1208/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1208 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1208/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Δεκεμβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται από τον προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Διονύσιο Χειμώνα, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Σ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Γκουντουνά, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-7-2007 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 654/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 158/2011 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά το αναιρεσείον με την από 9-12-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 24-11-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο ήδη αναιρεσίβλητος, με την ένδικη ανακοπή ζήτησε την ακύρωση, άλλως την μεταρρύθμιση, για τους αναφερομένους σ’ αυτήν λόγους, του προσβαλλομένου πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημιώσεως αυθαιρέτου χρήσεως δημοσίου κτήματος, που εκδόθηκε εις βάρος του και υπέρ του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, με το οποίο καθορίσθηκε υπέρ του τελευταίου αποζημίωση ποσού 57.859,24 ευρώ, για αυθαίρετη χρήση και εκμετάλλευση εκ μέρους του καντίνας διαστάσεων 4.70X2,50 μέτρων στην παραλία ... του Δήμου ... Ρόδου, κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2001 έως 31-12-2004. Με την πρωτόδικη απόφαση η ανακοπή έγινε εν μέρει δεκτή και περιορίσθηκε η καθορισθείσα αποζημίωση στο ποσό των 53.206,32 ευρώ. Το Εφετείο, δικάζοντας εφέσεις αμφοτέρων των διαδίκων εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση του με την οποία απέρριψε την έφεση του καθ’ ού η ανακοπή, ήδη αναιρεσείοντος, δέχθηκε δε την αντίθετη έφεση του ανακόπτοντος και εξαφανίζοντας την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε την ανακοπή και ακύρωσε το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο καθορισμού αποζημιώσεως. Η τελευταία αυτή απόφαση πλήττεται ήδη με την υπό κρίση αίτηση.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται: "αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Με τον λόγο αυτό αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν (Ολ.

ΑΠ 27/1998). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που (ανελέγκτως) δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και την υπαγωγή αυτών στον νόμο. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 115 παρ.1 και 2 του από 11/12-11-1929 δ/τος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", όπως μεταγενεστέρως τροποποιήθηκε και ισχύει, σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκαμαν χρήση.

Η αποζημίωση ορίζεται κατά την κρίση "αγαθού ανδρός" με πρωτόκολλο, που κοινοποιείται στον χρήστη, ο οποίος δικαιούται εντός μηνός να ασκήσει ανακοπή ενώπιον του Προέδρου Πρωτοδικών ή του Ειρηνοδίκη (ήδη ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου), δικάζοντος κατά την διαδικασία των άρθρων 686 επ. Κ.Πολ.Δ. η εκδιδομένη δε επί της ανακοπής απόφαση υπόκειται στα προβλεπόμενα από τον Κ.Πολ.Δ.

ένδικα μέσα της εφέσεως και της αναιρέσεως (Ολ.Α.Π. 21-22/2002). Η αποζημίωση που καθορίζεται με το πρωτόκολλο συνίσταται στην ωφέλεια την οποία εκείνος που καρπούται ή κάνει αυθαίρετα χρήση του δημοσίου κτήματος αδικαιολογήτως απεκόμισε, ήτοι ό,τι θα κατέβαλλε οποιοσδήποτε τρίτος στο Δημόσιο, ως αντάλλαγμα, αν με έγκυρη σύμβαση χρησιμοποιούσε το αυθαιρέτως χρησιμοποιούμενο δημόσιο κτήμα (Α.Π.527/2014).

Εξάλλου, στο άρθρο 13 του ν. 2971/2001 ορίζονται τα εξής: "1. Απλή χρήση του αιγιαλού και της παραλίας είναι κάθε χρήση, εφόσον από αυτή δεν παραβιάζεται ο προορισμός τους ως κοινόχρηστων πραγμάτων και δεν επέρχεται αλλοίωση στη φυσική μορφολογία τους και τα βιοτικά στοιχεία τους. 2. Η παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας γίνεται με απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, έναντι ανταλλάγματος κατά τις διατάξεις για την εκμίσθωση δημόσιων κτημάτων....Σε Ο.Τ.Α., φορείς διοίκησης και εκμετάλλευσης Λιμένων, οργανισμούς κοινής ωφέλειας και Ν.Π.Δ.Δ.

η παραχώρηση δύναται να γίνει και απευθείας με ή χωρίς αντάλλαγμα. Σε ιδιωτικό φορέα διαχείρισης η παραχώρηση γίνεται πάντοτε με αντάλλαγμα. 3. Είναι δυνατή η παραχώρηση, με τη διαδικασία και τους όρους του πρώτου εδαφίου της προηγούμενης παραγράφου, της απλής χρήσης αιγιαλού για την άσκηση δραστηριοτήτων, που εξυπηρετούν τους λουομένους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχηλάτου αναψυκτηρίου κ.λ.π.)... 5.

Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών επιτρέπεται η απευθείας παραχώρηση με ή χωρίς αντάλλαγμα της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας σε δήμους και κοινότητες για την άσκηση των δραστηριοτήτων της παραγράφου...". Επίσης, κατά το άρθρο 49 παρ.3 του ν. 1416/1984, όπως αντικατεστάθη δια της παρ. 11 του άρθρου 7 του ν. 2307/1995, "με απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή, κοινόχρηστοι χώροι που ανήκουν στο Δημόσιο μπορεί να παραχωρούνται κατά χρήση, χωρίς να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας τους ως κοινοχρήστων, σε δήμους και κοινότητες στην περιφέρεια των οποίων βρίσκονται".

Από την διάταξη αυτή, διασταλτικώς ερμηνευομένη, γίνεται δεκτό ότι οι Δήμοι και οι Κοινότητες έχουν τη δυνατότητα περαιτέρω παραχωρήσεως των παραχωρηθέντων σ’ αυτούς κοινοχρήστων σε τρίτους δυνάμει εννόμου σχέσεως (όπως είναι και η εκμίσθωση τους), αφού κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνεται μεν στο γράμμα του νόμου, ανταποκρίνεται όμως στο πνεύμα αυτού.

Άλλωστε, στο άρθρο 15 παρ. 5 του ν. 2971/2001 προβλέπεται η δυνατότητα ο παραχωρησιούχος (που μπορεί να είναι και Δήμος) "να μεταβιβάσει ολικά ή μερικά το δικαίωμά του σε άλλον ή να συνάψει οποιαδήποτε σχέση γι’ αυτό, με ή χωρίς αντάλλαγμα, που να αφορά την έκταση, που παραχωρήθηκε ή τις εγκαταστάσεις και γενικά τα έργα πάνω σ’ αυτή", εφόσον υπάρχει έγκριση του αρμοδίου για την παραχώρηση οργάνου, δηλαδή του Υπουργού Οικονομικών ή των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών.

Η έγκριση δε αυτή, νοείται υπό την ευρυτέρα έννοια της συγκαταθέσεως, που μπορεί να δοθεί είτε συγχρόνως με την αρχική παραχώρηση είτε μεταγενεστέρως (Ολ.Α.Π.17/2011). Τέλος, με την 1047427/4612/Β0016/3.6.2002 κοινή απόφαση των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημοσίας Διοικήσεως και Αποκεντρώσεως και Οικονομίας και Οικονομικών "Απευθείας παραχώρηση, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) Α’ Βαθμού", στο στοιχείο 1 του προοιμίου της οποίας γίνεται επίκληση του αρθρ. 13 του ν. 2971/ 2001, παραχωρήθηκε απ’ ευθείας και με αντάλλαγμα στους Ο.Τ.Α.

Α’ Βαθμού το δικαίωμα της απλής χρήσεως αιγιαλού και παραλίας που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής τους περιφέρειας για το χρονικό διάστημα από 1.6.2002 έως 31.5.2005, δυνάμενο να μεταβιβασθεί από κάθε Ο.Τ.Α. σε δική του αμιγή επιχείρηση, για το ίδιο χρονικό διάστημα (άρθρ. 1). Ενώ, με την, κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 49 παρ. 3 του ν, 1416/1984, εκδοθείσα υπ’ αριθμ. 1028738/2588/Β0010/6-5-1999 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, παραχωρήθηκε η απλή χρήση αιγιαλού και παραλίας για τα έτη 1999, 2000 και 2001 στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως Α’ βαθμού Νομού Δωδεκανήσου, υπό τους όρους που διαλαμβάνονται σ’ αυτήν, μεταξύ των οποίων και οι εξής: "η παραχώρηση...παρέχει το δικαίωμα της άσκησης διαχειριστικών πράξεων εκ μέρους των ΟΤΑ Α’ βαθμού στους κοινοχρήστους χώρους αιγιαλού -παραλίας, για την τοποθέτηση ομπρελών, ξαπλωστρών, τροχήλατων καντινών, θαλασσίων μέσων αναψυχής και τραπεζοκαθισμάτων, σύμφωνα με τις περί δημοσίων κτημάτων διατάξεις και με την προϋπόθεση να μην αναιρείται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας τους....Οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης οφείλουν να αποστέλλουν στην Κτηματική Υπηρεσία Δωδεκανήσου τα μισθωτήρια συμβόλαια που συνάπτουν με τους ενδιαφερομένους, στα οποία θα αναγράφονται η έκταση του αιγιαλού που εκμισθώνεται καθώς και το είδος και ο αριθμός των αντικειμένων που τοποθετούνται σ’ αυτήν προκειμένου να υπάρχει αποτελεσματικός έλεγχος...".

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση του δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον την προκειμένη αναιρετική διαδικασία μέρος, τα εξής: "Με το ανακοπτόμενο υπ’ αριθμ. 12/30.5.2007 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης, το οποίο εξέδωσε ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου, ο ανακόπτων υποχρεώθηκε να καταβάλει στο καθ’ ου η ανακοπή Ελληνικό Δημόσιο το ποσό των 57.858,24 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 1.1.2001 έως 31.12.2004, ως αποζημίωση αυθαίρετης χρήσης για εκμετάλλευση σταθερής καντίνας από πολυεστέρα διαστάσεων 4,70X2,50 τ.μ.

στην παραλία ... του Δήμου ... . Η ανωτέρω καντίνα και όλες οι άλλες κατασκευές που υπάρχουν στην εν λόγω παραλία ... του Δήμου ... και ειδικότερα δύο τουαλέτες διαστάσεων 4,80 Χ 1,20 τ.μ. και 2,30 Χ 1,00 τ.μ. από τσιμεντόλιθους και σκέπαστρο με τερνίτες, τρία αποδυτήρια διαστάσεων 2,70 Χ 2,50 τ.μ., 3,60 Χ 2,50 τ.μ. και 3,90 Χ 2,80 τ.μ.

από τσιμεντόλιθους και σκέπαστρο με τερνίτες και σκιάδα με τερνίτες και κλαδιά, στηριζόμενη επί μεταλικού και ξύλινου σκελετού με τσιμεντένιο δάπεδο, κατασκευάστηκαν κατά το έτος 1999 από την πρώην Κοινότητα Καλυθιών, για τις ανάγκες των λουομένων. Την παραπάνω καντίνα η κοινότητα Καλυθιών αρχικά και στη συνέχεια ο Δήμος ...

την εκμίσθωσαν κατά τα έτη 1999 έως 31.12.2000 στον Σ. Κ., κατά τα έτη από 1.1.2001 έως 31.12.2004 στον ανακόπτοντα Σ. Κ. του Σ. και από το έτος 2005 μέχρι και το έτος 2007 στον Σ. Κ. του Σ., μέχρι την τοποθέτηση τροχήλατων καντινών από την Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση του Δήμου ..., ευθυνόμενου του εκάστοτε μισθωτή για τη συντήρηση των ως άνω εγκαταστάσεων, ως και την καθαριότητα του περιβάλλοντος αυτών χώρου, όπως αυτό προκύπτουν από την με επίκληση προσκομιζόμενη υπ’ αριθμ.

πρωτ. .../18.10.2007 βεβαίωση του Δήμου .... Συγκεκριμένα ο τελευταίος (Δήμος ...), λόγω του ότι δεν κατέστη δυνατό να τοποθετηθούν από την Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση οι τροχήλατες καντίνες στην παραλία ..., μετά από νομότυπη δημοπρασία, με την υπ’ αριθμ. .../2001 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου ..., δυνάμει του με επίκληση προσκομιζόμενου υπ’ αριθμ. .../12.11.2001 συμφωνητικού, εκμίσθωσε στον ανακόπτοντα την προαναφερθείσα σταθερή καντίνα για εκμετάλλευση από τον τελευταίο (ανακόπτοντα), αντί ετησίου μισθώματος 1.050.000 δραχμών ή 3.081,44 ευρώ, από το οποίο μίσθωμα ποσοστό 5%, ήτοι 778.500 δραχμές ή 230,37 ευρώ, αναλογεί στο Δημόσιο και καταβάλλεται στο αρμόδιο τμήμα εισοδήματος της Δ.Ο.Υ με δήλωση θεωρημένη από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου, κατά τα ρητώς αναφερόμενα στο ανωτέρω συμφωνητικό.

Συνεπώς, δεν συνέτρεχε η απαραίτητη προϋπόθεση αυθαίρετης χρήσης για εκμετάλλευση της σταθερής καντίνας διαστάσεων 4,70 Χ 2,50 τ.μ. στην παραλία ... του Δήμου ..., υπό του ανακόπτοντος κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2001 έως 31.12.2004, για την εναντίον του έκδοση του ανακοπτομένου υπ’ αριθμ. …30.5.2007 πρωτοκόλλου αποζημίωσης, δεδομένου ότι η χρήση για εκμετάλλευση της εν λόγω σταθερής καντίνας, έλαβε χώρα από τον ανακόπτοντα κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, δυνάμει της προπαρατιθέμενης μισθωτικής σύμβασης, καταρτισθείσας μεταξύ του Δήμου ... ως εκμισθωτή και του ανακόπτοντος ως μισθωτή, και κατά παραδοχή ως ουσία βάσιμου του δεύτερου λόγου της ανακοπής του τελευταίου, πρέπει να γίνει ως ουσία βάσιμη η ανακοπή και να ακυρωθεί το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης. Συνακόλουθα... η εκκαλούμενη...η οποία δέχθηκε εν μέρει...ενώ έπρεπε να δεχθεί στο σύνολο της ως ουσία βάσιμη την ανακοπή, έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων...".

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 115 παρ.1 και 2 του από 11/12-11-1929 δ/τος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", δεχόμενο ότι δεν συνέτρεχε η απαραίτητη για την έκδοση του ανακοπτομένου πρωτοκόλλου προϋπόθεση της αυθαιρέτου παρά του αναιρεσιβλήτου χρήσεως της δι’ ην εξεδόθη καντίνας, για το λόγο ότι στην χρήση αυτής ο τελευταίος προέβη δυνάμει της συμβάσεως μισθώσεως, που συνήψε νομίμως με το Δήμο ..., προς τον οποίον είχε παραχωρηθεί από τον αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο η χρήση της εφ’ ης η επίμαχη καντίνα παραλίας, ο ίδιος δε είχε το δικαίωμα της περαιτέρω παραχωρήσεως της χρήσεως και εκμεταλλεύσεως αυτής δια της ρηθείσης μισθωτικής συμβάσεως.

Τούτο δε διότι η εγκατάσταση της συγκεκριμένης (σταθεράς αντί τροχηλάτου- κινητής) καντίνας από τον Δήμο ... και η χρήση αυτής από τον αναιρεσίβλητο παραβιάζει τον προορισμό της παραχωρηθείσης από το αναιρεσείον στο Δήμο ... παραλίας ως κοινοχρήστου πράγματος και επιφέρει αλλοίωση στη φυσική της μορφολογία και ως εκ τούτου υπερβαίνει την απλή χρήση, για την οποία και μόνο έγινε η προς τον Δήμο παραχώρηση.

Κατά συνέπειαν καθίσταται άκυρη η συναφθείσα μισθωτική σύμβαση και εντεύθεν αυθαίρετη έναντι του αναιρεσείοντος η χρήση της επίμαχης καντίνας από τον αναιρεσίβλητο, ως υπερβαίνουσα τους όρους της γενομένης παραχωρήσεως. Επομένως ο αντίστοιχος και μοναδικός λόγος της αιτήσεως, με τον οποίον προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.

αναιρετική πλημμέλεια, λόγω παραβιάσεως της προειρημένης διατάξεως του άρθρου 115 παρ.1 και 2 του από 11/12-11-1929 π.δ/τος σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 13 του ν. 2971/2001, 180 και 574 Α.Κ. και 2 του α.ν. 1539/1938 είναι βάσιμος.

Κατά την γνώμη όμως του Αρεοπαγίτου Γεωργίου Κοντού, το Εφετείο με την προδιαληφθείσα κρίση του ότι η από τον αναιρεσίβλητο χρήση της καντίνας έγινε δυνάμει της συμβάσεως μισθώσεως που ο ίδιος συνήψε με τον Δήμο ... και συνεπώς δεν ήταν αυθαίρετη ώστε να δικαιολογεί την κατ’ αυτού έκδοση του ανακοπτομένου πρωτοκόλλου, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις ανωτέρω ουσιαστικές διατάξεις και ως εκ τούτου δεν υπέπεσε στην προβαλλομένη δια της αιτήσεως αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.. Και τούτο δε διότι η συγκεκριμένη καντίνα με τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά της (χρόνος και τρόπος κατασκευής της, θέση και εμβαδόν αυτής, μορφολογία και χρησιμοποιηθέντα για την κατασκευή της υλικά, περιορισμένη διάρκειά της, ενόψει της επικειμένης αντικαταστάσεώς της με τροχήλατο τοιαύτη και λειτουργικός της προορισμός) δεν προεκάλεσε αλλοίωση στη φυσική μορφολογία και τα βιοτικά χαρακτηριστικά της παραλίας και δεν παρεβίασε τον προορισμό αυτής ως κοινοχρήστου πράγματος, εκ μόνου του γεγονότος ότι είχε τοποθετηθεί επί σταθεράς βάσεως και δεν ήταν τροχήλατος.

Συνεπώς δεν συνετελέσθη δι’ αυτής υπέρβαση της απλής χρήσεως για την οποία έγινε η παραχώρηση από το αναιρεσείον στο Δήμο ..., ώστε να καθίσταται άκυρος η από τον τελευταίο εκμίσθωσή της στον αναιρεσίβλητο, και αυθαίρετος εντεύθεν η χρήση της από αυτόν, όπως αβασίμως διατείνεται με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως το αναιρεσείον.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση και να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως κατά την παράγραφο 3 του άρθρ. 580 Κ.Πολ.Δ., και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος ως ηττώμενος (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, μειωμένων όμως σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 παρ. 1 του ν. 3693/57, της υπ’ αριθμ. 134423/28-12-1992 Κ.Υ.Α. των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης και του άρθρου 28 παρ. 5 του ν. 2579/98, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθμ. 158/2011 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Επιβάλλει στον αναιρεσίβλητο τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Σεπτεμβρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ