1193/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1193 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1193/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομέ-νου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1, 2. Χ2 , 3. Χ3, 4. Χ4 , 5. Χ5 , 6. Χ5 και Χ6α ενεργούντων σαν ενασκούντων την γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου των Χ6β και Χ6γ και 7. Χ7α και Χ7β, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κρεμεζή.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ψ1, 2. ψ2, 3. ψ3 και 4.ψ4, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γεωργία Γκότζη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-10-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και με την από 22-6-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρεθύμνης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 42/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 613/2003 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 9-1-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 24-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί ο πρώτος και πέμπτος λόγοι αναιρέσεως και να απορριφθούν οι υπόλοιποι. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδάφ. α' του Κ.Πολ.Δ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ 7/2006).

Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως ν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τους από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ πρώτο και πέμπτο λόγους αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των 1045 και 974 ΑΚ και περιέλαβε ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Το επίδικο ακίνητο είναι ένα οικόπεδο, έκτασης 558 τ.μ. βρίσκεται στη θέση "......" εντός του ρυμοτομικού σχεδίου του οικισμού "....." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Φοίνικα της επαρχίας ...... του νομού Ρεθύμνης και συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία των εναγόντων της πρώτης αγωγής (εναγομένων στην δεύτερη αγωγή), νότια εν μέρει με ιδιοκτησία Γ1 και εν μέρει με ακίνητο ........, ανατολικά με κοινόχρηστο δημοτικό δρόμο και δυτικά με ιδιοκτησία Γ2.

Μέχρι το έτος 1942 ανήκε στην κυριότητα του Ψβ , παππού των εναγόντων στην δεύτερη αγωγή, αποτελούσε δε τμήμα μεγαλυτέρου ακινήτου το οποίο επεκτείνονταν ένθεν και ένθεν του εκεί υπάρχοντος δημοτικού δρόμου. Το μεγαλύτερο αυτό ακίνητο, το έτος 1942, διένειμε ο παραπάνω Ψβ στα δύο τέκνα του Ψγ (δικαιοπάροχο των εναγόντων στην πρώτη αγωγή) και Ψα (δικαιοπάροχο των εναγόντων στη δεύτερη αγωγή), σε ίση περίπου έκταση, τα μερίδια δε και των δύο επεκτείνονταν και στις δύο πλευρές του δημοτικού δρόμου.

Ο Ψγ , το έτος 1973, με το με αριθμό ....... πωλητήριο συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γεωργίου Παπαδάκη. πώλησε στον χ1 (πρώτο των εναγόντων της πρώτης αγωγής -πρώτο των εναγομένων της δεύτερης αγωγής) τμήμα του περιελθόντος σ' αυτόν, ως άνω ακινήτου του, το οποίο προσδιορίζει ως έχον έκταση περίπου ημίσεως στρέμματος και συνορεύον με ακίνητα Δ1, Δ2, Δ3 και δρόμο.

Από παραδρομή στο παραπάνω συμβόλαιο δεν έγινε μνεία και του ακινήτου της δικαιοπαρόχου των εναγόντων της δεύτερης αγωγής Ψα, το οποίο συνόρευε από νότο με το μεταβιβαζόμενο. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η Ψα παρέλαβε από το έτος 1942 και είχε στην νομή της το ακίνητο που περιήλθε σ' αυτήν, από τον πατέρα της, λόγω της ως άνω άτυπης δωρεάς, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και το επίδικο τμήμα, του όλου ακινήτου της επεκτεινόμενου ένθεν και ένθεν του Δημοτικού δρόμου, όπως επίσης επεκτεινόταν και το μερίδιο του αδελφού της, ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε, πώλησε το περίπου ίσης έκτασης τμήμα από την δυτική πλευρά του δημοτικού δρόμου στον χ1.

Το ακίνητο αυτό, νεμόταν η Ψα, διάνοια κυρίας, ασκούσα όλες τις προσιδιάζουσες στην φύση και τον προορισμό του πράξεις νομής και ειδικότερα: Από της περιελεύσεώς του σε αυτήν, μέχρι το έτος 1960 το καλλιεργούσε είτε η ίδια είτε δι' αντιπροσώπων της και δη του πατέρα της Ψγ) και του αδελφού της Ψγ, ενώ μετά το έτος αυτό, έπαυσε μεν η καλλιέργεια του και καλύφθηκε έκταση του ως επί το πλείστον με άγρια βλάστηση, χωρίς ωστόσο η Ψα να εγκαταλείψει την νομή του αφού συνέχισε να το επιβλέπει και να το επισκέπτεται ενώ η πρώην κοινότητα Σελλιών, προ τριακονταετίας περίπου, προέβη στην διαπλάτυνση του κοινοτικού δρόμου, χρησιμοποιώντας μηχάνημα με την έγκριση και την συμμετοχή και της τελευταίας μεταξύ των άλλων παρόδιων ιδιοκτητών.

Αργότερα, περίπου το έτος 1975, η παραπάνω προέβη σε εκχέρσωση και ισοπέδωση του επιδίκου, ενώ με το ίδιο χωματουργικό μηχάνημα, ιδιοκτησίας ......, και ο πρώτος ενάγων στην πρώτη αγωγή, Χ1 και ο Γ1 εκχέρσωσαν και ισοπέδωσαν παράλληλα και τα δικά τους ακίνητα. Μάλιστα, κατά την ισοπέδωση τους, το επίδικο ακίνητο της Ψα χαμήλωσε από το ακίνητο του Χ1 από 0 μέχρι 2 μέτρα, όπως χαμήλωσε στη συνέχεια και το ακίνητο του Γ1 από το ακίνητο Ψα από 2 έως 2,5 μέτρα.

Επίσης, το έτος 1980 ο εναγόμενος της πρώτης αγωγής και πρώτος των εναγόντων της δεύτερης αγωγής, ψ1, με την σύμφωνη γνώμη της μητέρας του Ψα, προέβη σε εμβαδομέτρηση και τοπογράφηση του επιδίκου, συνετάγη δε, το από ... τοπογραφικό διάγραμμα από τον Πολιτικό μηχανικό ......., στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και το επίδικο, ενώ σ' αυτό εμφαίνεται και η ιδιοκτησία του Χ1, σαφώς καθορισμένη.

Το τοπογραφικό αυτό μάλιστα υποβλήθηκε την επομένη στο αρμόδιο Πολεοδομικό γραφείο Ρεθύμνης και στη συνέχεια στον ΕΟΤ για την έγκριση της καταλληλότητάς του προς ανέγερση Ξενοδοχείου το οποίο εν τέλει δεν ανεγέρθηκε. Μετά τον θάνατο της Ψα, στις 8.5.1991, το ακίνητο περιήλθε στα τέκνα της Ψ1 και Ψ, ως εξ' αδιαθέτου κληρονόμους της, κατά ποσοστό 1/2 εξ' αδιαιρέτου στον καθένα, οι οποίοι συνέχισαν να νέμονται αυτό, ενώ μετά τον θάνατο του Ψ στις 30.5.1991, το ως άνω μερίδιο του περιήλθε στη σύζυγο και τα τέκνα του δυνάμει της από ......

ιδιόγραφης διαθήκης που δημοσιεύθηκε με το με αριθμό 82/1998 πρακτικό του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Ο πρώτος των εναγόντων, αποδέχθηκε την κληρονομιά της μητέρας του Ψα με την με αριθμ. ...... δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Ιωάννας Στεφανάκη, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Σπήλιου σε τόμο ...

και με αρ. μεταγραφής ...... Οι λοιποί ενάγοντες της δεύτερης αγωγής, αποδέχτηκαν την κληρονομιά του ψ, και για λογαριασμό αυτού που πέθανε χωρίς να έχει αποδεχθεί την κληρονομιά της μητέρας του Ψα και την κληρονομιά της τελευταίας, με τη με αριθμ. ...... δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Ηρακλείου Μαρίας Ανδρονά, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Σπηλίου στον τόμο ...

και με αρ. μεταγραφής ...... Οι ενάγοντες, εξάλλου, μετά τον θάνατο της Ψα, συνέχισαν να ασκούν πράξεις νομής που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του επιδίκου ακινήτου και συγκεκριμένα, αν και δεν κατοικούσαν μόνιμα στον ..., αλλά ο μεν πρώτος στη ..., οι δε λοιποί στο ..., το επέβλεπαν, ο πρώτος δε εξ' αυτών το επισκεπτόταν και τα τελευταία τέσσερα - πέντε έτη, στάθμευε μέσα στο ακίνητο ένα παλαιό αυτοκίνητο, το οποίο κατείχε και χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις του όταν μετέβαινε από τη ...

στο ...., ενώ είχε συμπεριλάβει το επίδικο στην δήλωση ακινήτων του στην Εφορία (έντυπο Ε9) από το έτος 1997. Γενικότερα, αν και η παρουσία των εναγόντων της δεύτερης αγωγής δεν ήταν συνεχής, γεγονός που δικαιολογείται από το ότι το συγκεκριμένο ακίνητο δεν ήταν πρόσφορο για καλλιέργεια, όσο για τουριστική αξιοποίηση, ωστόσο, ποτέ δεν εκδήλωσαν βούληση παραίτησης από τη νομή του.

Εξάλλου, οι εναγόμενοι της δεύτερης αγωγής, όσο τουλάχιστον ζούσε η δικαιοπάροχος των εναγόντων Ψα, ποτέ δεν αμφισβήτησαν την ιδιοκτησία της επί του επιδίκου, γεγονός που αποδεικνύεται και από σειρά εγγράφων που συντάχθηκαν για λογαριασμό τους και συγκεκριμένα: α) Στην με αριθμό ..... οικοδομική άδεια του Χ1 (στο σκαρίφημα αυτής) και στο συνημμένο με αυτήν από......

τοπογραφικό διάγραμμα του Μηχανικού ........ εμφαίνεται να συνορεύει το ακίνητο του Χ1 νοτίως με ιδιοκτησία Ψα (και όχι με ιδιοκτησία Γ1, μέχρι της ιδιοκτησίας του οποίου ισχυρίζονται οι εναγόμενοι της δεύτερης αγωγής, αβάσιμα, ότι εξικνείται η ιδιοκτησία τους). β) στο τοπογραφικό διάγραμμα του ίδιου μηχανικού από Ιούνιο του έτους 1986, που προσαρτήθηκε στο συμβόλαιο που θα αναφερθεί στη συνέχεια εμφανίζουν την ιδιοκτησία τους να έχει έκταση 492,10 τ.μ και να συνορεύει από νότο με ιδιοκτησία Ψα .

γ) Το αυτό όριο προς νότο αναφέρουν στους τίτλους ιδιοκτησίας τους και συγκεκριμένα στο με αριθμό ..... συμβόλαιο σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας, γονικής παροχής και δωρεάς του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Παύλου Ζωγραφάκη και το τροποποιητικό αυτού ..... με το οποίο ο πρώτος των εναγομένων της δεύτερης αγωγής, συστήνει οριζόντιο ιδιοκτησία και δωρίζει στην θυγατέρα του Χ2 και στα εγγόνια του Χ3 και Χ4, ό,τι αναφέρεται σ' αυτό από τις ιδιοκτησίες της οικοδομής , καθώς και στο με αρ. ......

συμβόλαιο γονικής παροχής του ίδιου ως άνω συμβολαιογράφου, με το οποίο ο ως άνω, πρώτος των εναγομένων δωρίζει στον υιό του Χ5 και στα εγγόνια του Χ6β και Χ7α ότι αναφέρεται σ' αυτό από τις διηρημένες ιδιοκτησίες της οικοδομής. Η άποψη περί του ότι το επίδικο ανήκε στην παραπάνω δικαιοπάροχο των εναγόντων της δεύτερης αγωγής, ενισχύεται και:

α) απ την με αρ. "...... άδεια οικοδομής του ιδιοκτήτη γειτονικού προς το νότο του επιδίκου ακινήτου, Γ1, με το συνημμένο σ' αυτήν από..... τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα - μηχανικού ......., όπου, τόσο στο τοπογραφικό όσο και στο σκαρίφημα της άδειας , εμφαίνεται η ιδιοκτησία του Γ1 να συνορεύει με ιδιοκτησία Ψα και όχι με ιδιοκτησία εναγόντων της πρώτης - εναγόμενων της δεύτερης αγωγής, β) από την από .....

βεβαίωση του προέδρου της πρώην κοινότητας Σελλιών, από την οποία προκύπτει ότι το επίδικο ιδιοκτησίας της παραπάνω Ψα είναι αυτοτελές από το 1960 και συνορεύει βόρεια με Χ1 και νότια με Γ1. Και από τη βεβαίωση αυτή προκύπτει ότι το επίδικο παρεμβάλλεται μεταξύ του ακινήτου Χ1 και Γ1. γ) από το συνταχθέν για λογαριασμό της Ψα σε ανύποπτο χρόνο (....) τοπογραφικό διάγραμμα του Πολιτικού Μηχανικού ......

στο οποίο απεικονίζονται και τα δύο μερίδια, της προαναφερθείσας διανομής και μάλιστα επειδή ο Ψγ προέβη σε κατάτμηση του ακινήτου του και πώληση μεγάλου μέρους του, απεικονίζονται σ' αυτό και τα επιμέρους τμήματα του και αναφέρονται οι αγοραστές καθενός από αυτά, ως ιδιοκτήτες. Άλλωστε ενώ στον προαναφερθέντα τίτλο του πρώτου εναγομένου της δεύτερης αγωγής (.....

συμβόλαιο) η έκταση του ακινήτου που αγόρασε φέρεται να έχει έκταση ημίσεως περίπου στρέμματος, αν δεχθούμε ότι το επίδικο ανήκει σε αυτόν η έκταση του ακινήτου του υπερβαίνει το στρέμμα γεγονός που αποδεικνύει ότι η επίδικη έκταση δεν του μεταβιβάσθηκε. Από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός των εναγομένων της δεύτερης αγωγής - εναγόντων της πρώτης ότι η αναφορά στα ως άνω έγγραφα της έκτασης του ακινήτου τους ως 492,10 τ.μ και ως νοτίως συνορεύον ακίνητο , αυτό της Ψα έγινε επειδή ο Χ1 είχε έρθει σε επαφή μαζί της προκειμένου να του πωλήσει το επίδικο.

Επομένως, η κυριότητα της Ψα στο επίδικο ήταν αναμφισβήτητη. Περαιτέρω δεν αποδείχθηκε ότι οι εναγόμενοι της δεύτερης αγωγής απέκτησαν το επίδικο με έκτακτη χρησικτησία, εφόσον, όπως ειπώθηκε, τουλάχιστον μέχρι το θάνατο της Ψα, και αν ακόμη ασκούσαν στο επίδικο κάποιες πράξεις νομής , αυτές γίνονταν χωρίς να υπάρχει και το ψυχικό στοιχείο, δηλαδή δεν εκτελούσαν αυτές ως κύριοι του επιδίκου.

Ούτε όμως στο μετέπειτα του θανάτου της Ψα χρονικό διάστημα, νέμονταν αυτό διάνοια κυρίου. Το γεγονός ότι στάθμευαν στο επίδικο αυτοκίνητα των πελατών του ξενοδοχείου τους, ή τοποθετούσαν τραπεζάκια ενίοτε επ' αυτού , δεν αποδεικνύει τέτοια άσκηση νομής, διότι τα παραπάνω λάμβαναν χώρα είτε εν αγνοία των εναγόντων, οι οποίοι δεν κατοικούν μόνιμα στον ....

ή με την ανοχή τους, στα πλαίσια της καλής γειτονίας, εφόσον οι ίδιοι δεν είχαν οικοδομήσει επ' αυτού ή αξιοποιήσει αυτό με άλλο τρόπο. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η σχετική ένσταση των εναγομένων της δεύτερης αγωγής εναγόντων της πρώτης περί ιδίας κυριότητας στο επίδικο. Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι το έτος 1999, οπότε και οι εναγόμενοι της δεύτερης αγωγής και συγκεκριμένα ο πρώτος εξ' αυτών ενεργώντας επ' ονόματι και για λογαριασμό όλων, τοποθέτησαν έναν σιδηροπάσσαλο σε απόσταση δύο μέτρων από τα όρια των δύο ακινήτων και εντός του επιδίκου, εκδηλώνοντας την βούληση τους να διεκδικήσουν αυτό, έναντι της οποίας αντέδρασε ο πρώτος ενάγων, κατόπιν δε, συνέχισαν να εκδηλώνουν βούληση διεκδίκησης, φυτεύοντας στη βορειοδυτική πλευρά αυτού καλλωπιστικά φυτά τον Ιούνιο του έτους 2000, και τέλος, τοποθετώντας τον Ιούλιο του έτους 2000 κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του ακινήτου συρματόπλεγμα μήκους 17 περίπου μέτρων με το οποίο το διαχώρισαν από τον εφαπτόμενο αυτού προς την πλευρά αυτή δημοτικό δρόμο.

Με τις παραπάνω ενέργειες τους οι ενάγοντες της πρώτης αγωγής-εναγόμενοι της δεύτερης, απέβαλαν παράνομα και χωρίς δικαίωμα τους ενάγοντες της δεύτερης αγωγής από την κυριότητα του επιδίκου ακινήτου τους, κατάσταση που ρυθμίστηκε προσωρινά με την με αρ. 2/2001 απόφαση του Ειρηνοδικείου Σπηλίου, η οποία εκδόθηκε ύστερα από αίτηση ασφαλιστικών περί νομής μέτρων των εναγόντων της δεύτερης αγωγής και με την οποία αναγνωρίστηκαν οι τελευταίοι προσωρινά συννομείς του επιδίκου και υποχρεώθηκε ο πρώτος των εναγομένων να αποδώσει την νομή αυτού.

Αφού λοιπόν οι εφεσίβλητοι και οι προμνημονευόμενοι δικαιοπάροχοι τους νεμήθηκαν το επίδικο κατά τα προεκτεθέντα συνεχώς με διάνοια κυρίου από το έτος 1942 έως το έτος 1999, έγιναν κύριοι του ακινήτου αυτού με έκτακτη χρησικτησία. Πρέπει, επομένως, με βάση τα παραπάνω περιστατικά που αποδείχθηκαν, να απορριφθεί η πρώτη αγωγή.

Πρέπει, περαιτέρω, να γίνει δεκτή η δεύτερη αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη να αναγνωριστούν οι ενάγοντες αυτής συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου κατά ποσοστό 3/6 εξ' αδιαιρέτου ο πρώτος εξ' αυτών και 1/6 εξ' αδιαιρέτου καθένας από τους λοιπούς, και να διαταχθεί η αποβολή των εναγομένων από αυτό. Τα παραπάνω αφού δέχθηκε και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και απέρριψε την πρώτη αγωγή, ως ουσία αβάσιμη, ενώ δέχθηκε τη δεύτερη ως ουσία βάσιμη, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι οι σχετικοί 8 πρώτοι λόγοι έφεσης που υποστηρίζουν αντίθετα".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1045 και 974 ΑΚ, τις οποίες ορθώς εφάρμοσε, αφού περιέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς το ότι οι αναιρεσίβλητοι απέκτησαν κυριότητα επί του επιδίκου ακινήτου με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας προσδιορίζοντας λεπτομερώς τις πράξεις νομής αυτών με διάνοια κυρίου επί 20 και πλέον έτη, αρχικώς της δικαιοπαρόχου τους Ψα και μετά το θάνατό της το 1991 των ιδίων μέχρι της ασκήσεως της δικής τους αγωγής το 2001, ενώ, περαιτέρω, δεν προκύπτουν αντιφατικές αιτιολογίες από την παραδοχή της αναιρεσιβαλλόμενης ότι κάποιες πράξεις νομής των αναιρεσειόντων, όπως η στάθμευση στο επίδικο αυτοκινήτων πελατών του ξενοδοχείου τους, γινόταν χωρίς να υπάρχει και το ψυχικό στοιχείο της νομής. Επομένως οι ως άνω λόγοι αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο έλαβε υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια ένορκες βεβαιώσεις που δόθηκαν σε προηγούμενη δίκη ασφαλιστικών.

Ο λόγος αυτός είναι πρωτίστως απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε ενώπιον του Εφετείου (αρθρ. 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ) και δεν υπάγεται στην εξαίρεση (562 παρ. 2β) που αναφέρουν οι αναιρεσείοντες, ότι δηλ. το σφάλμα προκύπτει από την ίδια την απόφαση, αφού οι ένορκες αυτές βεβαιώσεις οι οποίες προσκομίστηκαν μετά επικλήσεως από τους αναιρεσιβλήτους, θα έπρεπε να αντικρουσθούν από τους αναιρεσείοντες με την προσθήκη των προτάσεών τους ως μη νόμιμες.

Περαιτέρω ο τρίτος από το άρθρο 559 αριθ. 11γ Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη το ..... συμβόλαιο γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ. Λουκάκη, με το οποίο η Ψα μεταβίβασε στον υιό της ψ1 , πρώτο των αναιρεσιβλήτων, ένα ακίνητο και το οποίο οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν ενώπιον του Εφετείου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες αναφέρουν στο αναιρετήριο πρόκειται για άλλο ακίνητο και, επομένως, δεν έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της παρούσης δίκης.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ παραμόρφωση εγγράφου δεν υπάρχει, μεταξύ άλλων, και όταν το δικαστήριο προβαίνει στην εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου ή συνεκτιμά το περιεχόμενό του με άλλα αποδεικτικά μέσα (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), δηλ. όταν το δικαστήριο εκτιμώντας το έγγραφο ως αποδεικτικό μέσο, είτε μόνο του, είτε σε συνδυασμό και με άλλα αποδεικτικά μέσα, πείθεται για την ύπαρξη όλου ή μέρους των πραγματικών γεγονότων προς απόδειξη των οποίων προσκομίζεται.

Με τον τέταρτο από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο 1) του .... πωλητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ. Παπαδάκη, 2) του ..... συμβολαίου γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ. Λουκάκη και 3) της από ....

ιδιόγραφης διαθήκης του Ψα. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως σε σχέση με την ως άνω ιδιόγραφη διαθήκη, πρέπει να απορριφθεί ως αναπόδεικτος, διότι δεν προσκομίζεται προς απόδειξή του το προαναφερόμενο έγγραφο. Περαιτέρω από την προσβαλλόμενη απόφαση, σε σχέση με το ..... πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ.

Παπαδάκη, έγινε δεκτό ότι "Ο Ψγ το έτος 1973 με το με αριθμό ..... πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ. Παπαδάκη, πώλησε στον χ1 (πρώτο των εναγόντων της πρώτης αγωγής - πρώτο των εναγομένων της δεύτερης αγωγής) τμήμα του περιελθόντος σ' αυτόν ως άνω ακινήτου του, το οποίο προσδιορίζει ως έχον έκταση περίπου ημίσεως στρέμματος και συνορεύον με ακίνητα Δ1, Δ2, Δ3 και δρόμο.

Από παραδρομή στο παραπάνω συμβόλαιο δεν έγινε μνεία και του ακινήτου της δικαιοπαρόχου των εναγόντων της δεύτερης αγωγής Ψα, το οποίο συνόρευε από νότο με το μεταβιβαζόμενο". Όμως η αναφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι από παραδρομή στο συμβόλαιο δεν έγινε μνεία και του ακινήτου της δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων Ψα, το οποίο συνόρευε από το νότο με το μεταβιβαζόμενο, δεν αποτελεί λάθος ανάγνωση του εγγράφου, αλλά το Εφετείο εκτιμώντας το έγγραφο αυτό μαζί με μια σειρά άλλων εγγράφων που μνημονεύονται σ' αυτή, πείστηκε ότι το ακίνητο των αναιρεσειόντων συνόρευε από τη νότια πλευρά με το ακίνητο της ως άνω δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων.

Το ίδιο ισχύει, δηλ. πρόκειται για εκτίμηση εγγράφου και όχι για λάθος ανάγνωση, και για το ...... συμβόλαιο γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Ρεθύμνου Γ. Λουκάκη, με το οποίο η Ψα μεταβίβασε στον πρώτο αναιρεσίβλητο υιόν της το ανωτέρω ακίνητό της. Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όσον αφορά τα προμνημονευόμενα συμβόλαια, είναι αβάσιμος και ως τέτοιος απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-1-2006 αίτηση των Χ1 κλπ για αναίρεση της 613/2003 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακιοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ