Supreme Court allows appeal against eviction rent claim due to improper dismissal of set-off defense in second instance.

Απόφαση 1205 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1205/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Απριλίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντα: Α. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικόλαο Αρβανιτάκη βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Π. Γ. του Ρ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου της Θεοδώρα Μοναχάρτζη βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 32255/2008 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22062/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 435/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23-8-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 26-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Ο από το άρθρο 559 αριθ.19 λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν η έλλειψη αιτιολογίας ή οι ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες υπάρχουν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δηλαδή στις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, που ανάγονται στο πραγματικό της νομικής διάταξης που εφαρμόστηκε ή που έπρεπε να εφαρμοστεί και όχι στην εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής, διότι η μεν νομική αοριστία της αγωγής ελέγχεται ως παράβαση από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, η δε ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της ελέγχεται αντίστοιχα ως παράβαση από το άρθρο 559 αριθ.8 και 14 του ΚΠολΔ. Επομένως, ο πρώτος από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διαλαμβάνει ανεπαρκή αιτιολογία ως προς τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί αοριστίας της αγωγής, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 269,527 αριθ.3 και 529 του ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 442 ΑΚ, συνάγεται ότι στη δευτεροβάθμια δίκη επιτρέπεται κατ' εξαίρεση η προβολή για πρώτη φορά πραγματικών περιστατικών που αποτελούν ενστάσεις ή αντενστάσεις, εφόσον μπορούν να προταθούν παραδεκτά σε κάθε στάση της δίκης, όπως είναι η ένσταση του συμψηφισμού (άρθρο 440 ΑΚ). Η προβολή της ενστάσεως αυτής μπορεί να γίνει από τον εκκαλούντα-εναγόμενο με τη μορφή κύριου ή πρόσθετου λόγου εφέσεως. Εξάλλου, ο αναιρετικός λόγος του 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρείδε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς (αγωγικές βάσεις, ενστάσεις, αντενστάσεις, λόγοι έφεσης).

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά της από 23-7-2008 αγωγής της αναιρεσίβλητης, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος (αναιρεσείων) να της καταβάλλει μισθώματα έξι (6) μηνών από την ημέρα που αυτός ως μισθωτής ισογείου καταστήματός της κατάγγειλε τη σύμβαση μισθώσεως, καθώς και την αποζημίωση τεσσάρων (4) μηνιαίων μισθωμάτων, κατ' άρθρ.43 Π.Δ. 34/1995, ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 29-10-2009 εφέσεώς του, που επισκοπείται παραδεκτά από τον Άρειο Πάγο (αρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ), με τον τρίτο λόγο της εφέσεως, όπως εκτιμάται το περιεχόμενό του, πρόβαλε την ένσταση συμψηφισμού του ποσού της εγγύησης 9.000 ευρώ, που είχε καταβάλει στην εκμισθώτρια (αναιρεσίβλητη) με το από 21-7-2004 ιδιωτικό συμφωνητικό, κατά την κατάρτιση της μισθώσεως, με τις αγωγικές αξιώσεις της.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχεται ότι η ένσταση συμψηφισμού δεν είχε προταθεί νομότυπα στο Πρωτοδικείο και απορρίπτει το σχετικό λόγο εφέσεως. Δέχεται όμως επιπλέον, ότι η ένσταση αυτή δεν προτάθηκε νομότυπα ούτε ενώπιόν του. Η κρίση του, όμως, αυτή είναι εσφαλμένη, διότι έπρεπε να εκτιμηθεί ότι προβλήθηκε παραδεκτά ενώπιόν του με τον τρίτο λόγο της εφέσεως και στη συνέχεια να την ερευνήσει κατ' ουσίαν.

Έτσι το Εφετείο, που παρείδε την ανωτέρω ένσταση, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ και άρα ο αντίστοιχος δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι χρειάζεται διευκρίνιση (άρθρ. 580 παρ.3 ΚΠολΔ), αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Ακολούθως πρέπει η αναιρεσίβλητη να καταδικαστεί στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρ. 178 και 183 ΚΠολΔ), ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, καθώς και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 435/2012 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συνταχθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.300) ευρώ.

Διατάσσει να επιστραφεί το παράβολο στον αναιρεσείοντα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ