Supreme Court dismisses appeal on property ownership, ruling evidence evaluation is within lower court's discretion.

Απόφαση 1198 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1198/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καλούντος:Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παρασκευά Λιάρτη.

Των αναιρεσίβλητων-καθών η κλήση: 1)Ψ1, κατοίκου ..., 2) Ψ2 , το γένος ..., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Γούλα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ, 3) Ψ3, , κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του ...του που πέθανε στις 18-2-2004, 4) Ψ4, το γένος ..., κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμο του ..., που πέθανε στις 18-2-2004, 5) Ψ5 , κατοίκου ... για τον εαυτόν του ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου της ... , που πέθανε στις 19-4-1996 και 6) Ψ6, κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-1994 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκε η απόφαση 21760/1995 του ίδιου Δικαστηρίου. Επί της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε από τους δύο πρώτους των αναιρεσίβλητων η από 3-9-2001 τριτανακοπή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο εξέδωσε την 14386/2002 απόφαση του. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε έφεση και εκδόθηκε η 2559/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 3-10-2003 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 487/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση ο καλών με την από 29-7-2005 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 4-1-2005 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Μουλαγιάννη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμ. ... εκθέσεις επιδόσεως της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ... αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως με πράξη προσδιορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στους τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτο από τους αναιρεσίβλητους, οι οποίοι δεν εμφανίσθηκαν στην αρχή της παρούσης σημειούμενη νόμιμη δικάσιμο, ούτε υπέβαλαν την από το άρθρ. 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ προβλεπόμενη δήλωση μη εμφανίσεως στο ακροατήριο και ως εκ τούτου πρέπει να δικασθούν ερήμην και να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτοί παρόντες.

Επειδή, ο περιορισμός του αιτήματος της αγωγής που ενέχει μερική παραίτηση από το δικόγραφό της πρέπει κατ' άρθρο 297 Κ.Πολ.Δ να γίνεται ή με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτουμένου.

Συνεπώς η δήλωση που έγινε με τις προτάσεις του ενάγοντος για περιορισμό του καταψηφιστικού δικαιώματος της αγωγής σε αναγνωριστικό, είναι ανίσχυρη, διότι δεν εκπληρώνει τους όρους του ανωτέρω άρθρου (Α.Π. 779/76 ΝοΒ 25-166). Επομένως ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στις πλημμέλειες των εδαφίων 9 και 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., διότι κατά παραδοχή της τριτανακοπής των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων, δεν αρκέστηκε στην αναγνώριση της κυριότητάς τους επί του επιδίκου ακινήτου, αλλά διέταξε και την απόδοσή του σ' αυτούς, παρότι είχαν παραιτηθεί από αυτό το καταψηφιστικό αίτημα της τριτανακοπής τους με τις πρωτόδικες προτάσεις τους, είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση.

Επειδή, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από το εδάφιο 11 περ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ για μη λήψη υπόψη από το Εφετείο νομίμως επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων (φωτογραφιών), είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την υπάρχουσα στην αναιρεσιβαλλομένη βεβαίωση ότι ελήφθησαν υπόψη "όλα τα νόμιμα με επίκληση προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και όλα τα έγγραφα", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι ελήφθησαν υπόψη και οι αναφερόμενες στο αναιρετήριο φωτογραφίες, που κατ' άρθρο 444 αρ. 3 Κ.Πολ.Δ φέρουν το χαρακτήρα ιδιωτικών εγγράφων και δεν ήταν αναγκαία ειδική μνεία αυτών.

Επειδή, κατά την έννοια του εδαφίου 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και είναι αναιρετέα και όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για την υπαγωγή τους στη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε και γι' αυτό δεν είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διατάξεως αυτής (Ολ.

ΑΠ. 28, 30/97). Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νομίμου βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, αρκεί τούτο να διατυπώνεται στην απόφαση σαφώς (Ολ. ΑΠ 10/98, 861/84). Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 974 ΑΚ, που ορίζει ότι όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία επί του πράγματος (κατοχή), είναι νομέας αυτού αν ασκεί την εξουσία με διάνοια κυρίου, προκύπτει ότι η νομή συγκροτείται από δύο στοιχεία, το σωματικό (corpus) και το πνευματικό (animus domini).

Και το μεν πρώτο εκδηλώνεται με τη φυσική εξουσίαση του πράγματος κατά τρόπο που αποκλείει άλλον επ' αυτού, το δε animus εξωτερικεύεται με τη μεταχείριση του πράγματος κατά τρόπο που προσιδιάζει σε κύριο αυτού.

Συνεπώς για την ύπαρξη νομίμου βάσεως στην απόφαση που αναγνωρίζει κυριότητα από χρησικτησία, απαιτείται να αναφέρονται στο αιτιολογικό της μεταξύ άλλων και οι εμφανείς υλικές πράξεις επί του πράγματος, οι οποίες προσιδιάζουν στη φύση αυτού και εκδηλώνουν τη βούληση του νομέα να το εξουσιάζει ως κύριος. Στην προκειμένη περίπτωση, αναφορικώς με το ζήτημα της νομής του επιδίκου, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του, ότι οι τριτανακόπτοντες από 23-5-1968 (οπότε επιτράπηκε η χρησιδεσποτεία κληροτεμαχίων) και για διάστημα μεγαλύτερο της εικοσαετίας μέχρι το έτος 1989 είχαν το επίδικο κληροτεμάχιο στη φυσική τους εξουσίαση με διάνοια κυρίου, αφού συχνά επισκέπτονταν αυτό και το επόπτευαν, συνέταξαν δε και τοπογραφικό διάγραμμα προκειμένου να ανεγείρουν εργοστάσιο επ' αυτού, καθόσον ήταν άγονο και δεν προσφερόταν για καλλιέργεια. Η αιτιολογία αυτή ως προς το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα είναι σαφής και πλήρης, ο δε περί του αντιθέτου τρίτος λόγος της αναιρέσεως από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον δε με αυτόν προβάλλονται ελλείψεις που ανάγονται στην ανάλυση των αποδείξεων, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 3.10.2003 αίτηση αναιρέσεως του Χ1 κατά της υπ' αριθ. 2559/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων των παρόντων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίιλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ