120/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 120 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 120/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Oκτωβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΗΛΕΚΤΡΟΤΕΝΧΙΚΗ ΕΠΕ", η οποία εδρεύει στο Πολύκαστρο Νομού Κιλκίς και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Παπαδόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Χ. του Κ. , κατοίκου ... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Τσιάντο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-8-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κιλκίς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30/2007του ίδιου Δικαστηρίου 1204/2013 και 2348/2013 διορθωτική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-1-2014 αίτησή της και τους από 9-4-2014 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 1-10-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης όπως αυτή διαμορφώθηκε με τους πρόσθετους λόγους αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 α' ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 336 παρ. 3, 339 και 395 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι τα δικαστικά τεκμήρια μπορούν να συναχθούν από οποιοδήποτε έγγραφο, επομένως και από δηλώσεις και βεβαιώσεις τρίτων, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία αυτές, κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, συνετάγησαν πριν ή κατά τη δίκη ειδικώς προς τον σκοπό να χρησιμεύσουν ως αποδεικτικό μέσο σε αυτή, γιατί έτσι γίνεται καταστρατήγηση των διατάξεων των άρθρων 396 επ.

ΚΠολΔ που αναφέρονται στο αποδεικτικό μέσο των μαρτύρων. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθ.11 α' ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου και τον δεύτερο υπό στοιχ. α' έως ε' πρόσθετο λόγο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, για την εκτίμηση της δαπάνης στην οποία υποβλήθηκε ο ενάγων για την εγκατάσταση στο αγρόκτημά του νέας γεώτρησης, έλαβε υπόψη του προτιμολόγια (προσφορές τιμών ), τα οποία δεν αποτελούν έγγραφα κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

ΚΠολΔ, δεν φέρουν βέβαιη χρονολογία, είναι απρόσφορα για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και συνετάγησαν χάριν της συγκεκριμένης δίκης. Οι λόγοι αυτοί είναι αβάσιμοι, διότι τα υπογεγραμμένα από τον εκδότη τους προτιμολόγια, ήτοι οι προσφορές τιμών πώλησης αγαθών, αποτελούν ιδιωτικά έγγραφα κατά την έννοια των άρθρων 432 επ.

ΚΠολΔ και είναι πρόσφορα για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, στην κρινόμενη δε υπόθεση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για την αξία της καταστραφείσας γεώτρησης, έλαβε υπόψη του για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων τα ως άνω προτιμολόγια, τα οποία, κατά την ανέλεγκτη κρίση του (Α.Π. 1352/1012), δέχθηκε ότι δεν συντάχθηκαν χάριν της συγκεκριμένης δίκης, εκτίμησε δε αυτά ελεύθερα και σε συνδυασμό με τις λοιπές αποδείξεις, δεχόμενο ότι ο ενάγων αγόρασε πράγματι τα αναφερόμενα στην απόφαση υλικά, για τα οποία δεν έλαβε τιμολόγια για την αποφυγή καταβολής Φ.Π.Α., επί της αξίας δε της καινούργιας γεώτρησης προσδιόρισε την αξία της καταστραφείσας σε ποσοστό 65%.

Ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, εγγράφου, ήτοι προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του, αποδίδοντας σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, στη συνέχεια δε, στηριζόμενο αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο αυτό, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με πράγματα έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο, μετά από εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει σε διαπίστωση διαφορετική από εκείνη που ο αναιρεσείων θεωρεί ως σωστή, καθώς και όταν σχημάτισε την κρίση του από τη συνεκτίμηση περισσότερων αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων και το επίμαχο έγγραφο, χωρίς τούτο να εξαίρεται ιδιαιτέρως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 17-7-2002 εξώδικης δήλωσης-πρόσκλησης-καταγγελίας του ενάγοντος, όσον αφορά το στοιχείο του χρόνου κατά τον οποίο επήλθε η ζημία του λόγω μειωμένης απόδοσης των καλλιεργειών του, καθόσον, ενώ από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι η επικαλούμενη ζημία αναφέρεται στην καλλιεργητική περίοδο 2001-2002, η οποία περατώνεται με τη συγκομιδή των καρπών κατά το θέρος και φθινόπωρο του 2002, το Εφετείο δέχθηκε ότι η ζημία επήλθε κατά την καλλιεργητική περίοδο 2002-2003, με αναφορά μάλιστα στις ποσότητες βάμβακος και καπνού που παρέδωσε ο ενάγων την ίδια περίοδο.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, πέραν του ότι στο εν λόγω έγγραφο, το οποίο δεν εξαίρεται ιδιαιτέρως από το Εφετείο, δεν αναφέρεται ρητά ο χρόνος επέλευσης της ζημίας, αλλά εμμέσως συνάγεται ότι αυτός επήλθε το έτος 2002 και άρα αφορά την καλλιεργητική περίοδο 2001-2002, το Εφετείο δεν δέχθηκε διαφορετικό περιεχόμενο του εγγράφου, επιδίκασε δε αποζημίωση για την καλλιεργητική περίοδο 2001-2002, όπως ρητά αναφέρει στην απόφασή του (σελ.20 ).

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς ενδοιασμούς και αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κατάλληλου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε επί της από 17-8-2005 αγωγής αποζημίωσης του ήδη αναιρεσιβλήτου, έγιναν δεκτά τα εξής σχετικώς με την υπαιτιότητα της εναγομένης στην πρόκληση ζημίας στον ενάγοντα:" ....Περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι ο εκκαλών, στις αρχές Ιουνίου 2002, κάλεσε την εφεσίβλητη να προβεί στην τακτική συντήρηση της γεώτρησης, η οποία συνήθως είχε διάρκεια τριών ημερών...

Για την εργασία αυτή η εφεσίβλητη χρησιμοποιούσε γερανό της επιχείρησής της. Την 9.07.2002, όμως, στα πλαίσια της συνήθους συντήρησης της γεώτρησης, κατά την προσπάθεια του συνεργείου των συντηρητών της εφεσίβλητης να ανελκύσουν τους σωλήνες, έσπασε το κλειδί ανέλκυσης τους, με αποτέλεσμα οι σωλήνες και τα καλώδια να καταπέσουν σε βάθος 240 μέτρων.

Την επόμενη ημέρα, δηλαδή την 10.07.2002, το συνεργείο των συντηρητών της εφεσίβλητης επιχείρησε να ανελκύσει τους σωλήνες και τα καλώδια της γεώτρησης, χωρίς όμως να το επιτύχει. Την 11.07.2002, επανέλαβε την προσπάθεια, χρησιμοποιώντας μάλιστα μεγαλύτερο γερανό, και κατάφερε να ανελκύσει μερικούς μόνο σωλήνες, χωρίς, όμως, να κατορθώσει να ελευθερώσει τη γεώτρηση από τα καλώδια, τα οποία μπερδεύτηκαν μεταξύ τους και σφήνωσαν, με συνέπεια να καθίσταται δυσχερέστερο το έργο της ανέλκυσής του.

Η προσπάθεια του συνεργείου επαναλήφθηκε και την επόμενη ημέρα (12.07.2002), χρησιμοποιήθηκε δε αυτή τη φορά γερανός δυνατότητας ανύψωσης 100 τόνων, που η εφεσίβλητη μίσθωσε από άλλη εταιρία. Κατά την προσπάθεια αυτή, το συνεργείο της τελευταίας κατόρθωσε να βγάλει αρκετούς σωλήνες από τη γεώτρηση και να ανελκύσει την υποβρύχια αντλία σε βάθος 60 μέτρων, χωρίς όμως να την απεγκλωβίσει, ώστε να μπορεί συντηρηθεί και να χρησιμοποιηθεί εν τέλει η γεώτρηση.

Μάλιστα η εφεσίβλητη απέπεμψε τον γερανό των 100 τόνων που είχε μισθώσει και την επομένη ημέρα στις 13-6-2002 δεν συνέχισε την προσπάθειά της. Ενόψει όλων αυτών, ο εκκαλών αντιλαμβανόμενος ότι οι ως άνω καλλιέργειές του κινδύνευαν να καταστραφούν από έλλειψη νερού, επειδή έμειναν απότιστες για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δεκαπέντε (15) ημερών, λαμβάνοντας υπόψη και τον καύσωνα, ο οποίος, στο μεταξύ είχε ενσκήψει, ανέθεσε σε άλλο συνεργείο και προέβη, δίπλα από την υπάρχουσα γεώτρηση, στη διάνοιξη δύο οπών διαμέτρου 3 μέτρων επί 4 μέτρων, βάθους 2 μέτρων η κάθε μία, οι οποίες απείχαν μεταξύ τους 2,5 μέτρα, προκειμένου και σε περίπτωση που η εφεσίβλητη δεν κατόρθωνε να επιδιορθώσει και συντηρήσει την υπάρχουσα γεώτρηση, να κατασκευάσει στο συντομότερο δυνατόν χρονικό διάστημα νέα γεώτρηση, η αναγκαιότητα της οποίας ήταν άμεση.

Μάλιστα, την 18η Ιουλίου 2002, και ενώ οι ανωτέρω καλλιέργειές του είχαν παραμείνει απότιστες επί εννέα (9) ημέρες, ο εκκαλών επέδωσε στην εφεσίβλητη την από 17-7-2002 εξώδικη πρόσκλησή του, με την οποία, αφού ανέφερε τα παραπάνω γεγονότα, την κάλεσε να συνεχίσει τις εργασίες της και να ανελκύσει αμέσως, ήτοι μέσα σε προθεσμία είκοσι τεσσάρων ωρών από την επίδοσή της, την υποβρύχια αντλία μαζί με τους σωλήνες και τα καλώδια, διότι διαφορετικά θα ζητήσει αποζημίωση για τη νέα γεώτρηση που ξεκίνησε, στην προσπάθειά του να σώσει τις καλλιέργειές του από ολοσχερή καταστροφή, αλλά και για τη ζημία που έχουν υποστεί από υπαιτιότητά της οι καλλιέργειές του.

Την επόμενη ημέρα, ήτοι την 19η Ιουλίου 2002, ο εκκαλών συναντήθηκε με τον εκπρόσωπο της εφεσίβλητης Π. Τ. , ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η τελευταία δεν μπορεί να συνεχίσει τις εργασίες ανέλκυσης διότι δεν της το επιτρέπει ο εκκαλών επειδή ανέθεσε σε άλλη επιχείρηση τη διάνοιξη νέας γεώτρησης. Ενόψει του ισχυρισμού της αυτού, ο εκκαλών της επέδωσε την 23η Ιουλίου 2002 την χωρίς ημερομηνία εξώδικη δήλωσή του, με την οποία αφού αντέκρουσε τους ως άνω ισχυρισμούς της ως άδικους και αναληθείς, την κάλεσε εκ νέου να ανελκύσει την υποβρύχια αντλία μέσα σε προθεσμία είκοσι τεσσάρων ωρών από την επίδοση της δήλωσής του.

Στη συνέχεια, είκοσι ημέρες από την έναρξη των εργασιών συντήρησης, ήτοι την 29η Ιουλίου 2002, και ενώ οι καλλιέργειες του εκκαλούντος εξακολουθούσαν να παραμένουν απότιστες, η εφεσίβλητη του επέδωσε την από 19-7-2002 εξώδικη απάντησή της, με την οποία, αφού αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι κατέβαλε εξ ιδίων το ποσό των 880,00 ευρώ για τη μίσθωση του ανωτέρω γερανού δυνατότητας ανύψωσης 100 τόνων, με τον οποίο κατόρθωσε ανελκύσει την υποβρύχια αντλία σε βάθος 60 - 70 περίπου μέτρων, από όπου μπορούσε πλέον να εκτελέσει μόνη της, με το δικό της γερανό δυνατότητας ανύψωσης 9 τόνων την πλήρη ανέλκυσή της, ιστορεί επί πλέον ότι ενώ απέστειλε την επομένη, ήτοι στις 13- 7-2002 ημέρα Σάββατο και ώρα 8 μ.

μ. τον εκπρόσωπό της με γερανό της επιχείρησης για την τελική ανέλκυση της υποβρύχιας αντλίας από βάθος 60 - 70 περίπου μέτρων, ο εκκαλών δεν του επέτρεψε να την ανελκύσει, επειδή στο μόνο κατάλληλο σημείο που υπήρχε για να σταθμεύσει τον γερανό και να προβεί στην ανέλκυση, ο τελευταίος είχε προβεί στη διάνοιξη δύο οπών διαμέτρου 3 μέτρων επί 4 μέτρων, βάθους 2 μέτρων η κάθε μία, οι οποίες είχαν μεταξύ τους 2,5 μέτρα, και όταν του ζήτησε να αποκαταστήσει την περιοχή αυτή με το κλείσιμο των οπών αυτός αρνήθηκε.

Του δήλωσε δε ότι αν αποκατασταθεί η περιοχή γύρω από τη γεώτρηση, ήταν πρόθυμη να συνεχίσει τις εργασίες για την ανέλκυση της υποβρύχιας αντλίας. Ο εκκαλών, έχοντας τη γνώμη ότι η εφεσίβλητη δεν είχε τη δυνατότητα να ανελκύσει την υποβρύχια αντλία και τα καλώδια και στη συνέχεια να συντηρήσει τη γεώτρηση και να τη θέσει πάλι σε χρήση, και ότι χρησιμοποιούσε ως πρόφαση την ανωτέρω δικαιολογία, δεν δέχτηκε να κλείσουν οι οπές που είχαν ανοιχτεί στο έδαφος δίπλα στη γεώτρηση (το εκ νέου άνοιγμα των οποίων θα επέφερε επί πλέον καθυστέρηση στην κατασκευή και εγκατάσταση της νέας γεώτρησης).

Μετά ταύτα η εφεσίβλητη εγκατέλειψε το έργο. Η τελευταία δε απέστειλε συνεργείο ένα έτος μετά, και ενώ ο εκκαλών είχε εγκαταστήσει νέα γεώτρηση, χωρίς, όμως, να καταφέρει και πάλι να ανελκύσει την υποβρύχια αντλία και τα καλώδια από την παλαιά. Η ως άνω ολική καταστροφή της γεώτρησης, την οποία δεν κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν, οφείλεται αποκλειστικά στους εργαζομένους του συνεργείου συντήρησης της εφεσίβλητης, οι οποίοι επέδειξαν αμελή συμπεριφορά κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους σχετικά με τη συντήρησή της, που συνίσταται στο ότι επέλεξαν κλειδί ακατάλληλο για την εκτελούμενη εργασία, λαμβανομένων υπόψη και των συγκεκριμένων συνθηκών της ανέλκυσης, δηλαδή του βάθους της γεώτρησης και του βάρους που έπρεπε να ανελκυθεί, διότι ο τύπος αυτός του κλειδιού που χρησιμοποίησαν (κλειδί που κουμπώνει περιμετρικά του σωλήνα), χρησιμοποιείται αποκλειστικά στη στήριξη σωλήνων και όχι στην ανέλκυση, για την οποία χρησιμοποιείται κλειδί που βιδώνει στο σωλήνα....

Η εναγομένη είχε τη δυνατότητα να σταθμεύσει ( παρά το άνοιγμα οπών δίπλα από την γεώτρηση ) και το γερανοφόρο όχημα και να προσπαθήσει να ανελκύσει ότι απέμεινε από την παλαιά γεώτρηση. Δεν προέβη δε στην προσπάθεια αυτή διότι πείστηκε, μετά και την χρησιμοποίηση του μισθωμένου γερανού των 100 τόνων που δεν αποπεράτωσε την ανέλκυση, ότι αυτή, λόγω κακών χειρισμών του συνεργείου της, κατέστη αδύνατη...

Ο ισχυρισμός της δε ότι ο εκκαλών, με τη συμπεριφορά που επέδειξε, συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη μη αποκατάσταση της βλάβης της γεώτρησης, και κατά συνέπεια στη ζημία που υπέστη καθ' όλη την έκτασή της (άρθρο 300 ΑΚ), και ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα για αποζημίωση προς αποκατάσταση της ζημίας αυτής καθότι με τη συμπεριφορά του ήτοι με το να αρνηθεί να κλείσουν οι οπές που είχαν ανοιχτεί στο έδαφος δίπλα στη γεώτρηση, είναι υπαίτιος για την επέλευσή της (άρθρο 691 ΑΚ), αφού το μόνο κατάλληλο σημείο για να σταθμεύσει τον γερανό της και να προβεί στην ανέλκυση της υποβρύχιας αντλίας και των καλωδίων της, ήταν εκείνο όπου αυτός είχε προβεί στη διάνοιξη των ως άνω οπών, το κλείσιμο των οποίων δεν δέχτηκε, και με τον τρόπο αυτόν κατέστησε αδύνατη την αποκατάσταση της βλάβης της γεώτρησης, είναι αβάσιμος....".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του, σχετικώς με το ζήτημα της υπαιτιότητας ή μη της εναγομένης στην πρόκληση της ζημίας που υπέστη ο ενάγων, σαφείς και χωρίς ενδοιασμούς αιτιολογίες, οι οποίες επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 330, 914, 922 Α.Κ, την παραβίαση των οποίων, κατ' εκτίμηση του αναιρετηρίου, επικαλείται η αναιρεσείουσα.

Ειδικότερα, το Εφετείο διατυπώνει με σαφήνεια και βεβαιότητα το πόρισμά του ότι η ολική καταστροφή της γεώτρησης του ενάγοντος οφείλεται αποκλειστικά στους προστηθέντες από την εναγομένη εργαζόμενους του συνεργείου της, οι οποίοι κατά την εκτέλεση των εργασιών συντήρησης της γεώτρησης επέδειξαν αμελή συμπεριφορά, η οποία συνίσταται στην επιλογή ακατάλληλου για τη συντήρηση κλειδιού, σαφώς δε και χωρίς ενδοιασμούς διατυπώνεται και το πόρισμα του Εφετείου ότι η εναγομένη είναι υπαίτια για την μη αποκατάσταση της βλάβης της γεώτρησης (ανέλκυση και επισκευή αντλίας ), αφού αυτή, αν και μπορούσε σε δεύτερο χρόνο να τοποθετήσει τον γερανό στον χώρο που ο ενάγων έκανε τη δεύτερη γεώτρηση, δεν το έπραξε, επειδή πείστηκε ότι η ανέλκυση της γεώτρησης κατέστη αδύνατη συνεπεία εσφαλμένων χειρισμών των υπαλλήλων του συνεργείου της.

Η αναφορά στην απόφαση ότι " ο εκκαλών, έχοντας τη γνώμη ότι η εφεσίβλητη δεν είχε τη δυνατότητα να ανελκύσει την υποβρύχια αντλία και τα καλώδια και στη συνέχεια να συντηρήσει τη γεώτρηση και να τη θέση πάλι σε λειτουργία και ότι χρησιμοποιούσε ως πρόφαση την ανωτέρω δικαιολογία ( την αδυναμία τοποθέτησης του γερανού δίπλα από τη γεώτρηση λόγω διανοίξεως από τον ενάγοντα οπών για τη νέα γεώτρηση ), δεν δέχθηκε να κλείσουν οι οπές...", δεν συνιστά ενδοιαστική αιτιολογία, αφού στη συνέχεια το Εφετείο υιοθετεί σαφώς την εκτίμηση του εκκαλούντος και δέχεται ότι το άνοιγμα των οπών δεν εμπόδιζε την τοποθέτηση του γερανού της εναγομένης και ότι η ανέλκυση της αντλίας κατέστη αδύνατη συνεπεία εσφαλμένων ενεργειών της εναγομένης κατά τη συντήρηση της γεώτρησης.

Επομένως, ο πρώτος από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ πρόσθετος λόγος, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο διέλαβε ενδοιαστική αιτιολογία σχετικά με το παραπάνω ουσιώδες ζήτημα είναι αβάσιμος.

Με τον δεύτερο υπό στοιχ. στ' από το άρθρο 559 αριθ. 11 α' ΚΠολΔ πρόσθετο λόγο η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο, κατά παράβαση του άρθρου 393 ΚΠολΔ, δέχθηκε ως αποδεικτικό μέσο την εξέταση μαρτύρων και έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων του αντιδίκου της, μολονότι η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει το ποσό των 20.000 ευρώ, μέχρι του οποίου επιτρέπεται η απόδειξη δια μαρτύρων. Ο λόγος αυτός είναι, προεχόντως, αόριστος, αφού δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο η σύμβαση για την οποία εξετάστηκαν οι μάρτυρες, αλλά και αλυσιτελής, αφού το διατακτικό της απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς στη συρρέουσα και κατά τις παραδοχές του Εφετείου αποδειχθείσα βάση της αγωγής για αποζημίωση από αδικοπραξία, για την απόδειξη της οποίας και με μάρτυρες δεν υφίσταται δικονομική απαγόρευση από το άρθρο 393 ΚΠολΔ.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 10 α' ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο υπό στοιχ. ζ' από το άρθρο 559 αριθ. 10 α' ΚΠολΔ πρόσθετο λόγο, όπως αυτός εκτιμάται, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι αυτή είναι υπαίτια της ζημίας που υπέστη ο ενάγων χωρίς να προσκομισθεί καμία περί τούτου απόδειξη. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο στήριξε το σχετικό αποδεικτικό του πόρισμα στις καταθέσεις των μαρτύρων και στα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νομίμως.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση απορρίπτεται ( άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, όπως η παρ.4 προσετέθη με το άρθρο 12 παρ. 2 του ν. 4055/2012). Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Ιανουαρίου 2014 αίτηση και τους από 9 Απριλίου 2014 πρόσθετους λόγους της εταιρίας με την επωνυμία "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΕ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 1204/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 2348/2013 απόφαση του ιδίου δικαστηρίου.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ