1201/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1201 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1201/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βίκτωρα Αρτοποιό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Παρασκευή Ουρανού.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-9-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20960/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 767/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 26-5-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 30-4-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξουσία του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νόμιμης βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν, κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων, εκ των οποίων το πόρισμα εκτίθεται σαφώς.

Εξάλλου, ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα ακόλουθα: " Οι διάδικοι στις 9-9-1989 τέλεσαν νόμιμο θρησκευτικό γάμο.... Η έγγαμη συμβίωσή τους υπήρξε αρμονική μόνο τα πρώτα χρόνια του γάμου τους, όταν διέμεναν στη .... Μετά την επάνοδο τους στην Ελλάδα και τη γέννηση του παιδιού τους (8-12-1994), άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα στις σχέσεις τους εξαιτίας της συμπεριφοράς της εναγόμενης, η οποία κατά παράβαση των υποχρεώσεων της που πηγάζουν από τον ηθικό δεσμό του γάμου, για σεβασμό, αγάπη και αφοσίωση, επεδείκνυε προς τον ενάγοντα αντισυζυγική και περιφρονητική συμπεριφορά.

Ειδικότερα, αδιαφορούσε τελείως γι' αυτόν και το ανήλικο παιδί τους, ακόμη και για τη διαβίωση τους, δεν φρόντιζε τη συζυγική οικία, ούτε για τη στοιχειώδη καθαριότητα της, με συνέπεια αυτή.... να μοιάζει περισσότερο με εγκατελειμένη οικία, απέφευγε να πλύνει τα ρούχα του ενάγοντος συζύγου της και του παιδιού τους, απέφευγε να μαγειρεύει παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν εργαζόταν με αποτέλεσμα ο ενάγων να ζητεί τη συνδρομή της μητέρας του για να καλύψει τις βιοτικές τους ανάγκες.

Επί πλέον, η εναγομένη, εξ αιτίας του απότομου και νευρικού χαρακτήρα της, δημιουργούσε συχνά επεισόδια σε βάρος του ενάγοντα χωρίς να υπάρχει λόγος, εξυβρίζοντας τον με τις λέξεις "είσαι ηλίθιος, να πας στη μάνα σου". Η κατάσταση αυτή άρχισε να δημιουργεί προβλήματα στην ανήλικη κόρη της, η οποία πήγαινε σε Δημοτικό Σχολείο.

Μετά από προτροπές και συστάσεις προς του ενάγοντα του δασκάλου της , ο οποίος συνέστησε να επέμβει κοινωνική λειτουργός στην οικογένεια, ο ενάγων για την αντιμετώπιση της παραπάνω κατάστασης ζήτησε τη μετοίκηση της εναγομένης από τη συζυγική οικία και την ανάθεση σ'αυτόν της επιμέλειας της ανήλικής κόρης τους.

Με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νικής (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) ανατέθηκε προσωρινά η επιμέλεια της ανήλικης στον ενάγοντα πατέρα της, διατάχθηκε δε ταυτόχρονα η εναγομένη να παραχωρήσει προσωρινά σ'αυτόν τη χρήση της οικογενειακής στέγης. Επειδή όμως η εναγομένη δεν συμμορφώθηκε στην απόφαση αυτή, ο ενάγων αναγκάσθηκε να αποχωρήσει από τη συζυγική στέγη, στις 27-1-2006....

Εξ αιτίας της παραπάνω συμπεριφοράς της εναγομένης, καθίσταται σαφές ότι οι σχέσεις των διαδίκων μεταξύ τους έχουν κλονιστεί τόσο ισχυρά, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα.... Τέλος, όσον αφορά τον ισχυρισμό της εναγομένης, ότι η λύση του γάμου της με τον ενάγοντα θα έχει δυσμενείς αρνητικές συνέπειες και επιπτώσεις και θα δημιουργούσε κατάσταση υπέρμετρα σκληρή για αυτήν, " δεδομένης της αγάπης που τρέφει στο πρόσωπο του συζύγου της", πρέπει αυτός (ισχυρισμός), με τον οποίο η εναγομένη προσπαθεί να στηρίξει την εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένσταση κατά της εναντίον της αγωγής διαζυγίου, να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τα προβληθέντα παραπάνω περιστατικά, το ασκούμενο με την αγωγή δικαίωμα λύσης του γάμου δεν ασκείται κατά προφανή υπέρβαση των ορίων της καλής πίστης ή των χρηστών ηθών ή του κοινωνικού και οικονομικού σκοπού του Δικαιώματος".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, κήρυξε λυμένο τον μεταξύ των διαδίκων γάμο, λόγω ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης τους, για λόγους που αφορούν την αναιρεσείουσα. Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικώς με τον κλονισμό της έγγαμης σχέσης των διαδίκων, στον οποίο στηρίχθηκε η απαγγελία της διάζευξης αυτών, και επομένως είναι αβάσιμος ο δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ), με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο.

Περαιτέρω, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως- σύμφωνα με τον οποίο η απόρριψη της ενστάσεως της αναιρεσειούσης περί καταχρηστικής εκ μέρους του αντιδίκου της ασκήσεως του ενδίκου δικαιώματός του "έλαβε χώρα κατά παράβλεψη όλων των αληθών περιστατικών.... τα οποία απεδείχθησαν πλήρως" -προβάλλεται απαραδέκτως, διότι, παρά την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ.1 Κ.Πολ.Δ και του άρθρου 281 ΑΚ για τη θεμελίωσή του, στην πραγματικότητα δι' αυτού πλήττεται η ουσιαστική παραδοχή του Δικαστηρίου σχετικώς με τα περιστατικά που προκάλεσαν τον κλονισμό της έγγαμης σχέσης των διαδίκων.

Κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-5-2008αίτηση της Χ για αναίρεση της 767/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα την δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαϊου 2010 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ