Supreme Court dismisses appeal on defamation and contract breach claims, upholding lower court's evidence assessment.

Απόφαση 1196 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1196/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Oμόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "...Ο.Ε", που εδρεύει στην Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευστάθιο Ζηργάνο.

Της αναιρεσιβλήτου: Eτερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "...Ε.Τ.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Καριώτη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23 Απριλίου 2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3352/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 3449/2007 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26 Δεκεμβρίου 2007 αίτησή της .

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 13 Μαρτίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί ο λόγος αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν ο κανόνας αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή.

Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε την υπόθεση κατ' ουσίαν η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παραβίαση (ΑΠ 38/2008, ΑΠ 1218/2007, ΑΠ 1325/2007, ΑΠ 1911/2007).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 914, 932, 297, 298 ΑΚ σε συνδυασμό προς αυτές των άρθρων 362 και 363 ΠΚ, προκύπτει ότι όποιος, με οποιονδήποτε τρόπο, ενώπιον τρίτου ισχυρισθεί ή διαδώσει για κάποιον άλλον γεγονός, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, εάν αυτό είναι ψευδές και ο ισχυρισμός ή η διάδοση αυτού έγιναν εν γνώσει της αναληθείας, ο υπαίτιος υποχρεούται σε αποζημίωση της περιουσίας του παθόντος.

Το Δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (Ολομ. ΑΠ 2/2008). Εξάλλου, ο εκ του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.ΑΠ 30/1997, Ολομ.ΑΠ 28/1997).

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ'άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, ότι μεταξύ των διαδίκων δεν καταρτίσθηκε σύμβαση έργου, ότι η εκκαλούσα, με την από 24-3-2004 αγωγή της κατά της εφεσίβλητης, ισχυρίσθηκε ότι είχε προσωπική επαφή με τον νόμιμο εκπρόσωπο αυτής (εναγομένης - εφεσίβλητης), ότι καταρτίσθηκε προφορικά μεταξύ τους η σύμβαση έργου, ότι η μη εκτέλεση του έργου οφείλεται σε υπαιτιότητα της εναγομένης και ότι η τελευταία επέδειξε αντισυμβατική και παράνομη συμπεριφορά απέναντί της, με την αθέτηση υποχρεώσεών της, ότι όλα αυτά είναι ψευδή και η εκκαλούσα τελούσε εν γνώσει της αναληθείας τους και ότι τα γεγονότα αυτά έγιναν γνωστά στο χώρο των εκθετών και τη σχετική αγορά, με αποτέλεσμα να πληγεί η φήμη και η αξιοπιστία της εναγομένης και γενικά η διάδοση των αναληθειών, μέσω της κοινοποιήσεως της αγωγής, η οποία θυροκολλήθηκε στα γραφεία της εναγομένης και η δικαστική διαμάχη που ακολούθησε επηρέασαν την εικόνα της και τις συναλλαγές, αφού εμφανίζεται ως αφερέγγυα και ανεύθυνη.

Προς αποκατάσταση δε της ηθικής βλάβης που υπέστη η ενάγουσα, επιδίκασε, ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των 5.000 ευρώ. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού διέλαβε πλήρεις, σαφείς και μή αντιφάσκουσες αιτιολογίες ως προς όλους τους ισχυρισμούς που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και τη συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων των ως άνω διατάξεων, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε.

Ορθώς δεν εφήρμοσε τη διάταξη του άρθρου 367 παρ. 1 αρ. γ' ΠΚ, αφού, όσα ισχυρίσθηκε και διέδωσε η εναγομένη, έκρινε ότι είναι ψευδή και αυτή τελούσε εν γνώσει της αναληθείας τους, ώστε περιέχουν τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 363 ΠΚ (άρθρο 367 παρ. 2 περ. α' ΠΚ). Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, αντίθετος, μόνος λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος, με το οποίο, υπό την επίφαση της ίδιας παραβιάσεως, πλήττεται η προσβαλλόμενη κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικώς, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση. Η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 26-12-2007 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "...Ο.Ε.", περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 3449/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Μαϊου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ