118/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 118 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 118/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ ΑΕ", που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Παναγιώτης Ζαχόπουλος.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ......, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Ιωάννης Ζάβαλης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28.03.2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 213/2006 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3270/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11.09.2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος ανέγνωσε την από 29.10.2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του τρίτου και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Το άρθρο 16 παρ. 1 του Ν.1579/1985 "Ρυθμίσεις για την εφαρμογή και ανάπτυξη του Ε.Σ.Υ. και άλλες διατάξεις" ορίζει: "Τιμολόγια Νοσηλίων: Με κοινή απόφαση των υπουργών Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Οικονομικών, ύστερα από σύμφωνη γνώμη του ΚΕ.Σ.Υ., καθορίζεται το τιμολόγιο των νοσηλίων των νοσοκομείων και ιδιωτικών κλινικών".

Από τη διάταξη αυτή και τις διατάξεις της σε εκτέλεση αυτής εκδοθείσας υπ'αριθμ. Υ4ε/6424/2001 κοινής αποφάσεως των ανωτέρω Υπουργών (ΦΕΚ 1184/11.9.2001, τεύχος Β'), που ίσχυσε κατά την επίδικη χρονική περίοδο, προκύπτει ότι, με το άρθρο 16 παρ. 1 του Ν. 1579/1985 και την παραπάνω υπουργική απόφαση, καθορίζεται το ύψος των νοσηλίων, που υποχρεούται να καταβάλει το Δημόσιο ή ο Ασφαλιστικός Οργανισμός στα συμβεβλημένα με αυτά νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές για τη νοσηλεία και την παροχή πάσης φύσεως ιατρικών υπηρεσιών στους ασφαλισμένους τους ασθενείς και δεν καθορίζεται το ύψος της αμοιβής, που το Νοσοκομείο ή η Κλινική έχουν την υποχρέωση να καταβάλουν στους ιατρούς, που συνδέονται με αυτά (Νοσοκομεία-Κλινικές) με οποιασδήποτε μορφής σχέση και παρέχουν στους νοσηλευόμενους σ' αυτά ασθενείς του Δημοσίου και των Ασφαλιστικών Ταμείων τις υπηρεσίες τους.

Και δεν είναι υποχρεωμένο το Νοσηλευτικό Κέντρο να καταβάλει στους ιατρούς του το τιμολόγιο αμοιβής ιατρού που σημειώνεται στην υπουργική απόφαση για τον υπολογισμό του συνολικού ποσού των νοσηλίων, αλλά η αμοιβή αυτών καθορίζεται από τη σχέση τους με το Ιδιωτικό Νοσηλευτικό Κέντρο ή την Ιδιωτική Κλινική.

Η σχέση αυτή μπορεί να είναι: α) Σύμβαση παροχής εξαρτημένης εργασίας, κατά την οποία ο εργαζόμενος στο Νοσηλευτικό Κέντρο ιατρός παρέχει την εργασία του με μισθό - ο τρόπος καθορισμού και καταβολής του οποίου δεν επηρεάζει το χαρακτηρισμό της σύμβασης - και υποβάλλεται σε προσωπική εξάρτηση από τον εργοδότη του (Νοσηλευτικό Κέντρο), η οποία εκδηλώνεται με το δικαίωμα του τελευταίου να ελέγχει την εργασία που παρέχει ο μισθωτός ιατρός και να δίνει δεσμευτικές οδηγίες ως προς τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο της παρεχομένης ιατρικής εργασίας (άρθρα 648 και επ.

Α.Κ. σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του Ν.Δ/τος 765/1943) 'Η β) Σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, κατά την οποία ο παρέχων στο Νοσηλευτικό Κέντρο τις υπηρεσίες του ιατρός δεν υποχρεούται στην παροχή καθ' ορισμένα χρονικά διαστήματα τακτικής εργασίας αλλά ύστερα από συμφωνία με το Κέντρο αναλαμβάνει κατά περίπτωση και με ελεύθερη κρίση την ενέργεια συγκεκριμένης ιατρικής πράξης (εγχείρησης, νοσηλείας κλπ), αντί της συμφωνούμενης εκάστοτε αμοιβής, και δεν έχει την υποχρέωση να εκτελεί κάθε ανατεθειμένη σ' αυτόν πράξη και να συμμορφώνεται, ιδίως ως προς το χρόνο και τον τρόπο, στις εντολές του εργοδότη (άρθρα 648 επ.

Α.Κ.) Ή γ) Σύμβαση, επιτρεπτώς καταρτιζόμενη σύμφωνα με το άρθρο 361 ΑΚ, κατά την οποία ο ιατρός χωρίς να συνδέεται μονίμως με το Νοσηλευτικό Κέντρο, προσάγει τους προσωπικούς πελάτες του ασθενείς σ' αυτό και χρησιμοποιώντας τις εγκαταστάσεις του (χειρουργεία, κλίνες, μηχανήματα κλπ) και τις υπηρεσίες του προσωπικού του (ιατρικού, νοσηλευτικού, βοηθητικού κλπ.), ενεργεί τις σχετικές ιατρικές πράξεις (εγχειρήσεις κλπ.).

Και αυτός λαμβάνει από τον πελάτη του (ή τον Ασφαλιστικό του Φορέα) τη σχετική αμοιβή του, η δε κλινική λαμβάνει επίσης από τον ασθενή ή τον Ασφαλιστικό του Φορέα την αμοιβή και τα έξοδα για την παραχώρηση της χρήσεως των εγκαταστάσεών της και την παροχή των υπηρεσιών του προσωπικού της. Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι επιτρέπεται αναίρεση και όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, "πράγματα" είναι και οι πραγματικοί ισχυρισμοί που στηρίζουν κατά νόμο την αγωγή και συνεπώς ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη, ως αναγκαία για τη θεμελίωση της αγωγής, γεγονότα που δεν αναφέρονται σε αυτή (ΑΠ Ολομ. 294/1989).

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγής του, ο αναιρεσίβλητος ιατρός (καρδιοχειρουργός) ζήτησε για τις αναφερόμενες σ' αυτή καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις, που στα πλαίσια επικαλούμενης συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου διενήργησε με την καρδιοχειρουργική του ομάδα στην ιδιωτική κλινική της αναιρεσείουσας, να του επιδικασθεί η προβλεπόμενη από την κοινή Υπουργική Απόφαση Υ4ε/6424/2001 νόμιμη αμοιβή, χωρίς να επικαλείται ειδική μεταξύ αυτού και της αναιρεσείουσας συμφωνία περί πληρωμής άλλης (συμβατικής) αμοιβής. Ωστόσο το Εφετείο επιδίκασε σ'αυτόν με την προσβαλλόμενη απόφαση αμοιβή 2.341 ευρώ κατά επέμβαση, δεχθέν ότι η εν λόγω αμοιβή είχε συμφωνηθεί από τα μέρη. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο υπέπεσε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αριθμ. 8 πλημμέλεια και συγκεκριμένα δέχθηκε την ύπαρξη της ως άνω για την αμοιβή συμφωνίας, η οποία δεν περιλαμβάνεται στο δικόγραφο της αγωγής. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ απορρέων τρίτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η ανωτέρω πλημμέλεια, είναι βάσιμος, γι' αυτό και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3270/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ