Supreme Court dismisses appeal against lower court's finding of mental incapacity invalidating a property sale contract.

Απόφαση 1198 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1198/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ι. Μ. του Σ., 2. Γ. Μ. του Σ., 3. Θ. Μ. του Σ. και 4. Α. Μ. του Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από το πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Βεκρή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. συζ. Σ. Σ. το γένος Ε. Μ. και 2. Ε. συζ. Α. Κ., το γένος Ε. Μ., κατοίκων ..., οι οποίες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-5-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1672/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 1254/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-7-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Στυλιανή Γιαννούκου, ανέγνωσε την από 4-1-2003 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σε αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από τους αναιρεσείοντες, υπ` αριθμ. 5709 Ε'/30-5-2011 και 5710 Ε'/30-5-2011 εκθέσεις του δικαστικού επιμελητή ..., προκύπτει ότι αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης και των οικείων εκθέσεων κατάθεσής της, καθώς και κλήση για εμφάνιση, για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα στην πρώτη και δεύτερη αναιρεσίβλητη αντίστοιχα, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων, οι οποίοι επισπεύδουν τη συζήτηση.

Οι αναιρεσίβλητες δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου τους, κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., η συζήτηση όμως θα προχωρήσει παρά την απουσία τους. Κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ: "Αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου...Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, ΟλΑΠ 4/2005).

Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για το σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη γέννηση και θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ η ποσοτική αοριστία, η οποία υπάρχει όταν δεν συγκεκριμενοποιούνται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμον για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ.8 ή 14 ΚΠολΔ.

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 131 ΑΚ, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο κατάρτισης της ένδικης δικαιοπραξίας (2.5.2006), μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 16 Ν. 2447/1996: "Η δήλωση της βούλησης είναι άκυρη αν κατά τον χρόνο που έγινε, το πρόσωπο δεν είχε συνείδηση των πράξεών του ή βρισκόταν σε ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής του.

Οι κληρονόμοι μπορούν, μέσα σε μια πενταετία από την επαγωγή, να προσβάλουν για έναν από τους λόγους της προηγούμενης παραγράφου τις μη χαριστικές δικαιοπραξίες που έγιναν από τον κληρονομούμενο ή προς αυτόν τότε μόνο: 1. αν κατά την κατάρτιση της δικαιοπραξίας εκκρεμούσε διαδικασία για την υποβολή του κληρονομουμένου σε δικαστική συμπαράσταση λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής, που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί ή αν μετά την κατάρτιση ο κληρονομούμενος υποβλήθηκε σε δικαστική συμπαράσταση για την παραπάνω αιτία. 2.. 3.

αν η κατάσταση που επικαλούνται οι κληρονόμοι προκύπτει από την ίδια τη δικαιοπραξία που προσβάλλεται". Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι η δήλωση είναι άκυρη, αν κατά το χρόνο που έγινε, ο δηλών δεν είχε συνείδηση των πράξεων ή από ψυχική ή διανοητική διαταραχή (που είναι δυνατόν να συνυπάρχουν στο ίδιο πρόσωπο, εφόσον ο νόμος δεν το αποκλείει) δεν είχε έλλογη κρίση, που να του επιτρέπει να προσδιορίζει ελεύθερα τη βούλησή του με λογικούς υπολογισμούς και βρισκόταν σε αδυναμία να διαγνώσει το περιεχόμενο και την ουσία της δικαιοπραξίας που επιχείρησε και τις συνέπειες που θα προέκυπταν από αυτή.

Η ρύθμιση αναφέρεται στην ανικανότητα κατά την στιγμή της δήλωσης βουλήσεως για τη συγκεκριμένη δικαιοπραξία που προσβάλλεται εκάστοτε (ΑΠ 274/2011, 12/2005). Για τη δυνατότητα προσβολής των μη χαριστικών δικαιοπραξιών του κληρονομουμένου, πέρα από τις προϋποθέσεις της παρ.1, απαιτείται επιπροσθέτως να προσβάλουν τη μη χαριστική δικαιοπραξία εντός πενταετίας από την επαγωγή της κληρονομίας οι κληρονόμοι, ακόμη και έναντι αλλήλων και να επικαλεσθούν, επί αμφισβητήσεως δε από τον εναγόμενο να αποδείξουν, ότι συνέτρεχε ως προς τον κληρονομούμενο και μία από τις προϋποθέσεις της παραγράφου 2.

Για το ορισμένο της αγωγής [αναγνωριστικής] με την οποία ο ενάγων ζητεί την αναγνώριση ακυρότητας λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής δεν είναι απαραίτητη η αναφορά συγκεκριμένης νόσου, η οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε και αδιάγνωστη ακόμη, γιατί επιρροή ασκεί, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα διάταξη του άρθρου 131 ΑΚ το καθοριζόμενο αποτέλεσμα και δη της στερήσεως της συνειδήσεως των πράξεών του και της βουλήσεώς του.

Στην προκειμένη περίπτωση, στην από 16.5.2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, επί της οποίας η προσβαλλομένη απόφαση, εκτίθενται τα ακόλουθα: "Ότι η ήδη αποβιώσασα την 16-10-2007 μητέρα τους Ε. χήρα Ε. Μ. έπασχε ενόσω ζούσε από ανοϊκή συνδρομή και ως εκ τούτου εμφάνιζε μειωμένη αντίληψη για τα πράγματα και το περιβάλλον, δυσχέρεια στην επικοινωνία της με τους άλλους, διαταραχές μνήμης και προσανατολισμού, παραγνωρίσεις και παραισθήσεις, με αποτέλεσμα να χρειάζεται βοήθεια για να επιτελεί τις καθημερινές της δραστηριότητες, αδυνατούσε δε να ενεργήσει αυτοπροσώπως οποιαδήποτε δικαιοπραξία.

Ότι, ενώ εκκρεμούσε η διαδικασία θέσεως της 84χρονης μητέρας τους υπό δικαστική συμπαράσταση, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά και είχε ήδη διοριστεί προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια αυτής την 18-10-2006, η πρώτη ενάγουσα, απεβίωσε αυτή. Ότι την 2-5-2006 συντάχθηκε στην Παιανία το υπ' αριθμ. .../2006 συμβόλαιο πώλησης αγροτικού ακινήτου με το οποίο η μητέρα τους, η οποία είχε ανοϊκό σύνδρομο και μειωμένη αντίληψη περί τα πράγματα και το περιβάλλον από τριετίας δεν θυμόταν ούτε την οικογενειακή της κατάσταση ούτε γνώριζε τους οικείους της, μεταβίβασε στους εναγομένους αγροκτήματα της, λόγω πώλησης αντί τιμήματος 4.676,96 ευρώ.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με το παραπάνω συμβόλαιο, στο οποίο συμμετείχαν και δύο μάρτυρες ... (χωρίς όμως να εξηγείται ο λόγος της ύπαρξης τους) την 2 Μαΐου 2006 εμφανίσθηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου η Ε. σύζυγος Ε. Μ. (ήταν χήρα από τον Σεπτέμβριο 2004 και εάν ήταν σε κατάσταση ικανή για δικαιοπραξία θα το είχε αναφέρει) και δήλωσε ότι έχει στην άμεση και αποκλειστική της κυριότητα ...

ένα αγροτικό ακίνητο κείμενο στο Δήμο Γέρακα επιφανείας 506 τ.μ., εμφαινόμενο ως δύο συνεχόμενα αγροτεμάχια ... Προστίθενται δε, κατά λέξιν στην αγωγή, και τα ακόλουθα: "Επειδή η ως άνω δικαιοπραξία είναι εντελώς άκυρη ... η πάσχουσα από ανοϊκό σύνδρομο ... κατά το χρόνο της συντάξεως και υπογραφής του παραπάνω συμβολαίου δεν είχε συνείδηση των πραττομένων και ως εκ τούτου το συμβόλαιο είναι απολύτως άκυρο ...

το αναγραφέν στο ένδικο συμβόλαιο ...τίμημα των 4.676,96 ευρώ ...αντικατοπτρίζον μόνο την αντικειμενική αξία του ακινήτου ... και όχι το πραγματικό ... Επειδή η ως άνω σύμβαση μεταβίβασης του ενδίκου ακινήτου ... λόγω "πώλησης" είναι απολύτως άκυρη και χωρίς έννομες συνέπειες καθόσον η πωλήτρια, κατά το χρόνο που έγινε, δεν είχε συνείδηση των πραττομένων και βρισκόταν σε ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης της.

Επειδή έχουμε έννομο συμφέρον ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της ... κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου εκάστη, ως θυγατέρες της ... να ζητήσουμε ... την ακυρότητα του παραπάνω συμβολαίου πώλησης ακινήτου ...τ ου οποίου η αξία ανέρχεται περίπου στα 85.000 ευρώ ...". Με το περιεχόμενο αυτό η αγωγή είναι νομικά επαρκής ως προς την αναφορά των περιστατικών που αποτελούν προϋπόθεση της εφαρμογής του κανόνα ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 131 παρ. 1 και 2 του ΑΚ, στον οποίο θεμελιώνεται το κύριο αίτημά της.

Επομένως, το Εφετείο με το να απορρίψει τον περί του αντιθέτου λόγο της έφεσης των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης που έκρινε ομοίως, ορθά εφάρμοσε την ρηθείσα διάταξη ουσιαστικού δικαίου, και δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, τα όσα δε αντίθετα υποστηρίζονται με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου, με τον οποίο, (κατά την εκτίμηση του περιεχομένου του) αποδίδονται στην προσβαλλομένη οι πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 8 του ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η Ε. χήρα Ε. Μ. πέθανε στον Πειραιά, στις 16-10-2007 και κατέλειπε μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους της, τις δύο κόρες της Α. και Ε. (ενάγουσες) (σημ: εδώ αναιρεσίβλητες) και το γιό της Α. Μ., που δεν είναι διάδικος ... Η κληρονομουμένη από τις αρχές του 2004 άρχισε να παρουσιάζει σοβαρές διαταραχές της μνήμης και του προσανατολισμού.

Η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε πλήρως μετά το θάνατο του συζύγου της, κατά το μήνα Σεπτέμβριο του 2004. Η τελευταία διέμενε με τον αδελφό των εναγουσών, ο οποίος δεν επέτρεπε σ' αυτές να έχουν επικοινωνία με την μητέρα τους. Όμως κατά το μήνα Οκτώβριο του 2006 η μητέρα των εναγουσών κλεισμένη μέσα στο σπίτι του γιού της, άρχισε να ουρλιάζει να σπάει τα πράγματα και τα τζάμια.

Τότε οι ενάγουσες και μετά από Εισαγγελική, παραγγελία μπήκαν στο σπίτι του αδελφού τους και πήραν τη μητέρα τους. Επίσης με Εισαγγελική παραγγελία πήραν το βιβλιάριο του Ι.Κ.Α., για να την πάνε στους γιατρούς. Έτσι την πήγαν στο Τζάνειο Νοσοκομείο αλλά και στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής "ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ", όπου διαπιστώθηκε ότι έπασχε "από διαταραχές μνήμης, προσανατολισμού, παραγνωρίσεις, παραισθήσεις στα πλαίσια ανοϊκής συνδρομής" (βλ.

από 5-10-2006 ιατρικό σημείωμα του πιο πάνω Νοσοκομείου). Για το λόγο αυτό η πρώτη ενάγουσα, με την από 11-10-2006...αίτησή της προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, ζήτησε να διορισθεί δικαστική συμπαραστάτρια της μητέρας της, αλλά και προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια αυτής, μέχρι την τελεσιδικία της απόφασης.

Έτσι με την από 18-10-2006 προσωρινή διαταγή του Προέδρου του πιο πάνω δικαστηρίου διορίσθηκε προσωρινή δικαστική συμπαραστάτρια της ... Η μητέρα τους πέθανε στις 17-10-2007 στο Τζάνειο Νοσοκομείο ... πριν να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της αιτήσεως ... Ως αιτία θανάτου φέρεται ¨μικροβιαιμία - βαρειά αναιμία -αρτηριοσκληρυντική εγκεφαλοπάθεια - άνοια" ...

Κατά την περίοδο εκείνη (Οκτώβριος 2006) ... οι ενάγουσες ... διαπίστωσαν ότι η μητέρα τους, με το .../2-5-2006 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου ... μεταβίβασε προς τους εναγομένους, λόγω πωλήσεως, ένα αγροτεμάχιο που βρίσκεται ... του Δήμου Γέρακα...επιφανείας 506 τ.μ αντί τιμήματος 4.676,96 ευρώ. Για την κατάρτιση του συμβολαίου η συμβολαιογράφος ζήτησε να παραστούν και δύο μάρτυρες και παραστάθηκαν ...

Η πωλήτρια δήλωσε ότι ονομάζεται Ε. συζ. Ε. Μ., αν και από το Σεπτέμβριο του 2004 ήταν χήρα. Το τίμημα συμφωνήθηκε σε 4.676,96 ευρώ, αν και η πραγματική του αξία υπερέβαινε τα 60.000 ευρώ. Αυτό καταβλήθηκε σε μετρητά μέσα στο συμβολαιογραφικό γραφείο. Η πωλήτρια δήλωσε ότι θεωρεί αυτό δίκαιο και ότι εξοφλήθηκε πλήρως για την παροχή της.

Αν...οι αγοραστές... κατέβαλαν και κάποιο άλλο ποσό στο γιό της πωλήτριας, δεν ασκεί έννομη επιρροή, διότι δεν αποδεικνύεται ότι υπήρχε τέτοια συμφωνία μεταξύ των συμβαλλομένων στην επίδικη πώληση, ο δε τελευταίος .. δεν ήταν κύριος του ακινήτου ή πωλητής ή αντιπρόσωπος της πωλήτριας για την είσπραξη του τιμήματος.

Από τα παραπάνω... αποδεικνύεται ότι η πωλήτρια Ε. Μ., κατά το χρόνο σύνταξης του επίδικου συμβολαίου ... βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή, αφού έπασχε από ανοϊκή συνδρομή, με διαταραχές της μνήμης του προσανατολισμού, παραγνωρίσεις και παραισθήσεις. Η κατάσταση της αυτή προκύπτει από το καταρτισθέν συμβόλαιο, από το οποίο φαίνεται ότι η Συμβολαιογράφος απαίτησε τη σύμπραξη δύο μαρτύρων, η πωλήτρια δήλωσε ότι ο σύζυγος της ήταν εν ζωή, αν και είχε αποβιώσει ...

και ότι το τίμημα 4.676,96 ευρώ ήταν δίκαιο, αν και υπερέβαινε τα 60.000 ευρώ. Επομένως η αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή ... και ν' αναγνωρισθεί η ακυρότητα του προσβαλλόμενου συμβολαίου ...". Έτσι που έκρινε το Εφετείο και αναγνώρισε ως άκυρη τη σύμβαση πωλήσεως του επίδικου ακινήτου, δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 131 Α.Κ.

που εφάρμοσε, καθ` όσον προέβη σε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών -που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα- στην εν λόγω διάταξη, διέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο και ειδικότερα: 1) Καθόσον αφορά τους λόγους για τους οποίους η κληρομηθείσα εξ αδιαθέτου από τις αναιρεσίβλητες μητέρα των, κατά το χρόνο καταρτίσεως του επίδικου συμβολαίου βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή, συνεπεία της οποίας περιοριζόταν αποφασιστικά η λειτουργία της βουλήσεώς της. 2)Τα περιστατικά, με βάση τα οποία προέκυπτε τούτο και από την ίδια τη δικαιοπραξία, καθιστώντας την πωλήτρια ανίκανη προς δικαιοπραξία, και 3) Την εντός 5ετίας από την επαγωγή στις αναιρεσίβλητες της κληρονομίας της πωλήτριας, προσβολή της πωλήσεως, με την ένδικη αγωγή, για τον ανωτέρω λόγο.

Επομένως οι εκ του άρθρου 559 αρ.1 και 19 Κ.Πολ.Δικ. δεύτερος και τρίτος λόγοι, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι. Με τις λοιπές δε διαλαμβανόμενες στους λόγους αυτούς αιτίασης, όπως, "Το ότι η συμβολαιογράφος ζήτησε τη σύμπραξη δύο μαρτύρων, δεν συνεπάγεται ότι αυτή διέγνωσε δικαιοπρακτική ανικανότητα, αλλά ότι ενδεχομένως υπήρχε αδυναμία υπογραφής του εγγράφου, λόγω σωματικής αδυναμίας ..." και υπό την επίκληση των άνω πλημμελειών, πλήττονται απαραδέκτως οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου.

Τέλος, με τις ανωτέρω παραδοχές του αποδεικτικού πορίσματος, αιτιολογείται επαρκώς η εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 131 παρ.1 και 2 περίπτωση γ` του Α.Κ., οι αναφορές δε και σε άλλα περιστατικά που δεν προκύπτουν από την ίδια την προσβαλλόμενη δικαιοπραξία, όπως το ότι: "αν οι εναγόμενοι - αγοραστές κατέβαλαν και κάποιο ποσό στο γιό της πωλήτριας ..." αποτελούν επιχειρήματα από τις αποδείξεις, διατυπώθηκαν δε πλεοναστικώς, κατά την πορεία του δικανικού συλλογισμού, προς άντληση επιχειρήματος υπέρ της παραδοχής του λόγου ακυρότητας της δικαιοπραξίας και δεν ιδρύουν λόγο αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ.

Τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από τους αναιρεσείοντες με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου, κατά το τελευταίο σκέλος του, είναι αβάσιμα. Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-7-2010 αίτηση των Ι. Μ., Γ. Μ., Θ. Μ. και Α. Μ. για αναίρεση της 1254/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ