Supreme Court dismisses appeal against final judgment for lack of legal error and non-existent res judicata.

Απόφαση 1208 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1208/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΜΠΕΣΤΑΡ ΕΠΕ" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πετράκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Ψ ΟΕ" που εδρεύει στην ...και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον νόμιμο εκπρόσωπο της Ψ, που παραστάθηκε στο ακροατήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο, Αντώνιο Ανδρικόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-2-2000 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4556/2001 μη οριστική 1934/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3999/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 5-2-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 8-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της ένδικης αγωγής, η ενάγουσα και τώρα αναιρεσίβλητη εξέθετε σ'αυτήν τα εξής: ότι είχε πολυετή εμπορική συνεργασία με την εναγομένη εταιρεία περιωρισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΜΠΕΣΤΑΡ ΕΠΕ" κατά την οποία η δεύτερη αγόραζε από την πρώτη εμπορεύματα (κλιματιστικά μηχανήματα, συσκευές φάξ και τηλεφώνων, ραδιόφωνα κ.λ.π.), τα οποία μεταπωλούσε στην συνέχεια με κέρδος, το τίμημα των οποίων της εξοφλούσε η εναγομένη, άλλοτε τοις μετρητοίς και άλλοτε με επιταγές της ίδιας ή τρίτων, ότι στα πλαίσια της συνεργασίας της με την εναγομένη και κατά τη διάρκεια των ετών 1996 και 1997 η πρώτη πώλησε και παρέδωσε στη δεύτερη και ειδικότερα κατά το χρονικό διάστημα από ...

έως 1.8.1997 που έληξε η συνεργασία τους, τα αναφερόμενα κατά ποσότητα, είδος και τιμή μονάδας (κλιματιστικά μηχανήματα, συσκευές φάξ και τηλεφώνων, στερεοφωνικά συγκροτήματα, ραδιόφωνα μπαταρίας κ.α) για τα οποία εκδόθηκαν τα αναφερόμενα τιμολόγια και ότι έναντι του συνολικού τιμήματος αυτών ποσού 52.797.909 δρχ.

η εναγομένη της κατέβαλε την 30.9.1996 28.042.910 δρχ., την 23.11.1996 548.000 δρχ. και την 31.12.1997 15.000.000 δρχ. ήτοι συνολικά 43.590.910 δρχ. και παρέμεινε ανεξόφλητο υπόλοιπο το ποσόν των 9.206.594 δρχ. Ζήτησε δε με βάση αυτά τα περιστατικά να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει το άνω ποσόν των 9.206.594 δρχ. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή είναι ορισμένη και παραδεκτή.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του, υπαγόμενος στη ρύθμιση του αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ως αναγράφεται στο αναιρετήριο, με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της μη κηρύξεως αυτής απορριπτέας ως αόριστης, είναι αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του εκ του αριθ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του τον ως πράγμα θεωρούμενο δεύτερο λόγο έφεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα παραπονείτο για την αοριστία της ένδικης αγωγής, είναι αβάσιμος, καθ' όσον τον Εφετείο ως εκ της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει έλαβε υπόψη τον λόγο αυτό έφεσης, έκρινε ορισμένη την αγωγή και στην συνέχεια τον απέρριψε ως αβάσιμο.

Επειδή κατά μεν τον αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, κατά δε τον αριθ.19 του ίδιου άρθρου ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση της απόφασης για έλλειψη νόμιμης βάσης, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της απόφασης δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση τον κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αντίθετα, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης, όταν οι πιο πάνω ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και του συναχθέντος αποδεικτικού πορίσματος αρκεί τούτο να εκτίθεται με σαφήνεια (Ολ. ΑΠ 24/92).

Εν προκειμένω, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: H ενάγουσα ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Ψ Ο.Ε" είχε εμπορική συνεργασία με την εναγομένη εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΜΠΕΣΤΑΡ Ε.Π.Ε", κατά την οποία η δεύτερη αγόραζε από την πρώτη εμπορεύματα (κλιματιστικά μηχανήματα, συσκευές φαξ και τηλεφώνων, στερεοφωνικά συγκροτήματα, ραδιόφωνα, μπαταρίες κ.α.), τα οποία μεταπωλούσε στη συνέχεια.

Κατά το έτος 1995 η ενάγουσα πώλησε και παρέδωσε στην εναγομένη εμπορεύματα, αντί συνολικού τιμήματος 9.400.002 δραχμών, το οποίο πιστώθηκε. Για τα εμπορεύματα αυτά η ενάγουσα εξέδωσε τα με αριθμούς ... τιμολόγια, με βάση τα οποία εκδόθηκε η με αριθμό ... διαταγή πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Στις 6-3-1996 η εναγομένη αγόρασε από την ενάγουσα εμπορεύματα αξίας 23.130.012 δραχμών, για τα οποία εκδόθηκε από την τελευταία το με αριθμό ...

τιμολόγιο. Το τίμημα των εμπορευμάτων αυτών εξοφλήθηκε με την καταβολή του ποσού των 23.130.000 δραχμών, που έγινε στις 22-3-1996 και για την οποία εκδόθηκε η με αριθμό ... απόδειξη. Η καταβολή αυτή δεν καταλογίστηκε στην προγενέστερη οφειλή από τα τιμολόγια του έτους 1995, τα οποία παρέμειναν ανεξόφλητα, κατόπιν συμφωνίας των διαδίκων και ύστερα από παράκληση του εκπροσώπου της εναγομένης..., ενόψει των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε η επιχείρησή του και της επικείμενης εισόδου στην εταιρεία "ΜΠΕΣΤΑΡ Ε.Π.Ε.", ως συνεταίρου του ..., στον οποίο δεν ήθελε να εμφανίσει ότι η εταιρεία βαρύνεται με χρέη.

Στη συνέχεια, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 19-4-1996 έως 13-9-1996, η εναγομένη αγόρασε και παρέλαβε από την ενάγουσα εμπορεύματα συνολικής αξίας 22.520.005 δραχμών, για τα οποία εξέδωσε η τελευταία τα παρακάτω τιμολόγια με αριθμούς: ..., ποσού 512.002 δρχ., ..., ποσού 14.180.000 δρχ., ..., ποσού 5.222.000 δρχ., ..., ποσού 290.000 δρχ., ..., ποσού 308.000 δρχ., ..., 120,001 δρχ., 381/13-6-1996, ποσού 750.002 δρχ., ..., ποσού 217.000 δρχ., ...

ποσού 450.000 δρχ., ...6, ποσού 471.000 δρχ. Στις 30-9-1996 η εναγομένη κατέβαλε στην ενάγουσα το ποσό των 28.042.910 δραχμών, με το οποίο εξώφλησε το τίμημα των εμπορευμάτων που είχε αγοράσει το έτος 1995 και είχε παραμείνει ανεξόφλητο ήτοι το ποσό των 9.400.002 δραχμών, λαμβανομένων υπόψη ότι η συμφωνία για το διαχωρισμό και το "πάγωμα" της οφειλής αυτής ίσχυσε μόνο το Μάρτιο του έτους 1996, ενώ με το υπόλοιπο ποσό των 18.642.908 (=28.042.910 - 9.400.002) δραχμών, εξοφλήθηκε αντίστοιχο μέρος του τιμήματος των εμπορευμάτων που είχε αγοράσει από 19-4-1996 έως 13-9-1996, από το οποίο παρέμεινε υπόλοιπο 3.877.097= 22.520.005 - 18.642.908) δραχμών.

Για την καταβολή δε αυτή η ενάγουσα εξέδωσε τη με αριθμό ... απόδειξη στην οποία υπάρχει και η ένδειξη "εξόφληση λογαριασμού", αναφερόμενη στο χρέος του έτους 1995 που παρέμεινε σε εκκρεμότητα έως τότε. Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθησαν δέχθηκε το Δικαστήριο τούτο και με την προσκομιζόμενη με επίκληση από την εναγομένη με αριθμό 6225/2003 απόφασή του, η οποία εκδόθηκε κατά την ίδια τακτική διαδικασία μεταξύ των διαδίκων επί ασκηθείσας ανακοπής της ήδη εναγομένης κατά της ενάγουσας κατά της άνω με αριθμό 8550/1998 διαταγής πληρωμής, που εκδόθηκε με βάση τα τιμολόγια ...

του έτους 2005, για το άνω ποσό των 9.400.002 δραχμών, την οποία ακύρωσε. Ακόμη, δέχθηκε το Εφετείο ότι κατά το υπόλοιπο επίδικο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα από 15-10-1996 έως 1-8-1997, που έληξε η εμπορική συνεργασία των διαδίκων, η εναγομένη αγόρασε και παρέλαβε από την ενάγουσα εμπορεύματα συνολικής αξίας 31.415.500 δραχμών, για τα οποία εξέδωσε η τελευταία τα παρακάτω τιμολόγια με αριθμούς : ..., ποσού 220.000 δρχ., ..., ποσού 1.011.001 δρχ., ..., ποσού 279.995 δρχ., ..., ποσού 79.498 δρχ., ..., ποσού 397.510 δρχ., ..., ποσού 254.000 δρχ., ..., ποσού 1.304.999 δρχ., ..., ποσού 1.225.000 δρχ., ..., ποσού 4.409.998 δρχ., ..., ποσού 3.674.998 δρχ., ..., ποσού 1.344.998 δρχ., ..., ποσού 1.591.820 δρχ., ..., ποσού 1.794.998 δρχ., ...., ποσού 2.373.997 δρχ., ...7 ποσού 7.374.690 δρχ.

και ..., ποσού 2.939.998 δραχμών. Στις 23-11-1996 η εναγομένη παρέδωσε στην ενάγουσα δύο μεταχρονολογημένες επιταγές, ποσού 450.000 η πρώτη και 98.000 δρχ. η δεύτερη, οι οποίες έφεραν χρονολογία εκδόσεως 16-12-1996 και 30-12-1996 αντίστοιχα και οι οποίες πληρώθηκαν, η δε ενάγουσα εξέδωσε τη με αριθμό ... απόδειξη, ποσού 548.000 δραχμών.

Επίσης, την 30-12-1997 η εναγομένη κατέβαλε στην ενάγουσα το ποσό των 15.000.000 δραχμών και η ενάγουσα εξέδωσε την προσαγόμενη μετ' επικλήσεως από αμφότερα τα διάδικα μέρη, με αριθμό ... "απόδειξη είσπραξης δρχ. 15.000.000", οπότε το ποσό που η εναγομένη όφειλε στην ενάγουσα κατά την χρονολογία αυτή (30-12-1997) ανερχόταν στις 18.606.597 (= 3.877.097 + 30.277.500 (= 220.000 + 1.011.001 + 279.995 + 79.498 + 397.510 + 254.000 + 1.304.999 + 1.225.000 + 4.409.998 + 3.674.998 + 1.344.998 + 1.591.820 + 1.794.998 + 2.373.997 + 7.374.690 + 2.939.998)= 34.154.597 - 15.548.000 (=15.000.000 + 548.000) δραχμές, εκ των οποίων η ενάγουσα ζητεί με την αγωγή 9.206.594 δραχμές και ήδη 27.018,62 ευρώ.

Με βάση τις διαπιστώσεις του αυτές, το Εφετείο, αφού απέρριψε ως αβάσιμες την ένσταση εξοφλήσεως (ΑΚ 416) και την επανένσταση (ΑΚ 361) που πρότεινε η εναγομένη και έκανε δεκτή την αντένσταση της ενάγουσας (ΠΚ 422), δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή. Με την εκτεθείσα κρίση του, το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις εν λόγω διατάξεις, διέλαβε δε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων. Επομένως, ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

Επειδή από τον συνδυασμό των άρθρων ... και .... ΚΠολΔ προκύπτει ότι οι αποφάσεις, οι εκδιδόμενες κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, δεν λύνουν αμφισβήτηση και, άρα, δεν αναπτύσσουν ενέργεια δεδικασμένου κατά την έννοια των άρθρων 321 επ. ΚΠολΔ. Επομένως, είναι αβάσιμος ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως εκ του άριθ.16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο ότι παρά τον νόμο παρέλειψε να δεχθεί την ύπαρξη, στην ενώπιόν του δίκη σχετικά με τις επίμαχες απαιτήσεις της αναιρεσίβλητης, δεδικασμένου απορρέοντος από την ήδη αμετάκλητη 1790/1998 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία (εκδικασθείσα κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας) απερρίφθη αίτηση της ήδη αναιρεσίβλητης περί κηρύξεως της ήδη αναιρεσείουσας σε κατάσταση πτωχεύσεως. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.2.2008 αίτηση της "ΜΠΕΣΤΑΡ Ε.Π.Ε" για αναίρεση της υπ' αριθ. 3999/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης οριζόμενα σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ