Supreme Court allows appeal against insurance company, ruling lower court erred in requiring certainty of lost wages for damages.

Απόφαση 1208 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1208/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Ιανουαρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Φ. Κ. του Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Σαμαρά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "E. Α. Μ. Ανώνυμη Εταιρεία" (πρώην "E. Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία Ζημιών") και δ.τ. "E. Α., που εδρεύει στη Ν. Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, μετά από την συγχώνευση με απορρόφηση των ανωνύμων εταιριών "Α. Ασφαλιστική - ΑΕ - Ασφαλίσεις ζημιών" και "E. Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία Ζωής", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Παγώνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-1-2015 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 477/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 65/2021 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29-11-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σωκράτη Πλαστήρα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση, από 29-11-2021 (αριθμ. εκθ. κατάθ. 4/2021), αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφάλισης [άρθρ. 681A, 666, 667 και 670 έως 676 του ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015], με αριθμ. 65/2021 τελεσίδικη απόφαση του, δικάσαντος ως Εφετείου, Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου.

Η αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρ. 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Στην ερευνώμενη υπόθεση, από την παραδεκτή, κατ` άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι η διαδρομή της ένδικης υπόθεσης, που απέληξε στο προκείμενο στάδιο εκδίκασής της, είναι η εξής:

Στην από 9-1-2015 (αριθμ. εκθ. κατάθ. 18/2015) αγωγή της, ενώπιον του Ειρηνοδικείο Βόλου, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εξέθετε ότι, κατά το χρόνο και τόπο που αναφέρονται σε αυτήν (αγωγή), ο πρώτος εναγόμενος Γ. Β. (μη διάδικος στη παρούσα δίκη), οδηγώντας το με αριθμ. κυκλοφορίας ... ιδιωτικής χρήσης φορτηγό αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγομένης ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Α.

ΑΕ" (μη διαδίκου στη παρούσα δίκη), το οποίο ήταν ασφαλισμένο, για τις προς τρίτους ζημίες, στην τρίτη εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε από υπαιτιότητά του (αμέλεια), τον τραυματισμό της ως πεζής, υπό τις συνθήκες που λεπτομερώς αναφέρονται στην αγωγή. Ζήτησε δε, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, να της καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, το χρηματικό ποσό των 17.525 ευρώ ως διαφυγόν κέρδος, το οποίο με πιθανότητα και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν δεν τραυματιζόταν, κατά το ένδικο ατύχημα, θα αποκόμιζε, εργαζόμενη σε οβελιστήριο-ψητοπωλείο, όπως ειδικότερα προσδιορίζεται στην αγωγή, κατά το χρονικό διάστημα από 21-1-2013 έως 31-12-2014 και το οποίο απώλεσε, λόγω του τραυματισμού της, κατά το ένδικο ατύχημα και της εντεύθεν ανικανότητάς της για εργασία.

Επί της αγωγής εκδόθηκε η με αριθμ. 477/2015 οριστική απόφαση, με την οποία, αφού κρίθηκε ο ασφαλισμένος στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία οδηγός [καταργήθηκε η δίκη ως προς αυτόν και ως προς την ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου αυτοκινήτου, μετά από νομότυπη παραίτηση] αποκλειστικά υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος, απορρίφθηκε η αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Κατά της απόφασης αυτής η ενάγουσα άσκησε την από 2-8-2016 (αριθμ. εκθ. κατάθ. 58/2016) έφεση με την οποία, επικαλούμενη κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ζήτησε την εξαφάνιση της εκκαλουμένης και την παραδοχή της αγωγής της. Επ' αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσία η έφεση. Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδ.

α` του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε, τόσο πριν, όσο και μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα. Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, δηλαδή με απόδοση στον κανόνα δικαίου έννοιας μη αληθινής ή μη αρμόζουσας, ή έννοιας περιορισμένης ή στενής, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 1/2016, Ολ.ΑΠ 2/2013, ΑΠ 655/2022).

Με τον ως άνω λόγο αναίρεσης, ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ` ουσίαν (Ολ.ΑΠ 3/2020 Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ` ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν εμφανή την παράβαση.

Αυτό συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (Ολ.ΑΠ 3/2020, ΑΠ 164/2021, ΑΠ 1516/2018).

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 του ΑΚ, συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Περαιτέρω, η από τις διατάξεις των άρθρων 297-298 του ΑΚ προβλεπομένη αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος, εκείνο δηλαδή που προσδοκά κανείς με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα, που έχουν ληφθεί (ΑΠ 1364/2013, ΑΠ 83/2002).

Ως θετική ζημία νοείται η μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του ζημιωθέντος, η οποία μπορεί να συνίσταται σε μείωση του ενεργητικού ή σε αύξηση του παθητικού του. Αποθετική ζημία ή διαφυγόν κέρδος είναι η μη επαύξηση της περιουσίας του ζημιωθέντος λόγω του ζημιογόνου γεγονότος, η οποία (επαύξηση) θα επερχόταν με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων Το διαφυγόν κέρδος, όπως είναι και η αποζημίωση για τη στέρηση στο μέλλον των προσδοκώμενων εισοδημάτων, αποτελεί ζημία, η οποία θα επέλθει στο μέλλον και κατ' ανάγκη συνδέεται με την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων.

Δεν εμφανίζει τη βεβαιότητα της θετικής ζημίας. Για την απόδειξή της, που είναι δύσκολη για τον ζημιωθέντα συγκριτικά με τη θετική ζημία, ο νόμος αρκείται σε απλή πιθανολόγηση (ΑΠ 1516/2018, ΑΠ 325/2016, ΑΠ 1364/2013, ΑΠ 1221/2001). Δηλαδή, το διαφυγόν κέρδος αποτελεί μέγεθος που προσδιορίζεται μόνο υποθετικά. Είναι το κέρδος που θα αποκομιζόταν, αν δεν είχε επέλθει το ζημιογόνο γεγονός.

Γίνεται, δηλαδή, αναγκαία ένας συλλογισμός για την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων. Οι υποθέσεις δεν χαρακτηρίζονται από τη βεβαιότητα και, ακόμη, δυσχερώς αποδεικνύονται, για αυτό και ο νόμος αρκείται σε απλή πιθανολόγηση. Για να διευκολύνει, λοιπόν, ο νόμος την απόδειξη, αφού η βεβαιότητα στην περίπτωση του διαφυγόντος κέρδους είναι αδύνατη, αλλά και να θέσει φραγμό στις αχαλίνωτες υποθέσεις, ορίζει στην ΑΚ 298 εδ. 2 ότι, ως διαφυγόν κέρδος "λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί".

Χρειάζεται δηλαδή η δυνατότητα να προβλεφθεί το κέρδος από κάποιον μέσο, λογικό άνθρωπο με βάση αντικειμενικά κριτήρια ("σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων") και μάλιστα να προβλεφθεί εκ των προτέρων, δηλαδή κατά το χρόνο του ζημιογόνου γεγονότος. Για την αποκατάσταση, συνεπώς, του διαφυγόντος κέρδους απαιτείται βάσιμη πιθανότητα για την επέλευση του κέρδους.

Η ύπαρξη προπαρασκευαστικών μέτρων καθιστά ασφαλέστερη την προς τούτο πιθανότητα. Το τυχαίο ή απροσδόκητο ή απλώς ενδεχόμενο και για το λόγο αυτό αβέβαιο, ή το υποθετικό και από αβέβαιους και αστάθμητους παράγοντες ή ελπίδες εξαρτημένο διαφυγόν κέρδος, δεν αποδίδεται. Ο απαιτούμενος, στις κατ` ιδίαν περιπτώσεις, βαθμός πιθανότητας είναι διάφορος, καθόσον εξαρτάται από τις ιδιαίτερες - συγκεκριμένες περιστάσεις (ΑΠ 1516/2018, ΑΠ 1364/2013).

Στην ερευνώμενη υπόθεση, με τον, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 (ορθώς και όχι 559 αριθμ. 1) του ΚΠολΔ, λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, αναφορικά με το αγωγικό αίτημά της, που αφορά το διαφυγόν κέρδος της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, η πλημμέλεια ότι το Εφετείο, το οποίο απέρριψε ως αβάσιμο το αίτημα για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους της (ενάγουσας), λόγω της απώλειας εισοδημάτων από την εργασία της, ως λαντζέρισσας στην επιχείρηση οβελιστηρίου-ψητοπωλείου του Δ.

Τ., που αυτός διατηρεί στα ..., με την επωνυμία ..., εξ αιτίας του τραυματισμού της, κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 298 του ΑΚ, καθόσον απαίτησε ως προϋπόθεση για την ύπαρξη διαφυγόντος κέρδους της τη συνδρομή περιστατικών, που καθιστούν βέβαιη την εργασιακή απασχόληση της ενάγουσας, ως εργαζόμενη στην ως άνω επιχείρηση, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα σε συγκεκριμένο εργοδότη, στον οποίο θα απασχολείτο αυτή με βεβαιότητα μετά τη λήξη του καθεστώτος επιδότησης ανεργίας της από τον ΟΑΕΔ, αν δεν τραυματιζόταν, κατά το ένδικο ατύχημα.

Το, δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με την ως άνω αγωγή, βάσει της οποίας η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα, ζήτησε το αναφερόμενο σ` αυτή χρηματικό ποσό, ως διαφυγόν κέρδος, το οποίο με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα αποκόμιζε, αν δεν τραυματιζόταν, κατά το ένδικο ατύχημα, δέχτηκε ανελέγκτως (άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τις αποδείξεις, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ` άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπησή της"...

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα κατά το χρονικό διάστημα από 02-09-2009 έως και 31-03-2011 εργαζόταν στην επιχείρηση παροχής υπηρεσιών καθαρισμού της Ε.Π.Ε. ..., παρέχοντας τις υπηρεσίες της ως καθαρίστρια στο Γενικό Νοσοκομείο Βόλου, μετά δε την πάροδο της ορισμένου χρόνου σύμβασης εργασίας της και από 19-04-2011 εντάχθηκε στο πρόγραμμα επιδότησης ανέργων του Ο.Α.Ε.Δ., λαμβάνοντας μηνιαίως το ποσό των 553,75 ευρώ μέχρι και 18-04-2012.

Μετά την πάροδο του χρονικού διαστήματος της επιδότησής της ως άνεργης από τον ΟΑΕΔ είχε φροντίσει να ανεύρει άλλη εργασία, ώστε να συνεχίσει να συνεισφέρει με τα εισοδήματα από την εργασία της στις ανάγκες της οικογένειάς της. Συγκεκριμένα, είχε έρθει σε συμφωνία με τον Δ. Τ., ο οποίος διατηρεί οβελιστήριο -ψητοπωλείο στα ..., με την επωνυμία ..., για να εργαστεί στην επιχείρηση αυτού ως λαντζέρισσα από 01-05-2012, με μηνιαίες αποδοχές 750 ευρώ (βλ.

τη σχετική υπεύθυνη δήλωση αυτού). Συνεπεία του ατυχήματος περιήλθε σε ανικανότητα για τη συγκεκριμένη εργασία για το χρονικό διάστημα από τις 01-05-2012 μέχρι τις 20-01-2013 και απώλεσε, για το λόγο αυτό, το συνολικό ποσό των 6.500 ευρώ (8 μήνες και 20 ημέρες Χ 750 ευρώ το μήνα), όπως αυτό έχει ήδη κριθεί με την προαναφερθείσα αμετάκλητη υπ' αριθ. 220/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Σε σχέση με το ένδικο χρονικό διάστημα, ήτοι από τις 21-01-2013 έως τις 31-12-2014, η ενάγουσα έπασχε από οσφυοϊσχιαλγία και παρουσίαζε υπαισθησία, αιμωδίες δεξιού κάτω άκρου και έντονο άλγος, κατάσταση εξαιτίας της οποίας έπρεπε να αποφεύγει την εκτέλεση χειρωνακτικής εργασίας, όπως προκύπτει κυρίως από την υπ' αριθ.

πρωτ. 8284/22-02-2013 ιατρική βεβαίωση-γνωμάτευση της νευροχειρουργικής κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας και τις από 12-12-2013 και 04-06-2015 ιατρικές βεβαιώσεις-γνωματεύσεις της νευροχειρουργικής κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου "Αχιλλοπούλειο". Πλην όμως, δεν αποδείχθηκε ότι με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων η ενάγουσα θα εξακολουθούσε να εργάζεται στο οβελιστήριο- ψητοπωλείο στα ...

με την επωνυμία ... για το ένδικο χρονικό διάστημα, ήτοι από τις 21-01-2013 έως τις 31-12-2014, διότι στην προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από την ενάγουσα, από 08-01-2013, βεβαίωση του ιδιοκτήτη της εν λόγω επιχείρησης Δ. Τ., δεν διευκρινίζεται αν η σύμβαση εργασίας που επρόκειτο να συναφθεί μεταξύ του τελευταίου και της ενάγουσας θα ήταν αορίστου ή ορισμένου χρόνου και στην τελευταία περίπτωση ποιό χρονικό διάστημα αφορούσε.

Εξάλλου, ουδόλως αποδείχθηκε με πρόσφορο αποδεικτικό μέσο, αν η πρόσληψη της ενάγουσας επρόκειτο να λάβει χώρα για να καλυφθούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης ή τυχόν εποχιακές ανάγκες αυτής, ενώ η εν λόγω σχέση εργασίας, η οποία δεν είχε ξεκινήσει ακόμη κατά το χρόνο επέλευσης του ένδικου ατυχήματος και ως εκ τούτου δεν είχε δοκιμαστεί, καθιστά επισφαλή την τυχόν ευόδωση της σχέσης εργασίας μεταξύ του εργοδότη και της εργαζόμενης για εκτεταμένο χρονικό διάστημα.

Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε βέβαιη δικανική κρίση περί του ότι η ενάγουσα θα εργαζόταν ως λαντζέρισσα στην ως άνω επιχείρηση, με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων κατά το ένδικο χρονικό διάστημα και συνεπώς, δεδομένου ότι η ενάγουσα φέρει το σχετικό βάρος απόδειξης, πρέπει η αγωγή να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη...".

Όπως προκύπτει από το προαναφερόμενο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο έκρινε απορριπτέα ως αβάσιμη την από 9-1-2015 αγωγή της ενάγουσας - αναιρεσείουσας για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους με την αιτιολογία ότι από την προσκομιζόμενη από την ενάγουσα - αναιρεσείουσα, προς απόδειξη του ισχυρισμού της ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος είχε προβεί σε συμφωνία εργασίας με τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης οβελιστηρίου-ψητοπωλείου Δ.

Τ., στην οποία θα εργαζόταν και κατά το ένδικο χρονικό διάστημα από 21-1-2013 έως 31-12-2014, ως λαντζέρισσα, με μηνιαίες αποδοχές 750,00 ευρώ, από 8-1-2013 βεβαίωση, δεν προκύπτει με βεβαιότητα η ως άνω απασχόληση της ενάγουσας για το ένδικο χρονικό διάστημα και επί πλέον δεν διευκρινίζεται αν η σύμβαση εργασίας θα ήταν αορίστου ή ορισμένου χρόνου και αν η πρόσληψή της κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης ή εποχιακές ανάγκες αυτής.

Επομένως, το Εφετείο, έκρινε απορριπτέα ως αβάσιμη την αγωγή της αναιρεσείουσας για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους σ` αυτήν, με την αιτιολογία ότι δεν αποδείχτηκε ότι μετά τη λήξη του καθεστώτος επιδότησης ανεργίας από τον ΟΑΕΔ (18-4-2012) και μετά το χρονικό διάστημα από 1-5-2012 μέχρι 20-1-2013 (για το οποίο, με την με αριθμ. 220/2014 αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, της επιδικάστηκε αποζημίωση ως διαφυγόν κέρδος από την μη απασχόλησή της στην ως άνω επιχείρηση λόγω του τραυματισμού της) και ειδικότερα από 21-1-2013 και μέχρι 31-12-2014, η ενάγουσα, μετά βεβαιότητας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν δεν τραυματιζόταν στο ένδικο ατύχημα, θα εργαζόταν ως λαντζέρισσα στην ως άνω επιχείρηση οβελιστηρίου-ψητοπωλείου του Δ.

Τ. στα ..., αποκομίζοντας το επικαλούμενο απ` αυτήν ποσό. Με τις παραδοχές αυτές, στις οποίες στήριξε την απόρριψη της αγωγής της αναιρεσείουσας για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους σ` αυτήν, το, δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου, παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 298 του ΑΚ, καθόσον απαίτησε ως προϋπόθεση, για την ύπαρξη διαφυγόντος κέρδους της, τη συνδρομή (βασιμότητας) περιστατικών που καθιστούν βέβαιη την εργασιακή απασχόληση της ενάγουσας, ως λαντζέρισσας, κατά το ένδικο χρονικό διάστημα σε συγκεκριμένο εργοδότη, στον οποίο θα απασχολείτο αυτή με βεβαιότητα, μετά τη λήξη του καθεστώτος επιδότησης της ανεργίας της και μετά την 20-1-2013, αν δεν τραυματιζόταν κατά το ένδικο ατύχημα, αν και το διαφυγόν κέρδος, σύμφωνα με τα αναφερόμενα ειδικότερα στη μείζονα σκέψη, αποτελεί μέγεθος, που προσδιορίζεται μόνο υποθετικά και για την αποκατάστασή του, αρκεί η πιθανότητα της πραγματοποίησής του (πιθανολόγηση), εάν δεν μεσολαβούσε το ζημιογόνο γεγονός (ΑΠ 1516/2018).

Επομένως, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, παρελκούσης της έρευνας του ίδιου λόγου αναίρεσης, κατά τη βάση του από τον αριθμό 6 (ορθώς και όχι 19) του ίδιου άρθρου ΚΠολΔ, ο οποίος καλύπτεται από την αναιρετική εμβέλεια του κριθέντος ως βάσιμου ως άνω λόγου, αφού η παραδοχή του οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή στην αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Κατ` ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου της αίτησης αναίρεσης, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλο Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ), να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ` άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 1-1-2016 ένδικα μέσα) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμ. 65/2021 τελεσίδικης απόφαση του, δικάσαντος ως Εφετείου, Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως. Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 28 Ιουλίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ