1192/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1192 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1192/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτης (κωλυομέ-νου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καθού η κλήση: ΟΤΑ με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ......" που εδρεύει στο ...... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα από το Δήμαρχό του. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Καστριτσέα.

Των αναιρεσιβλήτων-καλούντων: 1. α) ....., β) ...., γ) ....., δ) ..... και ε) ......, 2. α). ....., β) ......, γ) ......., δ) ......, ε) ....... και στ) ...., 3. α) ......., β) .... και γ) ......, 4........, 5. ...... και 6. ..... . Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαχρήστου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-4-1989 αγωγή των αρχικών διαδίκων, την από 9-10-1989 ανταγωγή που ασκήθηκε μέσω των προτάσεων του Δήμου Αιγάλεω και την από 19-10-1989 πρόσθετη παρέμβαση, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11504/1996 προδικαστική, 6274/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2290/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2-2-2004 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1791/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 25-2-2007 κλήση τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 5-10-2005 έκθεσή του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη, Χαράλαμπου Αντωνιάδη με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Εξάλλου, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, κατ' ορθή υπαγωγή, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο απέρριψε λόγο εφέσεως του αναιρεσείοντος Δήμου κατά της πρωτόδικης αποφάσεως που απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας την ανταγωγή που άσκησε αυτός με τις πρωτόδικες προτάσεις του. Όμως από την με ημερομηνία 22-10-2001 έφεση του αναιρεσείοντος Δήμου κατά της 6274/2000 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, δεν προκύπτει ότι προβλήθηκε κατ' αυτής συγκεκριμένος λόγος εφέσεως, σε σχέση με την απόρριψη της ανταγωγής, έστω και αν η αοριστία της ανταγωγής θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη από το Εφετείο και αυτεπαγγέλτως. Επομένως, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία στην απόφαση και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Το γεγονός ότι μνημονεύονται και εξαίρονται μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα υπόλοιπα, αρκεί βέβαια να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει το λόγο της αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ως αποδεικνυόμενο ή μη ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.

ΑΠ 42/2002). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα ως προς τους κρίσιμους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και "όλα τα έγγραφα τα οποία προσκομίζουν με επίκληση οι διάδικοι".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση, σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης οριστικής αποφάσεως, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τις ....... και ...... ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως - βαπτίσεως, καθώς και την δήλωση -βεβαίωση του ν.δ. 105/1969 του αρχικού ενάγοντος ......., χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται στην απόφαση ειδική μνεία των εγγράφων αυτών.

Συνεπώς ο από τον αριθμ. 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος Δήμου, που ηττάται, πρέπει να οριστούν μειωμένα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 307 παρ. 2 του π.δ. 410/1995.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-2-2004 αίτηση του Ο.Τ.Α. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ......" για αναίρεση της 2290/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ