1207/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1207 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1207/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βιολέττα Κυτέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσούλα Παρασκευά-Εισηγήτρια, Μαρία Γαλάνη Λεοναρδοπούλου (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά), Αγγελική Αλειφεροπούλου και Αριστείδη Πελεκάνο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαΐου 2015, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου-Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Α. του Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Τσόλια, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμ.1929/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Δεκεμβρίου 2014, αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 19/2015.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκειμένη αίτηση αναιρέσεως και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση από το ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν την υπόθεση.

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 στοιχ. Δ του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σε αυτή με σαφήνεια και πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος και αναφέρονται οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν ως και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους υπήχθησαν τα περιστατικά που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Εξάλλου σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί, όλα (τα αποδεικτικά μέσα) στο σύνολό τους και όχι μόνο ορισμένα από αυτά.

Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα κατά το είδος τους (μάρτυρες έγγραφα κ.λ.π.) χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα μόνον αποδεικτικά μέσα από αυτά, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα.

Η επιβαλλόμενη δε κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της αποφάσεως πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ως προς την κατηγορία αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο ή από το συνήγορό του παραδεκτά και κατά τρόπο πλήρη και ορισμένο. Μεταξύ των αυτοτελών ισχυρισμών, που μπορούν να προβληθούν επί παραβάσεων του ν.

περί ναρκωτικών, είναι και ο ισχυρισμός τοξικομανίας του δράστη, κατά τον χρόνο τελέσεως της πράξης, ήτοι της απόκτησης της έξης της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών, την οποία δεν μπορεί να αποβάλλει με τις δικές του δυνάμεις, κατά το άρθρο 31 παρ. 1 του ν.1729/1987 και ήδη 30 του ν.3459/2006 (ΚΝΝ) και που (εξακολουθεί να) ισχύει, και με το άρθρο 30 του νέου νόμου περί εξαρτησιογόνων ουσιών 4139/20-3-2013.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη με αριθμό 1929/2014 απόφαση το δικάσαν κατ’ έφεση Πενταμελές Εφετείο Αθηνών κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο της αγοράς, κατοχής μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών με το ελαφρυντικό του άρθρου 27 παρ. 1 του Ν.4139/2013, ενώ απέρριψε ως κατ’ ουσίαν αβάσιμο προβληθέντα από τον κατηγορούμενο αυτοτελή ισχυρισμό περί ειδικής ποινικής μεταχείρισης λόγω τοξικομανίας του και αδυναμίας του να αποβάλει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών με τις δικές του δυνάμεις που του επέβαλε ποινή κάθειρξης 10 ετών την παραπάνω απόφαση προσβάλλει ο αναιρεσείων με τον μοναδικό λόγο της αναιρέσεως, μόνο ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού της εξαρτήσεως (τοξικομανίας) του κατά τον χρόνο τέλεσης των αξιόποινων περί τα ναρκωτικά πράξεων για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

‘ Όπως δε προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικά της το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, δέχθηκε στο αιτιολογικό του, ότι κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, από τα μνημονευόμενα κατ’ είδος αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκαν κατά πιστή μεταφορά, ως προς την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού του τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...

Δεν αποδείχθηκε κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ότι ο κατηγορούμενος είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορούσε να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις και πρέπει .................. σχετικώς αυτοτελής ισχυρισμός του αφού ο πραγματογνώμονας ιατρός ψυχίατρος Ε. Μ. κατέληξε στο αντίθετο συμπέρασμα κυρίως από διηγήσεις του ίδιου του κατηγορουμένου σε συνδυασμό με το γεγονός πως καίτοι ο ίδιος (κατηγορούμενος) ισχυρίζεται ότι κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών από την ηλικία των 16 ετών (σήμερα είναι 34 ετών) μόνον όταν βρισκόνταν σε σωφρονιστικά καταστήματα συμμετείχε στις διαδικασίες ενημέρωσης για την εισαγωγή σε πρόγραμμα απεξάρτησης, τις οποίες διέκοπτε μόλις αποφυλακίζετο (βλ.

από 5/12/2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του ιατρού ψυχιάτρου ψυχοθεραπευτή Α. Τ. σελ. 3 αυτής) σε συνδυασμό με την υπ’ αριθμ. …/24-9-2012 βεβαίωση του Γ. Τ. υπευθύνου του ΚΕΘΕΑ). Η ως άνω κρίση του Δικαστηρίου επιρρωνύεται από το περιεχόμενο της απολογίας του ενώπιον του Δικαστηρίου του σύμφωνα με την οποία "τώρα είμαι δύο χρόνια καθαρός" γεγονός που δεν θα συνέβαινε χωρίς την παρακολούθηση προγράμματος στην περίπτωση που ήταν τοξικομανής κατά την έννοια του νόμου.

Δηλαδή προκύπτει ότι είχε τις δυνάμεις μόνος του να σταματήσει τη χρήση ναρκωτικών ουσιών". ‘ Όμως με τις προπαρατεθείσες παραδοχές του αιτιολογικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως και συγκεκριμένα ότι πρέπει να απορριφθεί ο προβληθείς αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί τοξικομανίας "αφού ο πραγματογνώμονας κατέληξε στο αντίθετο συμπέρασμα κυρίως από διηγήσεις του κατηγορουμένου", το ανωτέρω δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δεν αιτιολόγησε ειδικά και εμπεριστατωμένα, όπως όφειλε, την απόρριψη του παραπάνω παραδεκτά και ορισμένα προβληθέντος αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου περί τοξικομανίας, αφού δεν αντέκρουσε καθόλου τα επικαλεσθέντα και υπ’ αυτού προσκομισθέντα και αναγνωσθέντα έγγραφα στοιχεία και συνεπώς δεν προκύπτει ότι τα έλαβε υπ’ όψη και ιδία την από 14-11-2011 αναγνωσθείσα ιατρική πραγματογνωμοσύνη του διορισθέντος πραγματογνώμονα ψυχιάτρου Μ.

Ε. που αποφαίνεται ότι ο κατηγορούμενος είναι τοξικομανής και πληροί τα κριτήρια που απαιτεί το άρθρο 30 παρ.1 του Ν.3459/2006 και (η Υ.Α. Α23/3982/7-10/4-11-1987), ότι και από ευρήματα, όπως από την ΩΡΛ εξέταση, διαπιστώθηκε σκολίωση ρινικού διαφράγματος αριστερά, με ατροφία του βλεννογόνου της προσθίας μοίρας του τετραπλεύρου χόνδρου και της κορυφής της κάτω ρινικής κόγχης αριστερά [γεγονός που μαρτυρεί την χρήση ναρκωτικών ουσιών (ηρωΐνης-κοκαΐνης) διαρινικής εισροφήσεως], οπότε προκύπτει ότι το δικαστήριο συνεκτίμησε την αναγνωσθείσα από 22-9-2005 βεβαίωση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής Μονάδα 18 ΑΝΩ, που αφορά προηγούμενη προσπάθεια απεξάρτησης του κατηγορουμένου με την παρακολούθηση του ως άνω προγράμματος απεξάρτησης.

Επομένως ο συναφής, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ μοναδικός λόγος αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως είναι βάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τη διάταξη αυτής περί απορρίψεως του αυτοτελούς ισχυρισμού περί τοξικομανίας του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου και συνακολούθως περί επιβολής ποινής σε αυτόν και να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το μέρος τούτο, για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως (αρ. 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την με αριθμ. 1929/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών μόνο κατά τη διάταξη αυτής περί απόρριψης του αυτοτελούς ισχυρισμού περί τοξικομανίας του αναιρεσείοντος Κ. Α. και κατά τη διάταξη περί επιβολής ποινής σ’ αυτόν.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το πιό πάνω αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Ιουνίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ