1196/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1196 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1196/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Κων/νο Τσόλα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ. συζ. Α. Β., το γένος Π. Φ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεμιστοκλή Μαλαφούρη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. συζ. Ι. Τ., το γένος Ε. Ν., και 2. Ε. Ι. Τ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Δημητρούκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 174/13-6-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 148/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 6/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-5-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κων/νος Τσόλας ανέγνωσε την από 5-5-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.1 εδ. α' ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο λόγος αυτός αναίρεσης, για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση. Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης, με αυτήν το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε, μετά εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα, επί λέξει, αναφορικά με την επικουρική βάση της ένδικης αγωγής της αναιρεσείουσας που αφορούσε την αναγνώριση του δικαιώματος πραγματικής δουλείας διόδου, που αποκτήθηκε με έκτακτη χρησικτησία, δια μέσου του περιγραφόμενου ακινήτου: "Όσον αφορά στην επίδικη κοινόχρηστη οδό πρέπει να επισημανθεί ότι από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες συνάγεται ότι η επίδικη έκταση έχει καλυφθεί από βλάστηση που δεν επιτρέπει τον προσδιορισμό της θέσης, όπου φέρεται κατά την ενάγουσα να υπήρχε κοινόχρηστη οδός. Εξάλλου, στην προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. 170512 αεροφωτογραφία της ΓΥΣ (έτους λήψεως 1985) που συνοδεύεται από την από Νοεμβρίου 2003 έκθεση φωτοερμηνευτικής έρευνας του αγρονόμου τοπογράφου Σ. Κ. φαίνεται ένα μονοπάτι που σχηματίζει αμβλεία γωνία με την ανατολική πλευρά του ακινήτου της ενάγουσας και όχι ορθή γωνία όπως προφανώς εσφαλμένα αποτυπώνεται στο τοπογραφικό του Σ. Π..

Συνεπώς, ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπήρχε κοινόχρηστη οδός, αυτή δεν βρισκόταν στη θέση που αποτυπώνεται στο τοπογραφικό του Σ. Π., στο οποίο παραπέμπει η ενάγουσα και, επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έπρεπε να απορρίψει το αίτημα για την αναγνώριση της αποτυπωμένης στο άνω τοπογραφικό έκτασης ως κοινόχρηστης διόδου.

Το αυτό ισχύει και για το επικουρικό αίτημα της αναγνώρισης της δουλείας οδού διότι, αν υποτεθεί ότι αποκτήθηκε τέτοιο δικαίωμα, αυτό θα αφορούσε την έκταση που εμφανίζεται ως μονοπάτι στην αεροφωτογραφία και όχι την άσχετη που αποτυπώνεται στο τοπογραφικό του Σ. Π.". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας, που δίκασε ως Εφετείο, έκρινε ότι η ένδικη αγωγή είναι κατά την ως άνω επικουρική βάση της, κατ' ουσίαν αβάσιμη και στη συνέχεια, κατά παραδοχή της έφεσης των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την πρωτοβάθμια απόφαση του Ειρηνοδικείου Πρέβεζας, που είχε κρίνει (ως προς τη βάση αυτήν αντίθετα) και απέρριψε την αγωγή (κατά την ανωτέρω επικουρική βάση της).

Η αναιρεσείουσα, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθ.1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, μέμφεται το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας, διότι με το να απορρίψει ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένδικη αγωγή της ως προς την ως άνω επικουρική βάση της, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1118, 1121 και 1124 εδ.

α' ΑΚ, καθώς και το τοπικό έθιμο, σύμφωνα με το οποίο "κάθε ελαιόδεντρο (του κτήματός της) δικαιούται 4,50 μ. γης". Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αβάσιμος, διότι, έτσι όπως ανωτέρω έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας, δεν παραβίασε τις πιο πάνω ουσιαστικές διατάξεις και το αναφερόμενο (από την αναιρεσείουσα) τοπικό έθιμο, αφού, υπό τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά η αναιρεσείουσα δεν απέκτησε το επικαλούμενο εμπράγματο δικαίωμα δουλείας διόδου (με έκτακτη χρησικτησία) μέσου της επίδικης εδαφικής λωρίδας, που αποτυπώνεται στο ως άνω (αναφερόμενο στην αγωγή) τοπογραφικό διάγραμμα του Σ.

Π..

2.- Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ... 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ... 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. Από την αμέσως πιο πάνω διάταξη προκύπτει, ότι η απαρίθμηση των λόγων αναίρεσης κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων είναι περιοριστική. Οι λόγοι αναίρεσης είναι μόνο τέσσερις και αντιστοιχούν προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1, 2, 4, 5 και 7, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους όμως δεν ταυτίζονται απολύτως. Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος, όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, εάν αυτή δεν έχει αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατ' ορθή υπαγωγή (και όχι από το άρθρο 560 αριθ. 1 του ίδιου Κώδικα που αυτή επικαλείται), αποδίδει στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας, που δίκασε ως Εφετείο, την αιτίαση ότι στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, λόγω ελλιπών και αντιφατικών αιτιολογιών ως προς τη θέση της επίδικης διόδου. Ο λόγος αυτός είναι, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 12-5-2009 αίτηση της Κ. Β. για αναίρεση της 6/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, δικάσαντος κατ' έφεση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 7 Ιουλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ