Supreme Court dismisses appeal against lower court's evaluation of evidence and inheritance claims.

Απόφαση 1203 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1203/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. συζύγου Β. Γ., το γένος Π. Β., κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Γ. Τ. του Δ., κατοίκου ..., 2) Σ. Τ. του Δ., κατοίκου ..., 3) Ι. Τ. του Δ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο 4) Ε. Τ. του Δ., κατοίκου ..., 5) 'Ο. χήρας Ν. Τ., το γένος Χ. Τ., κατοίκου ... και 6) Κ. συζύγου Δ. Μ., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σκορδαλό, ο οποίος δήλωσε ότι ο 3ος αναιρεσίβλητος (Ι. Τ.) απεβίωσε την 28-10-1996 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τον Δ. Τ. του Ι., κάτοικο ... και τον Ε. Τ. του Ι. κάτοικο ..., οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν τον ίδιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-5-1982 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2516/1990 του ίδιου Δικαστηρίου και 4092/1995 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-4-1996 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας ανέγνωσε την από 20-9-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 7 Οκτωβρίου 2005 κλήση των αναιρεσιβλήτων επαναφέρεται για συζήτηση η από 16 Απριλίου 1996 αίτηση της Ε. συζ. Β. Γ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4092/1995 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, νομίμως δε συνεχίζεται η δίκη, μετά τη βίαιη διακοπή της που επήλθε με τον επισυμβάντα στις 28.10.1996 θάνατο του από τους αναιρεσιβλήτους Ι.

Τ., από τους κληρονόμους του Δ. Τ. και Ε. Τ., αφού από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, ήτοι : α) την υπ' αριθμ. 165/1996 ληξιαρχική πράξη του Ληξιάρχου του Δήμου Καλαμαριάς, β) το υπ' αριθ. 16661/1996 πιστοποιητικό του ίδιου Δήμου περί των πλησιεστέρων συγγενών του αποβιώσαντος, γ) το υπ' αριθμ. 41078/2005 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης περί μη δημοσιεύσεως διαθήκης και δ) την υπ' αριθ. 95/24.2.1997 έκθεση αποποιήσεως κληρονομίας της συζύγου του αποβιώσαντος ενώπιον του ίδιου Γραμματέα, αποδεικνύεται η παραπάνω διαδοχή.

Περαιτέρω από τις προσκομιζόμενες υπ' αριθ. 484Β και 485Β/10.11.2005 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Ν. Π. και τα υπ' αριθμ. 5409/25.1.2006 και 5355/17.11.2005 φύλλα της Εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ", καθώς και τα υπ' αριθ. 943/25.1.2006 και 889/17.11.2005 φύλλα της Εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ", προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο των παραπάνω αιτήσεων αναιρέσεως και κλήσεως, με την στο τέλος της κλήσεως πράξη, με την οποία ορίσθηκε ως ημέρα για συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως η στην αρχή της παρούσης αναφερομένη, κατόπιν παραγγελίας του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσιβλήτων, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα για την άγνωστης διαμονής αναιρεσείουσα εις τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 134 και 135 Κ.Πολ.Δ..

Επομένως, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε κατά την παραπάνω νόμιμη δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε νομίμως από τη σειρά του οικείου πινακίου, πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία της.

1. Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, ο προβλεπόμενος μ' αυτή λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση στερείται αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το νομικό, χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις της αποφάσεως, αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, εκτός αν το πόρισμα δεν είναι σαφές και για το λόγο αυτό καθίσταται αδύνατος ο αναιρετικό έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν η έφεση της αναιρεσείουσας κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία αναγνωρίσθηκε η ακυρότητα της δηλώσεως βουλήσεως της Σ. Θ., με την οποία αυτή μετεβίβασε σ' αυτήν (αναιρεσείουσα) λόγω δωρεάς δια τον υπ'αριθ..../1980 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ευαγγελίας Κρασσά-Καραμίχου το 1/2 εξ αδιαιρέτου του σ' αυτό περιγραφομένου ακινήτου, για το λόγο ότι η ως άνω δωρήτρια, κατά το χρόνο καταρτίσεως της δικαιοπραξίας, δεν είχε συνείδηση των πραττομένων και στρεούνταν της χρήσεως του λογικού, διατυπώνει σαφές και επαρκώς αιτιολογημένο πόρισμα, οι δε επικαλούμενες ασάφειες, ανεπάρκεια και αντιφάσεις στις αιτιολογίες ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου απ' αυτές πορίσματος.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμος. 2. Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ.11 εδ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ απορρίπτεται ως ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλομένη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως του καθενός από αυτά και χωρίς διάκριση από ποια μέσα προκύπτει άμεσα και από ποια έμμεση απόδειξη, από δε τη μη μνεία στην απόφαση κάποιου εγγράφου δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι το έγγραφο αυτό δεν λήφθηκε υπόψη.

Στην προκειμένη περίπτωση από την υπάρχουσα στην προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά που έγιναν δεκτά από το Εφετείο ως αποδεικνυόμενα, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθησαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, έλαβε υπόψη και εκτίμησε και τα αναφερόμενα στο πρώτο μέρος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως αναφερόμενα έγγραφα, δηλαδή το υπ'αριθ. .../23-4-1980 ειδικό πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ευαγγελίας Κρασσά - Καραμίχου, και την υπ' αριθ. .../ 3-6-1980 δήλωση αποδοχής κληρονομίας ενώπιον της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ειρήνης Τσορμπατζόγλου.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

3. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 341, 395-398 και 406-405 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το Εφετείο, όταν δικάζει επί υποθέσεως αρμοδιότητας του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, η οποία έχει εκδικασθεί κατά την τακτική διαδικασία, δεν μπορεί να λάβει υπόψη του ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων ενώπιον Ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου ληφθείσες μετά την άσκηση της αγωγής για να χρησιμοποιηθούν στην ανοιγείσα δίκη, ούτε προς συναγωγή απ' αυτές δικαστικών τεκμηρίων, καθόσον πρόκειται για αποδεικτικό μέσο, που εκδόθηκε χωρίς τις εγγυήσεις των άρθρων 341,396-398 και 406-409 ΚΠολΔ και γι' αυτό στερούνται οποιασδήποτε αποδεικτικής ισχύος (ΑΠ 146/1997). Επομένως ο παραπάνω δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο μέρος του, με το οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο, με το να μη λάβει υπόψη την υπ' αριθμ. 3188/1991 ένορκη βεβαίωση μάρτυρα, που συντάχθηκε ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών μετά την έκδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως για να χρησιμεύσει ως αποδεικτικό μέσο στην παρούσα δίκη, δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθ.11 εδ. α' πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορριπτει την από 16 Απριλίου 1996 αίτηση της Ε. συζ. Β. Γ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 4092/1995 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Και

Καταδικαζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, εκ χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ