Supreme Court dismisses appeal for failure to consider non-meritorious defense arguments regarding lease validity and standing.

Απόφαση 1202 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1202/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. χήρας Α. Α. και 2) Δ. Α. του Α., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευστράτιο Βαλτούδη.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Σ. χήρας Μ. Α., 2) Σ. Α. του Μ. και 3) Δ. Α. του Μ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Ζευκιλή, ο οποίος ανακάλεσε την από 27-4-2006 δήλωση εκ του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-3-1990 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και με την από 8-1-1991 ανταγωγή του εναγομένου Δ. Α. Ν. του Μ. , που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 576/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8-7-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας ανέγνωσε την από 10-4-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, ο από τη διάταξη του αριθ. 8 περ.β'του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση ή στην κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που έχει ασκηθεί με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση.

Όμως, δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως οι ισχυρισμοί που αποτελούν αμφισβήτηση της βαρύτητας ορισμένου αποδεικτικού μέσου, καθώς και οι επουσιώδεις ισχυρισμοί, όπως είναι και οι αόριστοι ισχυρισμοί. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τους πρώτο και τέταρτο λόγους αναιρέσεως προβάλλουν, αντίστοιχα, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους προβληθέντες απ' αυτούς ισχυρισμούς, α) περί μη γνησιότητας του μισθωτηρίου συμβολαίου με το οποίο ο αρχικά εναγόμενος-αντενάγων εκμίσθωσε δύο από τα επίδικα ακίνητα στον Α.

Π., το οποίο μισθωτήριο οι συνεχίζοντες τη δίκη αναιρεσίβλητοι προσκόμισαν για την απόδειξη πράξεων νομής επί των ακινήτων αυτών και β) περί ακυρότητας της υπ' αριθ. 15346/1989 δημόσιας διαθήκης του αρχικά εναγομένου Δ. Α. του Μ., με την οποία ανακάλεσε την αρχική υπ' αριθ. .../1977 όμοια διαθήκη του, την οποία προσκόμισαν οι αναιρεσίβλητοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, για το λόγο ότι η διαθήκη αυτή είναι προϊόν απειλής.

Όμως, όπως προκύπτει από τις προτάσεις των αναιρεσειόντων που κατέθεσαν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και το δικόγραφο της έφεσής τους κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως, αυτοί δεν αμφισβήτησαν την γνησιότητα του προσκομισθέντος μισθωτηρίου αλλά ισχυρίσθηκαν ότι αυτό και μόνο δεν αποδεικνύει το πραγματικό γεγονός της κατοχής και καλλιέργειας των δύο από τους επιδίκους αγρούς από τον μισθωτή, παράλληλα δε αρνήθηκαν την ανωτέρω μίσθωση.

Επίσης αναφορικά με την ακυρότητα της παραπάνω δημόσιας διαθήκης για το λόγο ότι είναι προϊόν απειλής δεν πρόβαλαν ορισμένη την παραπάνω ένσταση, ειδικότερα ισχυρίσθηκαν τα εξής: "Η εκκαλουμένη απόφαση έπρεπε να δώσει μεγαλύτερη βάση στις καταθέσεις των μαρτύρων τους...γιατί οι καταθέσεις τους επιβεβαιώνονται από την μεταγενέστερα εγγράφως εκφρασθείσα θέληση του πατέρα των δύο αδελφών, ο οποίος με την .../1977 δημόσια διαθήκη του όρισε ότι ολόκληρη η ακίνητη περιουσία του...να περιέλθει στα δύο αδέλφια Μ.

και Α.. Βεβαίως, αργότερα...μεσολάβησε, εξαναγκασμός του σε αλλαγή της πιο πάνω διαθήκης. Ενόψει τούτων, οι παραπάνω λόγοι αναιρέσεως (δεύτερος και τέταρτος) είναι απορριπτέοι ο μεν πρώτος διότι ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός δεν αποτελεί πράγμα με την έννοια που προαναφέρθηκε αλλά απλή αμφισβήτηση της βαρύτητας του παραπάνω αποδεικτικού μέσου, ο δε τέταρτος διότι ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός είναι επουσιώδης, ενόψει της αοριστίας του.

2.- Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο σχημάτισε τη δικανική του πεποίθηση ως προς όλα τα περιστατικά που δέχθηκε, μεταξύ των οποίων και το ότι ο αρχικός εναγόμενος με το αναφερόμενο σ' αυτή ιδιωτικό συμφωνητικό εκμίσθωσε δύο από τα επίδικα ακίνητα στον Α. Π., όχι χωρίς απόδειξη αλλά από τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα. Επομένως ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθ.10 περ.α'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο δέχθηκε πράγματα ως αληθινά χωρίς απόδειξη είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

3.- Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 περ.β' ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ασκηθέντος ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, είτε ως επιθετικού, είτε ως αμυντικού, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι λόγοι εφέσεως των οποίων η λήψη υπόψη και παραδοχή θα είχε ως συνέπεια την κατ' άρθρο 535 παρ.1 ΚΠολΔ εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως.

Όμως, λόγοι εφέσεως που δεν έχουν αυτοτέλεια αλλά αφορούν ισχυρισμούς οι οποίοι αποτελούν άρνηση της αγωγής, όπως είναι και η αμφισβήτηση του εννόμου συμφέροντος του ενάγοντος να ασκήσει την αγωγή (ΑΠ 1097/1988 Δνη 31,71) δεν αποτελούν πράγματα και συνεπώς η παράλειψη του Εφετείου ν' απαντήσει σε τέτοιους λόγους και να τους απορρίψει σιωπηρά, δεν ιδρύει τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον λόγο έφεσης των αναιρεσειόντων με τον οποίο αυτοί παραπονέθηκαν γιατί το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν απέρριψε την ανταγωγή των αναιρεσιβλήτων για το λόγο ότι οι τελευταίοι δεν είχαν έννομο συμφέρον για την άσκησή της, λόγω παραγραφής της ασκούμενης αξίωση είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού ο με τον λόγο αυτό εφέσεως προβαλλόμενος ισχυρισμός δεν αποτελεί "πράγμα" με την έννοια που προεκτέθηκε και δικαιολογούσε την από το Εφετείο απόρριψή του σιωπηρά.

4.- Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 11 περ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, απορρίπτεται, ως ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλομένη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους. Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως του καθενός απ' αυτά και χωρίς διάκριση από ποια μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Στην προκειμένη περίπτωση, από την υπάρχουσα στην προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά που έγιναν δεκτά από το Εφετείο ως αποδεικνυόμενα, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχτηκαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, έλαβε υπόψη και εκτίμησε και τις στον πέμπτο λόγο αναίρεσης αναφερόμενες υπ' αριθ. 5449/2003, 5450/2003 και 5451/2003 ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Α. Ν., Ν. Α. και Μ. Δ. ενώπιον της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ζωής Κοντούδη-Κυριάκου, τις οποίες και μνημονεύει στην προσβαλλομένη απόφασή του. Επομένως, ο πέμπτος, από τον αριθ.11 περ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 8 Ιουλίου 2004 αίτηση των Χ. χήρας Α. Α. κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθ. 576/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΙ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, εκ χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ