1209/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1209 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1209/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού - ΔΕΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μανιάτη.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Τρύφωνα Κωτσόβελο βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 §2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-7-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2404/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 5599/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1 Δεκεμβρίου 2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δαβίλλας, διάβασε την από 25-1-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Επειδή, και ο αναγκαστικώς (κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 30 παρ. 1 το Α. Ν. 1324/1949, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 18 του Ν. 1043/1980) τοποθετούμενος σε επιχείρηση κοινής ωφέλειας εξομοιώνεται πλήρως ανάλογα με τα προσόντα του με το υπόλοιπο προσωπικό ως προς τους όρους εργασίας, την αμοιβή, τις προαγωγές και γενικά τις συνθήκες εργασίας, προκειμένου δε για επιχείρηση ή εκμετάλλευση, των οποίων το προσωπικό διέπεται από ειδικές διατάξεις ή από κανονισμό νομοθετικής ισχύος, που διακρίνουν το προσωπικό σε τακτικό και έκτακτο, για το οποίο (έκτακτο) σε αντίθεση προς τους τακτικούς δεν προβλέπεται βαθμολογική εξέλιξη (όπως ο Κ.Κ.Π./Δ.Ε.Η. , άρθρ. 2 και 42), ο τοποθετούμενος σε αυτή εντάσσεται υποχρεωτικώς και αυτοδικαίως, αμέσως μετά την πρόσληψη, στο τακτικό προσωπικό(πρβλ.

ΑΠ 363/2005 υπό το καθεστώς του Ν. 1648/1986 και Ολ.ΑΠ567/1975 υπό το καθεστώς του Ν. 751/1948). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τα εξής : Με την 1/1986 απόφαση του Νομάρχη Ευβοίας ο ενάγων - αναιρεσίβλητος, προστατευόμενος του Ν. 1043/1980, ως έχων όλα τα προβλεπόμενα από το νόμο αυτόν προσόντα, τοποθετήθηκε στην εναγομένη - αναιρεσείουσα ως φύλακας στην περιφερειακή διεύθυνση ΔΕΗ ....

Παρά την εμπρόθεσμη εμφάνισή του, στις 9-2-1986 και στη συνέχεια πολλές φορές, για να αναλάβει υπηρεσία η αναιρεσείουσα αρνείτο τις υπηρεσίες του, περιελθούσα έτσι σε κατάσταση υπερημερίας. Τελικά έγινε δεκτός από αυτήν προς ανάληψη υπηρεσίας στις 2-3-1993. Επί σχετικών (προγενέστερων) αγωγών του αναιρεσίβλητου εκδόθηκε αρχικά η 2783/1998 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατόπιν δε εφέσεως της (και τότε) εναγομένης η 2860/1999 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε εν όλω την πρώτη και εν μέρει τις λοιπές (τέσσερις) συνεκδικασθείσες αγωγές του (και τώρα) ενάγοντος, ακολούθως δε η 505/2000 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία απέρριψε αίτηση της ( και τότε) εναγομένης για αναίρεση της άνω εφετειακής αποφάσεως.

Κρίθηκε έτσι με δύναμη δεδικασμένου, το οποίο εμποδίζει τη νέα έρευνα των ζητημάτων ότι ο αναιρεσίβλητος νομίμως τοποθετήθηκε αναγκαστικώς με την προαναφερθείσα νομαρχιακή απόφαση στην υπηρεσία της αναιρεσείουσας και ότι μετά την εμπρόθεσμη εμφάνισή του προς ανάληψη υπηρεσίας και την άρνηση της αναιρεσείουσας να αποδεχθεί τις υπηρεσίες του η τελευταία περιήλθε σε κατάσταση υπερημερίας.

Σημειώνεται ότι, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, η παραπάνω (2860/1999) εφετειακή απόφαση, εκ της οποίας απορρέει το, προβληθέν από τον αναιρεσίβλητο ως άνω δεδικασμένο, δέχθηκε ότι από την 346/1998 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά παράγεται "ουσιαστικό" δεδικασμένο που δεσμεύει και το Δικαστήριο αυτό ( Πολιτικό Εφετείο Αθηνών) το οποίο - ακριβώς διότι σε εκείνο (Διοικ.

Εφετείο) υποβλήθηκε σε δικαστική εξέταση και διάγνωση το ζήτημα ότι ο αναιρεσίβλητος κατά την ως άνω τοποθέτησή του είχε υπερβεί το 40ο έτος της ηλικίας του - δεν δύναται πλέον, ούτε και παρεμπιπτόντως, να προβεί στην έρευνα της νομιμότητας της περί τοποθετήσεως του αναιρεσίβλητου αποφάσεως του Νομάρχη Ευβοίας, έστω και αν συντρέχει ο ανωτέρω λόγος (ηλικίας), απορρίπτοντας έτσι τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας προς παρεμπίπτουσα εξέταση της συνδρομής των προϋποθέσεων για την αναγκαστική τοποθέτηση του αναιρεσίβλητου, και με επάλληλη αιτιολογία που στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της και δεν προσβλήθηκε με την κατ' αυτής αναίρεση (βλ.

ΑΠ 505/2000). Επίσης σημειώνεται, ότι η από 4-11-1998 αίτηση της Δ.Ε.Η. για αναίρεση της ανωτέρω 346/1998 αποφάσεως απορρίφθηκε με την 2928/2004 απόφαση του Σ.τ.Ε.. Επομένως, ο πρώτος, από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος της αναιρέσεως, κατά το μέρος του (α' σκέλος) με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο, με το να κρίνει ότι ο αναιρεσίβλητος με την αναγκαστική τοποθέτησή του στην αναιρεσείουσα εδικαιούτο να ενταχθεί στο τακτικό προσωπικό αυτής και στο εισαγωγικό κλιμάκιο παρόλον ότι είχε τότε(9-2-1986) υπερβεί το 30ο έτος της ηλικίας του, παραβίασε το άρθρο 5 παρ. 5 εδ.

γ' του ΚΚΠ-ΔΕΗ, είναι αβάσιμος. Εξάλλου, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθ.8 περ. β'του Κ.Πολ.Δ., λόγος της αναιρέσεως , με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν, παραδεκτά, ήτοι τον ισχυρισμό της περί συμβατικού αποκλεισμού της εντάξεως του αναιρεσίβλητου στο τακτικό προσωπικό αυτής (ΔΕΗ), λόγω υπερβάσεως του ορίου ηλικίας και καθορισμού συμβατικού μισθού, που απέκλειε τις μισθολογικές προαγωγές, όπως αυτός ρητώς συνομολόγησε με την μεταξύ των διαδίκων από 2-3-1993 έγγραφη, ορισμένου χρόνου, σύμβαση προσλήψεώς του ως Κλητήρα στο ΠΕΚΑ ΑΗΣ Αλιβερίου, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, ενόψει της τοποθετήσεως και εντάξεως αυτού στο τακτικό προσωπικό, με βάση διατάξεις αναγκαστικού δικαίου και ενόψει του γεγονότος ότι η συμφωνία περί παραιτήσεως του μισθωτού από τις νόμιμες μισθολογικές αξιώσεις του είναι άκυρη (άρθρ. 3, 174, 679 Α.κ., 8 Ν. 2112/1920), οι ως άνω ισχυρισμοί δεν ασκούσαν επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Περαιτέρω, ενόψει του ότι α) υπό τα προεκτιθέμενα, πρόκειται αναγκαστική τοποθέτηση και ένταξη του αναιρεσίβλητου ως μισθωτού στο τακτικό προσωπικό της αναιρεσείουσας, οπότε το περιεχόμενο της μεταξύ αυτών συμβάσεως είναι εκείνο που προβλέπει ο νόμος, η μη εκπλήρωση δε από μέρους της τελευταίας των εξ αυτής (συμβάσεως) υποχρεώσεών της προς ένταξη του πρώτου εξ αρχής στο τακτικό προσωπικό και στο κλιμάκιο που εδικαιούτο συνιστά αθέτηση ενοχικής υποχρεώσεως και όχι αδικοπραξία (ΑΠ 419/2002), β) στην ένδικη αγωγή του ο αναιρεσίβλητος, αφού εξέθεσε ότι, κατά νόμο και όπως τελεσίδικα κρίθηκε, αυτός έπρεπε να ενταχθεί από της εμφανίσεώς του (9-12-1986) στην επιχείρηση της αναιρεσείουσας στο τακτικό προσωπικό και στο εισαγωγικό μ.κ.

και στη συνέχεια να τύχει προαγωγών και προσαυξήσεων στα αναφερόμενα ανώτερα μ.κ., με μνεία της συνδρομής των κατά νόμο προϋποθέσεων, ζήτησε, με βάση το ως άνω ιστορικό αυτής, που είναι σαφές και αρκούντως ορισμένο, να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα, από τη σύμβαση και τις οικείες ΣΣΕ μεταξύ ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ και ΔΕΗ και ΚΚΠ/ΔΕΗ, να του καταβάλει τις εντεύθεν, μεταξύ των καταβαλλομένων (12ου μ.κ.) και καταβλητέων (των ως άνω μ.κ.) αποδοχών, διαφορές, το Εφετείο, που έκρινε την αγωγή αυτή ορισμένη και νόμιμη, δεν επιδίκασε στον αναιρεσίβλητο κάτι που δεν ζητήθηκε, ούτε παρέλειψε παρά το νόμο να κηρύξει απαράδεκτο το δικόγραφο αυτής λόγω αοριστίας και γ) στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του το ουσιαστικό Δικαστήριο για να στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποφάνθηκε χωρίς απόδειξη.

Επομένως οι δεύτερος(β' σκέλος), τρίτος και τέταρτος, από το άρθρο 559 αριθ. 9, 10 περ. α' και 14 Κ.Πολ.Δ., υπό τις αντίστοιχες αιτιάσεις, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Επειδή περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1, 2, 3, 4 παρ. 1, 16 και 22 παρ. 1εδ. α, 2 και 3 του ΚΚΠ-ΔΕΗ, όπως τα άρθρα 3 και 4 τροποποιήθηκαν από 28-2-1990 ΕΣΣΕ μεταξύ ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και ΔΕΗ, προκύπτει ότι το τακτικό προσωπικό κατατάσσεται σε Κλάδους, υποδιαιρούμενους σε Κατηγορίες, δυνάμενες επίσης να υποδιαιρεθούν σε βαθμίδες, στις οποίες αντιστοιχούν μισθολογικά κλιμάκια (μ.κ.) και αριθμός οργανικών θέσεων, ότι έκαστος μισθωτός εντάσσεται σε μ.κ., βαθμίδα, κατηγορία και κλάδο, σε πλήρωση κενής θέσης, ότι οι φύλακες εντάσσονται στον κλάδο ΓΥ3 - Ασφαλείας, ο οποίος έχει τρεις βαθμίδες (α', β' και γ') και Μ.Κ. 13ο-10ο (η γ'), 9ο(η β') και 8ο (η α') - από τα οποία μετά την ως άνω τροποποίηση καταργήθηκε το 13ο μ.κ.

και προστέθηκαν βαθμίδες α1, α2 και α3, στις οποίες αντιστοιχεί καταληκτικό μ.κ. 5ο, για τους διαθέτοντες απολυτήριο 6ταξίου Δημ. Σχολείου - και ότι οι τακτικοί μισθωτοί της Κατηγορίας ΓΥ3 με το τυπικό προσόν της Στοιχειώδους Εκπαίδευσης, σύμφωνα με την παρ. 12 των μεταβατικών διατάξεων του Κεφαλαίου Ε της από 28-2-1990 ΕΣΣΕ - που ορίζει ότι, από τις ρυθμίσεις του Κεφαλαίου Α. (ανακλιμάκωση) αυτής, όλοι οι υπηρετούντες κατά την ημερομηνία ισχύος της(29-3-1990), προωθούνται, κατά ένα(1), τουλάχιστον, μισθολογικό κλιμάκιο, εφόσον από τις επί μέρους ρυθμίσεις του Κεφαλαίου αυτού δεν προκύπτει τέτοια προώθηση, επιφυλασσομένων των διατάξεων της παραγρ. 4.1.

του κεφαλαίου Α. της υπόψη ΕΣΣΕ, ως προς τη διαδικασία υλοποίησης της χορήγησης του εν λόγω μισθολογικού κλιμακίου - δικαιούνται πλήρους της ανακλιμάκωσης, δεδομένου ότι η εξαίρεση της παρ. 4.1 του Κεφαλαίου Α' της ίδιας ΕΣΣΕ αφορά μόνο τη διαδικασία της ανακλιμάκωσης, περί της οποίας γίνεται ως άνω επιφύλαξη στην προπαρατεθείσα παρ. 12 .Το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι η ανιαρεσείουσα, που προσέλαβε τελικά τον αναιρεσίβλητο στις 2-3-1998, τον τοποθέτησε στο 12ο μισθολογικό κλιμάκιο (μ.κ.), χωρίς να του καταβάλει έκτοτε τις προσαυξήσεις και προαγωγές στα κλιμάκια που δικαιούτο να ευρίσκεται εάν είχε προσληφθεί από τις 9-2-1986, σύμφωνα με τις οικείες Σ.Σ.Ε.

μεταξύ ΓΕΝΟΠ - Δ.Ε.Η. και Δ.Ε.Η.. Ήτοι από τότε (9-2-1986)στο 12ο μ.κ., από 9-2-1989 στο 11ο μ.κ., και ακολούθως από 1-6-1990 εδικαιούτο προσαύξηση του 1/3 και από 1-10-1991 προσαύξηση των 2/3 της διαφοράς του μισθού με το ανώτερο μ.κ. Κατόπιν αυτών έκρινε το Εφετείο ότι ο αναιρεσίβλητος, με βάση την ημερομηνία που έπρεπε να προσληφθεί (9-2-1986), θα εξελισσόταν μισθολογικά κατά το επίδικο χρονικό διάστημα στα αναφερόμενα μ.κ.

και συγκεκριμένα από 1-5-1991 προσαύξηση 2/3 ,της διαφοράς μισθολογικών κλιμακίων, από 1-10-1991 στο 9ο μ.κ. (διότι βάσει των οικείων ΣΣΕ από 1-10-1991 χορηγούνται δύο μ.κ. στους μισθωτούς πέραν αυτών στα οποία θα έχουν ενταχθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία), από 1-1-95 έως 9-2-95 στο 8ο μ.κ. , από 9-2-95 έως 1-2-98 στο 7ο μ.κ., από 9-2-98 έως 9-2-2001 στο 6ο μ.κ.

και από 9-2-2001 έως 9-4-2001 στο 5ο μ.κ. και εδικαιούτο τις εντεύθεν προκύπτουσες μεταξύ του 12ου μ.κ. που ελάμβανε και των ως άνω μ.κ. διαφορές αποδοχών, συμποσούμενες για το χρονικό διάστημα από 1-1-1995 έως 9-4-2001 στο ποσό των 7.649.600 δραχμών, το οποίο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που έκρινε αντίθετα, και επιδίκασε σ' αυτόν.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε (με εσφαλμένη εφαρμογή) τις, κανονιστικές, διατάξεις των άρθρων 22 παρ. 1 α', 2 και 3 του ΚΚΠ/ΔΕΗ και των παρ. 4.1, 4.2 του Κεφαλαίου Α και 12 του Κεφαλαίου Ε' της από 28-2-1990 ΕΣΣΕ. Διότι ο αναιρεσίβλητος, που έπρεπε να προσληφθεί στις 9-2-1986 στο (τότε) εισαγωγικό 13ο μ.κ., ακολούθως εδικαιούτο ένταξη :

από 9-2-1989 στο 12ο μ.κ., από 1-1-1990 στο 11ο μ.κ. (βάσει Κεφ. Α' παρ. 1 και Κεφ. Ε ' παρ. 12 της από 28-2-1990 Σ.Σ.Ε.), από 9-2-1992 στο 10ο μ.κ. (βάσει του Κεφ. Α' παρ. 1), από 9-2-1995 στο 9ο μ.κ., από 9-2-1998 στο 8ο και από 9-2-2001 στο 7ο.

Συνεπώς, ο σχετικός πρώτος (β' σκέλος), από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθία αυτών πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5599/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 2006.

.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ