει και ετοιμαζόταν να τοποθετήσει ο Ω έφερε διπλό ρόζο που καταλάμβανε σχεδόν όλο το πλάτος του μαδεριού.

Στον ένα από τους δύο ρόζους κατέληγε μικρή ρωγμή μήκους είκοσι (20) εκατοστών περίπου. Τούτο είχαν αντιληφθεί και ο Ωκαι ο..., ο οποίος προειδοποίησε τον πρώτο να μην το τοποθετήσει. Όμως ο παθών, επειδή δεν υπήρχαν άλλα μαδέρια προς τοποθέτηση και ήθελε να τελειώσει με την τοποθέτηση αυτών, για να συνεχίσει το δέσιμο της υπόλοιπης σκαλωσιάς με τους χιαστί συνδέσμους, που θα αποτελούσαν και τα μέτρα ασφαλείας αυτής, επέμεινε να το προσαρμόσει.

Μάλιστα, για ν' αποδείξει στον ..., ότι δεν είχε πρόβλημα άρχισε να πηδά πάνω του για να ελέγξει την σταθερότητά του. Αλλά το μαδέρι αυτό, λόγω του υπάρχοντος διπλού ρόζου και της ρωγμής, δεν άντεξε τη φόρτιση από το βάρος του Ω και έσπασε σε δύο (ισομεγέθη περίπου) κομμάτια, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να πέσει από ύψος 3,60 μ.

στο δάπεδο του καταστήματος και να τραυματιστεί θανάσιμα, από υπαιτιότητα της πρώτης εναγομένης (υπεργολάβου), της αμελείας της συνισταμένης στην μη τήρηση των όρων ασφαλείας, που επιβάλλονται με το Π.Δ. 778/1980. Συγκεκριμένα, καθ' όλη τη διάρκεια της εργασίας του πιο πάνω συνεργείου, δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος (εργοδηγός) αυτής, εργοδότριας του παθόντα, που να επιβλέπει για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας, για τον έλεγχο της καταλληλότητας των υλικών (μαδέρια χωρίς ρόζους και ρωγμές, μεταλλικός σκελετός, σύνδεσμοι) και την σωστή τοποθέτησή τους (τα μαδέρια εν επαφή), τον εφοδιασμό των εργαζομένων με τα κατάλληλα μέσα προστασίας (ζώνη ασφαλείας, κράνος) και την καθοδήγηση αυτών στο στήσιμο του ικριώματος και εν γένει το συντονισμό των εργασιών, παραλείψεις που θεμελιώνουν ευθύνη της πρώτης εναγομένης.

Όμως οι τρίτος και τέταρτος των εναγομένων, πλην του ότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν είχαν διαφυλάξει για τους εαυτούς το δικαίωμα διεύθυνσης και επίβλεψης του έργου, αλλ' αντιθέτως είχαν αναθέσει τούτο στην πρώτη εναγομένη, δεν βαρύνονται με καμία άλλη υπαιτιότητα. Όλα τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας των εργαζομένων της έπρεπε να λάβει η πρώτη εναγομένη, η οποία δεν ειδοποίησε την εργολάβο εταιρία, πότε θα αρχίσει τις εργασίες της, ενώ οι τρίτος και τέταρτος των εναγομένων δεν ήταν καν παρόντες κατά την επέλευση του εργατικού ατυχήματος.

Ακολούθως, αφού δέχθηκε ότι και κατά τις διατάξεις του Ν. 1396/1983, για την ευθύνη του εργολάβου από την μη τήρηση των μέτρων ασφαλείας από τον υπεργολάβο, έχει εφαρμογή το άρθρο 922 του Α.Κ. έκρινε ότι , εφόσον η εργολάβος (ως άνω εταιρία) δεν διαφύλαξε για τον εαυτό της τη διεύθυνση και την επίβλεψη του έργου, η υπεργολάβος δεν θεωρείται προστηθείσα από την εργολάβο και δεν ευθύνεται αυτή (εργολάβος) για τη ζημία που υπέστη ο εργαζόμενος στην υπεργολάβο, από πράξη για την οποία ευθύνεται η τελευταία.

Βάσει αυτών των παραδοχών, το Εφετείο, μετά παραδοχή της εφέσεως των τρίτου και τετάρτου των εναγομένων - αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που έκρινε αντίθετα, και απέρριψε την ένδικη αγωγή κατά το μέρος που στρεφόταν κατ' αυτών, ως ομορρύθμων μελών της εργολάβου εταιρίας. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1, 9 παρ. 1 του Π.Δ. 778/1980, 3 και 4 παρ. 1 του Ν. 1396/1983 και 922 σε συνδ.

με 681, 688-691, 698 του Α.Κ., αφού, υπό τις άνω παραδοχές, οι τρίτος και τέταρτος των εναγομένων με την ιδιότητά τους ως ομορρύθμων εταίρων και διαχειριστών της άνω εταιρίας, εργολάβου του όλου έργου, και ως εκ τούτου υπεύθυνης του έργου, υποχρεωμένης στην τήρηση των καθοριζομένων μέτρων ασφαλείας, ευθύνονται για την μη τήρηση των μέτρων αυτών και την πρόκληση του εν λόγω εργατικού ατυχήματος.

Δεδομένου δε ότι οι άνω διατάξεις του Π.Δ. 778/1980 και του Ν.1396/1983 είναι δημοσίας τάξεως , κάθε συμφωνία περί απαλλαγής από της ευθύνης των υπευθύνων για την τήρηση των καθοριζομένων από αυτές μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση οικοδομικών εργασιών είναι άκυρη (άρθρ. 174 Α.Κ.).

Συνεπώς, η επικαλούμενη από αυτούς (τρίτο και τέταρτο) σχετική ως άνω συμφωνία τους με την υπεργολάβο (πρώτη), δεν απαλλάσσει αυτούς από την εντεύθεν ευθύνη τους έναντι των συγγενών του θανόντος στο εν λόγω ατύχημα. Επομένως, ο μοναδικός, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1988/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις . Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ