Supreme Court dismisses appeal on land ownership dispute, ruling that evidentiary evaluation errors do not constitute grounds for retrial.

Απόφαση 1207 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1207/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου, Λάμπρο Καρέλο και Ανθή Γκάμαρη -Εισηγήτρια Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 8η Μαΐου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Μ. Κ. του Ν., 2. Η. Κ. του Ν., κατοίκων ..., που παραστάθηκαν ο 1ος μετά και ο 2ος δια Ανδρέα Κότσιφα.

Του αναιρεσίβλητου: ΝΠΔΔ-Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ο.τ.α.) με την επωνυμία ΔΗΜΟΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ, εδρεύοντος στη Χαλανδρίτσα Αχαΐας, νομίμως εκπροσωπουμένου, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Παναγιώτα Σίδερη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-12-2012 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 693/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 254/2016 οριστική του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-3-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 20-3-2017 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 254/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία, κατά το μέρος που ενδιαφέρει, έγινε δεκτή αγωγή του αναιρεσίβλητου Δήμου Ερύμανθου, στρεφομένη κατά των ήδη αναιρεσειόντων, περί διατάραξης της νομής του επί της επίδικης εδαφικής λωρίδας (κοινόχρηστης δημοτικής οδού ήδη δημοτικού πεζοδρομίου), η κοινοχρησία της οποίας αποκτήθηκε με την από αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα και, ακολούθως, έγινε δεκτή ως κατ'ουσίαν βάσιμη η έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της εκκληθείσας πρωτοβάθμιας απόφασης και εξαφανίσθηκε η τελευταία, με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11γ ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, το οποίο επικαλείται ο διάδικος, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός, καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 14/2005).

Εξάλλου, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων, που προσκομίστηκαν με επίκληση, πρέπει για το παραδεκτό του λόγου αυτού, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους, να καθορίζεται ο ισχυρισμός το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με τα αποδεικτικά αυτά μέσα, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Για τον έλεγχο όμως της ουσιαστικής βασιμότητας του λόγου αυτού αναίρεσης είναι αναγκαία η προσκόμιση των αποδεικτικών μέσων, που αφορά η σχετική αναιρετική αιτίαση, προκειμένου να διακριβωθεί το επικαλούμενο περιεχόμενο αυτών, με βάση το οποίο θα ελεγχεί η μη λήψη του από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 293/2016).

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες με τις προτάσεις τους στη δευτεροβάθμια δίκη , μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση , προς απόδειξη της έλλειψης της ιδιότητας της επίδικης λωρίδας ως κοινόχρηστης οδού και, ειδικότερα, δεν έλαβε υπόψη:

1) τις 1/2012 και 2/2012 αποφάσεις του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πατρών,

2) το …90/2012 συμβόλαιο γονικής παροχής της Συμ/φου Μ. Α.,

3) την ….4/2008 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της ίδιας ως άνω Συμ/φου,

4) το …95/2008 δωρητήριο συμβόλαιο της ίδιας ως άνω Συμ/φου

5) το από Μαρτίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του Αρχιτέκτονα Μηχανικού Ι. Κ.,

6)την …14/2011 άδεια οικοδομής της Πολεοδομίας

7) το από 9-3-2012 υπόμνημα του δικαιοπαρόχου πατέρα τους

8) την από 31-1-2012 τεχνική έκθεση του Μηχανικού Ι. Κ.

9) την ….97/18-2-1993 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της Συμ/φου Μ. Α. 1

0) την …64/2012 πράξη χαρακτηρισμού έκτασης του Δασάρχη ….

11) τις ….91/2011 και ….93/2011 άδειες οικοδομής της Διευ/νσης Πολεοδομίας Πατρών

12) την ….56/18-5-2012 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Συμ/φου Ν. Σ.

13) την ….0/28-12-1964 πράξη αποδοχής κληρονομιάς τη Συμ/φου Γ. Κ.,

14) τριάντα (30) φωτογραφίες

15) την με αριθ.πρωτ. 5466/2012 απόφαση της Διευ/νσης Υπηρεσίας Δομήσεως του Δήμου ….

16) τα 1/2012 πρακτικά δίκης ενώπιον του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πατρών και

17) την 3/2012 απόφαση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πατρών, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, αναφορικά μεν με τα με αριθμούς 7, 9, 10, 11, 12, 13, 14 ,15, 16, έγγραφα, καθόσον αυτά δεν προσκομίζονται από τους αναιρεσείοντες, αλλά ούτε από τον αναιρεσίβλητο προς διακρίβωση του περιεχομένου τους ώστε να ελεγχθεί ότι δε λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας (σημειουμένου ότι από όλα τα επικαλούμενα έγγραφα οι αναιρεσείοντες προσκομίζουν μόνο το με αριθ. 17 έγγραφο, ενώ όλα τα υπόλοιπα επικαλούμενα έγγραφα προσκομίζονται με επίκληση από τον αναιρεσίβλητο), αναφορικά δε με τα υπόλοιπα έγγραφα, καθόσον, όπως προκύπτει από την στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης ενυπάρχουσα διαβεβαίωση ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα νόμιμα με επίκληση από τους διαδίκους προσαχθέντα έγγραφα, μέχρι του πέρατος της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σε πολλά από τα οποία γίνεται ιδιαίτερη μνεία, σε συνδυασμό και προς το σύνολο των αιτιολογιών της, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο κατέληξε στο πιο πάνω αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη του και τα προαναφερόμενα έγγραφα, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να κάνει μνεία ή χωριστή αξιολόγηση καθενός από αυτά και ουδεμία αμφιβολία δημιουργείται για τη συνεκτίμησή τους με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα.

Συνακόλουθα των ανωτέρω είναι αβάσιμος και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη η ίδια ως άνω από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 πλημμέλεια, αναφορικά με την …97/18-2-1993 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της Συμ/φου Μ., Α., που δεν προσκομίζεται και αναφέρεται με τον αριθ. 9 στον αμέσως προηγούμενο από τον ίδιο αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο και προφανώς εκ παραδρομής προβάλλεται η ίδια αιτίαση.

Οι λόγοι αναίρεσης που είναι αντιφατικοί μεταξύ τους απορρίπτονται ως απαράδεκτοι. Τέτοια αντίφαση υπάρχει και όταν προβάλλεται ότι το δικαστήριο της ουσίας αφενός δεν έλαβε υπόψη με την προσβαλλόμενη απόφαση του κάποιο συγκεκριμένο έγγραφο, δηλαδή, προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. γ'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και αφετέρου παραμόρφωσε το περιεχόμενο του ίδιου εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, δηλαδή, προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 579/2007).

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, γιατί παραμόρφωσε το περιεχόμενο του προαναφερόμενου με αριθ.2 στον πρώτο λόγο αναίρεσης …90/2012 συμβολαίου γονικής παροχής της Συμ/φου Μ.

Α. με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από όσα διαλαμβάνει το συμβόλαιο αυτό, αναφορικά με την ταυτότητα της επίδικης εδαφικής λωρίδας (τα όριά της σε σχέση με την ιδιοκτησία των αναιρεσειόντων). Ο λόγος αυτός αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, προβαλλόμενος σωρευτικά, χωρίς διατύπωση επικουρικότητας, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, γιατί είναι αντιφατικός έναντι του ίδιου πρώτου λόγου αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται, όπως ήδη προαναφέρθηκε, η από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.

γ' ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη από το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του του ίδιου στο πρώτο λόγο με τον αριθμ. 2 πιο πάνω εγγράφου. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης της παραβίασης των ορισμών του νόμου" σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας προσδίδει σε αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που προσδίδει σΛ αυτό ο νόμος, ενώ δεν δημιουργείται ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο, συνεκτιμώντας ελεύθερα τα αποδεικτικά μέσα, κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ, έκρινε περισσότερο ή λιγότερο αξιόπιστο ένα από τα πολλά ισοδύναμα κατά νόμο αποδεικτικά μέσα.

Ως ισοδύναμα με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα λογίζονται και τα έγγραφα, ακόμη και τα δημόσια, για τα αποδεικτέα γεγονότα για τα οποία δεν αποτελούν πλήρη απόδειξη κατά τους ορισμούς των άρθρων 438, 439 και 441 ΚΠολΔ. (ΑΠ 1182/2012, ΑΠ 1417/2009). Εξάλλου, οι ένορκες βεβαιώσεις που έχουν ληφθεί στα πλαίσια άλλης δίκης ή σε δίκη ασφαλιστικών μέτρων μεταξύ των διαδίκων θεωρούνται "έγγραφα" προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 340 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι η αξιοπιστία των μαρτύρων και η εκτίμηση των όσων αυτοί καταθέτουν εναπόκειται στην κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο δεν είναι υποχρεωμένο να εκθέσει στην απόφαση του και τους λόγους για τους οποίους δίδει μεγαλύτερη πίστη στην κατάθεση του ενός ή του άλλου μάρτυρα (ΑΠ 907/2006).

Επομένως, ο πέμπτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 12 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση ότι το Εφετείο έκρινε περισσότερο αξιόπιστες τις καταθέσεις των μαρτύρων του αναιρεσίβλητου από τις καταθέσεις των μαρτύρων των αναιρεσειόντων πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος. Επίσης, και ο δεύτερος λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η ίδια από το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο προσέδωσε αυξημένη αποδεικτική δύναμη στις …./27-4-2012, …./27-4-2012 και ….60/11- 5-2012 ένορκες βεβαιώσεις των αναφερόμενων μαρτύρων του αναιρεσιβλήτου που λήφθηκαν στο πλαίσιο δίκης ασφαλιστικών μέτρων και δη λαμβάνοντας αυτές υπόψη ως μαρτυρικές καταθέσεις, σε αντίθεση με εκείνες των αναφερόμενων μαρτύρων των αναιρεσειόντων που περιέχονται στην …..56/18-5-2012 ένορκη βεβαίωση, που δόθηκαν και αυτές με επιμέλεια των ιδίων, επίσης στο πλαίσιο δίκης ασφαλιστικών μέτρων, και λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, είναι αβάσιμος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση όλες οι προαναφερόμενες ένορκες βεβαιώσεις λήφθηκαν υπόψη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και όχι μόνο εκείνες των αναιρεσειόντων, όπως εσφαλμένα υπολαμβάνεται από αυτούς.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, δε, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάργηση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (ΟλΑΠ 24/1992).

Επομένως, ο έκτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη η παραπάνω αναιρετική πλημμέλεια, διότι στην προσβαλλόμενη, κατά τα επικαλούμενα, περιέχονται εσφαλμένες ,αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες αναφορικά με το ζήτημα της κοινοχρησίας ή της ιδιωτικότητας της επίδικης εδαφικής λωρίδας, αφού, ουδόλως λήφθηκε υπόψη το αληθές περιεχόμενο της …60/1964 πράξης αποδοχής κληρονομιάς που οι ίδιοι επικαλέστηκαν, ενώ λήφθηκε υπόψη η μεταγενέστερη 2670/1999 πράξη αποδοχής κληρονομιάς, οι δε παραδοχές περί κοινοχρησίας είναι εσφαλμένες, δεν στηρίζονται σε κανένα αποδεικτικό μέσο και ερείδονται επί πλημμελών αιτιολογιών, καθόσον αποδεικνύεται κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα ανήκει στην συγκυριότητά τους, το δε Εφετείο παρέκαμψε όλους τους τίτλους και τα προσκομισθέντα σχεδιαγράμματα, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι αναφερόμενες αιτιάσεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και όχι σε "ζητήματα" με την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ.

Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ήδη ισχύει, και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες διάδικοι, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, κατά το σχετικό αίτημά του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), μειωμένη κατ' άρθρο 281 παρ. 2 του Ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων", κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-3-2017 αίτηση των Μ. Κ. κλπ, για αναίρεση της 254/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ και νυν Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ