Supreme Court dismisses appeal against labor court ruling on public hospital employee salary calculations.

Απόφαση 1209 / 2009 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1209/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη, Σαράντη Δρινέα και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ΛΑΪΚΟ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καλούδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-12-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 618/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 6290/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17-6-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 17-3-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τα άρθρα 3 παρ. 1α και 8 παρ. 1 του Ν. 1876/1990 προκύπτει, ότι οι Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. καθορίζουν τους ελάχιστους όρους αμοιβής και εργασίας, που ισχύουν για τους εργαζόμενους όλης της Χώρας, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι με σχέση ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο, τα Ν.Π.Δ.Δ. και τους Ο.Τ.Α. και ότι οι όροι των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

δεσμεύουν τους εργοδότες όλης της Χώρας και, εφόσον είναι ευνοϊκότεροι, επικρατούν των αντιστοίχων όρων των λοιπών Σ.Σ.Ε. Για την εφαρμογή των ανωτέρω ελαχίστων ορίων προστασίας εφαρμόζονται οι κανόνες συρροής του άρθρου 10 παρ. 1 του άνω Νόμου και συνεπώς, το σύνολο των τακτικών αποδοχών ή του ημερομισθίου (βασικός μισθός ή ημερομίσθιο και τα προβλεπόμενα από τις ΕΓΣΣΕ επιδόματα τριετιών και γάμου) αποτελούν το ελάχιστο όριο αμοιβής της εργασίας, από το οποίο δεν είναι δυνατό να υπολείπεται το σύνολο των προβλεπομένων από το νόμο, τις ΣΣΕ και τις ατομικές συμβάσεις εργασίας αποδοχών.

Περαιτέρω, με τα άρθρα 3 παρ. 1, 2 και 7 παρ. 2 της από 22- 12-1988 ΕΣΣΕ για τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα δημόσια νοσοκομεία της Χώρας, που καταρτίσθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.Δ. 1198/1972, κηρύχθηκε υποχρεωτική με την ΑΥΕ 17.853/1989 και ισχύει από 1-7-1988 (άρθρ. 10 αυτής), ορίσθηκε ότι επεκτείνονται στο σύνολό τους οι διατάξεις του Ν. 1505/1984, όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 1810/1988, στους εργαζόμενους (πλην ιατρών) με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα δημόσια νοσοκομεία που είναι μέλη σωματείων ανηκόντων στην ΠΟΕΔΗΝ και καταργούνται όλα τα επιδόματα του υπαγόμενου σ` αυτή προσωπικού, ανεξάρτητα από την ονομασία και τον τρόπο καταβολής τους, εφόσον δεν διατηρήθηκαν με ρητή διάταξη του Νόμου αυτού ή της ίδιας ΣΣΕ, οι δε εν λόγω εργαζόμενοι κατατάσσονται σε μισθολογικά κλιμάκια βάσει των τυπικών προσόντων προσλήψεώς τους.

Ενόψει αυτών παρέπεται ότι για τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία μπορεί να τεθεί θέμα εφαρμογής των προβλεπομένων στις ΕΓΣΣΕ ελαχίστων ορίων αποδοχών μόνο αν οι καταβαλλόμενες σ` αυτούς συνολικές αποδοχές, δηλαδή ο βασικός μισθός του μισθολογικού κλιμακίου, στο οποίο κατετάγησαν και τα πάσης φύσεως επιδόματα, που προβλέπει ο Ν. 1505/1984, ή ο Ν. 2470/1997 που τον αντικατέστησε και ισχύει από 1.1.1997, είναι κατώτερες από τις οριζόμενες στις ισχύουσες κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα συνολικές αποδοχές των ΕΓΣΣΕ.

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ισχυρίσθηκε με την ένδικη αγωγή του ότι προσλήφθηκε από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο Νοσοκομείο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως ελαιοχρωματιστής, στις 2-1-1996, αμειβόμενος με τις καθοριζόμενες από το νόμο, τις ΣΣΕ και τις ΔΑ αποδοχές.

Ότι οι αποδοχές, που δικαιούνταν κατά το χρονικό διάστημα από 1-1- 1997 έως 30-11-1999, ενόψει του γεγονότος ότι ήταν έγγαμος και είχε συμπληρώσει 9ετή υπηρεσία στις 10-7-1994 και 12ετή στις 2-6-1997, ανέρχονταν στα αναφερόμενα ποσά, με βάση τις καθοριζόμενες στις ΕΓΣΣΕ που ίσχυσαν κατά το άνω διάστημα αποδοχές και τα προβλεπόμενα για τους εργαζόμενους στα νοσηλευτικά ιδρύματα επιδόματα και πρόσθετες αμοιβές.

Το αναιρεσίβλητο όμως του κατέβαλε μειωμένες αποδοχές, λόγω μη εφαρμογής των ΕΓΣΣΕ και ζήτησε γι` αυτό να του καταβάλει τις αναφερόμενες διαφορές αποδοχών του ανωτέρω χρονικού διαστήματος, καθώς και τις διαφορές της αμοιβής του για την υπερωριακή απασχόληση αυτού κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1997 μέχρι 30-11-1999.

Από τις επικαλούμενες και στην αγωγή από 2-4-1996 και 18-5-1998 ΕΓΣΣΕ, σε συνδυασμό με την παρ. 2 της 10/1976 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών, που επέχει θέση ΕΓΣΣΕ και κυρώθηκε με το άρθρο 16 παρ. 1 του Ν. 435/1976 και το άρθρο 4 της από 10-3-1989 ΕΓΣΣΕ (που αύξησε το επίδομα γάμου από 5%, που είχε ορισθεί με την άνω ΔΑ 10/1976, σε 10%), καθώς και με την από 26-1- 1977 ΕΓΣΣΕ, την ΔΑ 100/1979, την ΔΑ 1/1982 και την από 2-4-1996 ΕΓΣΣΕ, με τις οποίες χορηγήθηκε στους εργατοτεχνίτες, που αμείβονται με τα γενικά κατώτατα όρια και δεν υπάγονται σε άλλη ειδικότερη ρύθμιση, προσαύξηση 5% επί του βασικού μισθού για κάθε μία από τις τέσσερις πρώτες τριετίες αντίστοιχα, προκύπτει ότι οι προβλεπόμενες από τις ανωτέρω ΕΓΣΣΕ συνολικές αποδοχές του αναιρεσείοντος (βασικό ημερομίσθιο και επιδόματα γάμου και χρόνου υπηρεσίας) ανέρχονταν κατά το επίδικο χρονικό διάστημα στα εξής ποσά: 1) Από 1-1-1997 έως 30-6-1997, σε 1.219 875 δρχ. (βασικό ημερομίσθιο 6.000 χ 25 ημ. = 150.000 δρχ.

συν 10% επίδομα γάμου συν 15% επίδομα χρόνου υπηρεσίας χ 6 μήνες) και με συνυπολογισμό του επιδόματος Πάσχα και της επ` αυτού αναλογίας του επιδόματος αδείας (μόνο για τη σύγκριση προς τις επικαλούμενες ως καταβληθείσες συνολικές αποδοχές). 2) Από 1-7-1997 έως 9-7-1997, σε δρχ. 74.339 (βασικό ημερομίσθιο 6.195 χ 25 ημ. = 154.875 δρχ.

συν 10% επίδομα γάμου συν 15% επίδομα χρόνου υπηρεσίας και με συνυπολογισμό και του επιδόματος αδείας 3) Από 10-7-1997 έως 31-12-1997, σε 1338.823 δρχ. (βασικός μισθός 154.875 συν 10% επίδομα γάμου συν 20% επίδομα χρόνου υπηρεσίας Χ 5 μήνες και 20 ημέρες και με συνυπολογισμό δώρου Χριστουγέννων και αναλογίας επιδόματος αδείας). 4) Από 1-1-1998 έως 30-6-1998, σε δρχ.1.421.363 (βασικός μισθός 159.100 δρχ.

συν επίδομα γάμου 10% συν επίδομα χρόνου υπηρεσίας 20%, 198.875 Χ 6 μήνες και με συνυπολογισμό δώρου Πάσχα και επιδόματος αδείας). 5) Από 1-7-1998 έως 31-12-1998, σε 1.521.779 δρχ. (6492 χ 25 = 162.300 συν 10% επίδομα γάμου συν 20% επίδομα χρόνου υπηρεσίας χ 6 μήνες) και με συνυπολογισμό των επιδομάτων άδειας και Χριστουγέννων και της αναλογίας επί του επιδόματος άδειας. 6) Από 1-1-1999 έως 30-6-1999 δρχ.

σε 1.417.845 (6610Χ25=165250 συν επίδομα 10% επίδομα γάμου, συν 20% επίδομα χρόνου υπηρεσίας Χ 6 μήνες και με υπολογισμό δώρου Πάσχα) και 7) Από 1-7-1999 έως 30-11-1999 σε 1.202.517 (6703Χ25=167575, συν επίδομα γάμου 10% συν επίδομα χρόνου υπηρεσίας 20% =217.847Χ 5 μήνες και με υπολογισμό επιδόματος αδείας). Επομένως, οι συνολικές αποδοχές των ΕΓΣΣΕ ολόκληρου του επίδικου χρονικού διαστήματος ανέρχονταν στο ποσό των 8.196.541(1219.875 +74.339 +1338823 +1421.363 +1521.779+ 1.417.845 +1.202.517) δρχ.

και αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων στην ένδικη αγωγή ότι ανέρχονταν σε 12.774.274 δρχ., συνυπολογίζοντας στις αποδοχές των ΕΓΣΣΕ και επιδόματα ή πρόσθετες παροχές, που δεν προβλέπονται απ` αυτές. Οι ως άνω συνολικές αποδοχές (των ΕΓΣΣΕ) είναι σαφώς μικρότερες από το ποσό των 11.908.399 δρχ., που δέχεται ο αναιρεσείων στην αγωγή του ότι κατέβαλε συνολικά σ` αυτόν, κατά το ίδιο διάστημα, το αναιρεσίβλητο και προκύπτει έτσι από το περιεχόμενο αυτής ότι δεν στηρίζεται στο νόμο.

Κατά συνέπεια το Εφετείο, παρά τις εσφαλμένες αιτιολογίες του, ορθά κατ` αποτέλεσμα απέρριψε την ένδικη αγωγή ως μη νόμιμη και δεν παραβίασε γι` αυτό τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 2, 7 παρ. 1, 8 παρ. 1, 10 παρ. 1 του ν. 1876/1990, 2 του Ν. 201/1975, 1 του Ν.Δ. 1064/1971, 7 του ν. 2019/1992, 19 του Ν. 1963/1991 σε συνδυασμό με 7 του Ν. 2254/1994 και τις διατάξεις των από 2-4-1996 και 18-5-1998 ΕΓΣΣΕ.

Επομένως ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να απορριφθεί σύμφωνα με το άρθρο 578 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-6-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 6290/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Μαίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ