Supreme Court dismisses appeal on public road access, ruling private cutting of common paths violates Article 967 AC.

Απόφαση 1191 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1191/14

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Λ. Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ελευθέριο Παπαδημητρίου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Δ. Χ. Φ., 2)Λ. Χ. Φ., κατοίκων ..., 3)Γ. Β. Φ., 4)Α. Β. Φ., κατοίκων ... και 5)Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Δήμος Τετραφυλίας" Νομού Άρτας που έχει έδρα το Αστροχώρι Άρτας και εκπροσωπείται νόμιμα από το Δήμαρχό του. Οι 1ος, 2ος, 3ος και 4ος εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Νίκη Μαλαφέκα - Αναστασέα και ο 5ος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο Γρίβα, ο οποίος δήλωσε ότι το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ" που εδρεύει στην Άνω Καλεντίνη 'Αρτας και εκπροσωπείται νόμιμα, έχει υπεισέλθει ως καθολικός διάδοχος του Δήμου Τετραφυλίας.

Κατά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, που παραστάθηκαν όπως σημειώνεται παραπάνω, ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της υπόθεσης για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο διασκέφθηκε επί της έδρας και δια του Προέδρου του απέρριψε το αίτημα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3/9/2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Άνω Καλεντίνης Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2/2006 και κατόπιν τριτανακοπής 7/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 90/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άρτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22/1/2010 αίτησή του. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 12/2/2013 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Νικόλαου Μπιχάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 967ΑΚ, πράγματα εκτός συναλλαγής είναι τα κοινά σε όλους, τα κοινόχρηστα και τα προορισμένα για την εξυπηρέτηση δημοσίων, δημοτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών σκοπών. Μεταξύ των κοινόχρηστων πραγμάτων περιλαμβάνονται και οι οδοί που κατά τις διατάξεις των νόμων 3406/1927,4098/1929, 4421/1929, 6317/1929 και κυρίως του π.δ.25/28-11-1929 <<περί κωδικοποιήσεως των περί κατασκευής και συντηρήσεως οδών κειμένων διατάξεων>> διακρίνονται σε επαρχιακές, δημοτικές ,κοινοτικές και αγροτικές, από το ως άνω όμως διάταγμα δεν προβλέπεται ειδική διαδικασία καθορισμού και ανακήρυξης των δημοτικών και κοινοτικών οδών, όπως συμβαίνει για τις επαρχιακές και εθνικές .

Συνεπώς κοινόχρηστη δημοτική ή κοινοτική οδός, δηλαδή εκείνη η οποία εξυπηρετεί κάθε είδους κυκλοφοριακές ανάγκες, χαρακτηρίζεται αυτή που έλαβε το σχετικό προορισμό με τις νόμιμες διατυπώσεις, ήτοι: α) με νόμο, ιδιαίτερα δε σύμφωνα με τις διατάξεις περί σχεδίου πόλεως, με εκδιδόμενη πράξη της αρμοδίας διοικητικής αρχής, β) από την βούληση του ιδιοκτήτη, η οποία εκφράστηκε δικαιοπρακτικά (διαθήκη ή δωρεά υπό τρόπον) και γ) με την άφεση επί μακρό χρόνο του πράγματος εκτεθειμένου στην κοινή χρήση, διά της αμνημονεύτου δηλαδή παραγραφής που υφίστατο στο προϊσχύσαν δίκαιο και exeptio doli generalis , η οποία παρέχεται από το άρθρο 281 κατά του ιδιοκτήτη, ο οποίος άφησε επί μακρό χρόνο το πράγμα εκτεθειμένο στην κοινή χρήση.

Ο θεσμός της αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητος που προβλεπόταν από το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο και δεν υιοθετήθηκε από τον Α.Κ. εφαρμόζεται (άρθρ.51 Εισ.Ν.Α.Κ.) μόνο όταν κατά την εισαγωγή του Α.Κ. (23.2.1946) είχαν ολοκληρωθεί οι προϋποθέσεις του, σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να χρησιμοποιήθηκε το ακίνητο, ως κοινής χρήσεως πράγμα από τόσο χρόνο ώστε, ούτε η παρούσα γενεά ανθρώπων (το έτος 1946) ούτε η αμέσως αυτής προηγούμενη, με καθεμία από αυτές υπολογιζόμενη διαρκείας 40 ετών, ήτοι συνολικά 80 έτη, να γνώρισαν διαφορετική κατάσταση.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, μετ' εκτίμηση των αποδείξεων, δέχθηκε τα ακόλουθα περιστατικά: <<Οι πρώτος και δεύτερος των τριτανακοπτόντων είναι συγκύριοι σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ενός ακινήτου εμβαδού 2.700 τ.μ. που βρίσκεται στη Θέση "..." τον δ.δ.

Πηγών του Δήμου Τετραφυλίας, εντός τον οποίου υπάρχει διώροφη κατοικία, εμβαδού 83 τ.μ., το ο ποίο συνορεύει βόρεια με τον επίδικο δρόμο, νότια με ιδιοκτησία Κ. Φ., ανατολικά με ιδιοκτησία Δ. Μ. και δυτικά με ιδιοκτησία Α. Φ., και παράλληλα οι τρίτος και τέταρτος από αυτούς είναι συγκύριοι ακινήτου εμβαδού 2.000 τ.μ.

που βρίσκεται στην ίδια παραπάνω Θέση, το οποίο συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία του πρώτου και δεύτερου των τριτανακοπτόντων βόρεια και δυτικά με δημοτικό δρόμο και νότια με ιδιοκτησία Γ. Φ.. Στην ίδια Θέση ο πρώτος των καθ' ών η τριτανακοπή Θ. Μ. είναι κύριος με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας ενός ακινήτου με την υπάρχουσα σ' αυτό οικία, όπου διαμένει μόνιμα.

Για την πρόσβαση στα παραπάνω ακίνητά τους οι διάδικοι έκαναν χρήση ανέκαθεν ανώνυμης δημοτικής οδού μήκους 180 μ. και πλάτους κυμαινόμενου από 1 μ. έως 3 μ. αρχικά και στη συνέχεια μετά από διαπλάτυνση που επιτεύχθηκε ως 5 μ. τμήμα της οποίας εμβαδού 197,54 τ.μ. είναι τσιμεντοστρωμένο, τμήμα εμβαδού 117,88 τ. μ. είναι χαλικοστρωμένο και το υπόλοιπο τμήμα εμβαδού 195,62 τ.

μ. είναι χωματόδρομος που αρχίζει από το 75ο χιλιομετρικό σημείο της επαρχιακής οδού ... και με κατεύθυνση από νότο προς βορά, διέρχεται από τις ιδιοκτησίες κληρονόμων Γ. Σ., Θ. Π., Κ. Π. και Χ. Κ. και Γ. Μ., Δ. και Ε. Μ. και Θ. Μ. και Δ. Φ. από την άλλη και εκτείνεται πέρα απ' αυτές προς το βουνό .... Την ως άνω οδό χρησιμοποιούσαν από αμνημονεύτων χρόνων οι κάτοικοι της πρώην κοινότητας Πηγών, πεζή και με έμφορτα ζώα προκειμένου να μεταβαίνουν μέσω αυτής προς την ως άνω επαρχιακή οδό και το κέντρο του χωριού.

Τα παραπάνω καταθέτει η μάρτυρας απόδειξης των τριτανακοπτόντων, η οποία αναφέρει στην κατάθεσή της ότι όλοι οι χωριανοί περνούσανε από εκεί είτε με τα πόδια είτε με ζώα, συνάγεται δε κι από την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης, ο οποίος αναφέρει ότι από το μονοπάτι αυτό πέρναγε η γειτονιά. Το έτος 2002 ο πρώτος των καθ' ών η τριτανακοπή, Θ.

Μ. , προέβη σε διαπλάτυνση τμήματος της παραπάνω κοινόχρηστης οδού, κατά δύο μέτρα, σε βάρος όμορης ιδιοκτησίας Κ. Π., με την καταβολή ανάλογης αποζημίωσης, από την αρχή αυτής μέχρι την οικία του, για να είναι δυνατή η πρόσβαση του σ αυτή και με αυτοκίνητο, την οποία χαλικόστρωσε σε μήκος 18 μ. και το συνεχόμενο τμήμα αυτής μήκους 60 μ.

περίπου τσιμεντόστρωσε και κοντά στην οικία του τοποθέτησε δικτυωτό σιδερένιο πλέγμα διαστάσεων 1,50 πλάτους Χ 1, 30 μ., αποκόπτοντας έτσι την επικοινωνία κάθε τρίτου από τον επίδικο δρόμο, ο οποίος, όπως εμφαίνεται στις προσκομιζόμενες επιμελεία των τριτανακοπτόντων φωτογραφίες, συνεχίζει και μετά την ιδιοκτησία του.

Ενόψει αυτού ασκήθηκε από τον δεύτερο των καθ' ών η τριτανακοπή, Δήμο Τετραφυλίας, αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Άρτας για ρύθμιση της κατάστασης επί της οποίας εκδόθηκε η αριθμ. 1/2003 απόφαση του ως άνω Εισαγγελέα, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση και υποχρεώθηκε ο πρώτος των καθ' ών, να επαναφέρει τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση.

Τα παραπάνω, ήτοι ότι ο επίδικος δρόμος είναι κοινόχρηστος, συνάγεται εξάλλου ευχερώς από το με ημερομηνία 15-09-2007 πόρισμα των τριών δημοτικών συμβούλων του Δήμου Τετραφυλίας, οι οποίοι ορίσθηκαν με την με αριθμό 123/2007 απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Τετραφυλίας, προκειμένου να διενεργήσουν αυτοψία στον επίδικο δρόμο και να αποφανθούν για τον κοινόχρηστο η μη χαρακτήρα αυτού, συνέταξαν δε και τοπογραφικό σκαρίφημα όπου εμφαίνεται η επίδικη δίοδος με τα στοιχεία Σ1-Σ2-Σ3-Σ4-Σ5-Σ6-Σ7, αλλά και από το περιεχόμενο της 24-09-2002 μήνυσης του τότε Δημάρχου Τετραφυλίας, Α.

Γ. κατά του πρώτου των καθ' ών η τριτανακοπή, από το οποίο συνάγεται ότι καταμηνύεται αυτός ο τελευταίος για το ότι προβαίνει σε εργασίες σε δημοτική έκταση. Κατά την εκδίκαση δε της ως άνω μήνυσης για αυτοδικία, ο πρώτος των καθ' ων η τριτανακοπή αθωώθηκε με την με αριθμό 2609/2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Άρτας, απολογούμενος δε ανέφερε ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός, προκειμένου να διέρχονται οι τριτανακοπτόντες.

Περαιτέρω ο πρώτος των καθ' ών η τριτανακοπή πρότεινε την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος των τριτανοκοπτόντων, επικαλούμενος ότι οι τριτανακόπτοντες ασκούν καταχρηστικά το δικαίωμά τους προκειμένου να διέρχονται από τον επίδικο δρόμο αφού τα ακίνητα τους επικοινωνούν με την επαρχιακή οδό και την Κεντρική Πλατεία του χωριού, μέσω τσιμεντοστρωμένου αυτοκινητόδρομου, πλάτους 3μ.

ο οποίος κατασκευάστηκε το έτος 1990 αφού διαπλατύνθηκε ήδη υφιστάμενο από αμνημονεύτων χρόνων μονοπάτι σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η διέλευση τους από τον επίδικο δρόμο, καθίσταται δυσχερής, αφού μπροστά από την οικία του, πλάτος του δρόμου περιορίζεται στο 1 μ. Η ως ένσταση του πρώτου των καθ' ών η τριτανακοπή, πέραν του ότι στερείται νομικής βασιμότητας, καθόσον το δικαίωμα των τριτανακοπτόντων για τη χρήση του κοινόχρηστου δρόμου δεν υπόκειται σε απόσβεση με παραίτηση ή αχρησία όπως συμβαίνει με τις πραγματικές δουλείες, τυγχάνει αυτή και ουσιαστικά αβάσιμη, καθόσον όπως αποδείχτηκε, πράγματι κατά το έτος 1995 η τότε κοινότητα Πηγών προέβη σε διαπλάτυνση ήδη υφισταμένου μονοπατιού που οδηγεί στην πλατεία του δ.δ.

Πηγών, τον οποίον χρησιμοποιούν οι τριτανακοπτόντες προκειμένου να μεταβαίνουν σ' αυτή, όπως καταθέτει η μαρτυράς τους, η παράλληλη δε χρήση και του επίδικου κοινόχρηστου δρόμου από μέρους τους δεν συνιστά καταχρηστική συμπεριφορά, με δεδομένο, όπως αποδείχτηκε, ότι κάνουν χρήση αυτού για να επικοινωνήσουν πιο σύντομα με την επαρχιακή οδό Άρτας-Καρδίτσας , ενώ η διέλευσή τους δεν δυσχεραίνει το πλάτος αυτού που κυμαίνεται στο ύψος της κατοικίας του πρώτου των καθ' ων η τριτανακοπή, αφού όπως προειπώθηκε λαμβάνει χώρα αυτή με τα πόδια.

Τέλος, αποδείχτηκε ότι ο πρώτος των καθ' ών η τριτανακοπή, ήγειρε την από 10-4-2006 αγωγή του κατά του Δήμου Τετραφυλίας, πέμπτου εφεσίβλητου, προκειμένου να αναγνωριστεί κύριος του επίδικου δρόμου, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 2/2006 απόφαση του Ειρηνοδικείου Καλεντίνης, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του και αναγνωρίστηκε αυτός συγκύριος του ως άνω δρόμου, κατά συνέπεια το έννομο συμφέρων των τριτανακοπτόντων και μη καταλαμβανόμενων από το δεδικασμένο της προσβαλλόμενης απόφασης, προς άσκηση της κρινόμενης τριτανακοπής είναι προφανές, αφού η προστασία, που επιζητείται μ' αυτή είναι αντικειμενικά πρόσφορη για την επέλευση της επιδιωκόμενης συγκεκριμένης συνεπείας, ήτοι την προάσπιση των συμφερόντων τους που στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέχεται με την προστασία του δικαιώματος της προσωπικότητας τους που απορρέει από τη χρήση του κοινόχρηστου δρόμου>>

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε την τριτανακοπή των πρώτου, δεύτερου, τρίτου και Τέταρτου των αναιρεσιβλήτων και απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία είχε εκφέρει όμοια κρίση. Ειδικότερα, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι η επίδικη οδός είναι κοινόχρηστη, διότι οι κάτοικοι της πρώην κοινότητας Πηγών τη χρησιμοποιούσαν από αμνημονεύτων χρόνων, πεζή και με έμφορτα ζώα, προκειμένου να μεταβαίνουν μέσω αυτής προς την επαρχιακή οδό Άρτας-Καρδίτσας και το κέντρο του χωριού, ότι ο αναιρεσείων απέκοψε με τις ενέργειές του την επικοινωνία κάθε τρίτου και των τριτανακοπτόντων από την επίδικη οδό και ότι οι τριτανακοπτόντες (τέσσερις πρώτοι των αναιρεσιβλήτων), οι οποίοι δεν κλήθηκαν για να συμμετάσχουν στη δίκη για την αναγνώριση κυριότητας του αναιρεσείοντος στην επίδικη οδό (ως ιδιωτική) είχαν έννομο συμφέρον για την άσκηση της ένδικης ανακοπής.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 967 ΑΚ και, συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ.1 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο ον τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως όριζε ο νόμος, ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθμ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστική όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον", και συνεπώς, δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης προσάπτονται στη προσβαλλόμενη απόφαση, αντίστοιχα πλημμέλειες από τους αριθ.8β' και 11α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι αφού δεν περιλαμβάνονται στους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ, για τους οποίους επιτρέπεται αναίρεση κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22/1/2010 αίτηση του Θ. Μ. για αναίρεση της 90/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άρτας, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει για τους πρώτο έως και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ και για τον πέμπτο των αναιρεσιβλήτων, Δήμο Τετραφυλίας, στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 06 Μαΐου 2014. Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 03 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ