Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissibility of foreign documents and missing statutory citations in indictment.

Απόφαση 1188 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1188/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Kωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Ελένη Παναγιωτάκη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα – κατηγορουμένου ....., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρίστο Πετρίχο, περί αναιρέσεως της 5570/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον ..... .

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Ιουλίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1558/2005.

Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 4 παρ. 8 του Ν. 1975/91 «περί αλλοδαπών», οι διατάξεις του οποίου είναι επιεικέστερες εκείνων του αντίστοιχου άρθρου 54 παρ. 7 του νεότερου ν. 2910/27-4/2-5-2001, με το άρθρο 72 του οποίου καταργήθηκαν στο σύνολό τους, μεταξύ των άλλων και οι διατάξεις του άνω άρθρου 4 του ν. 1975/1991, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών και με χρηματική ποινή τουλάχιστον πενήντα χιλιάδων (50.000) δραχμών, όποιος παράνομα κατέχει ή χρησιμοποιεί γνήσιο ταξιδιωτικό έγγραφο άλλου προσώπου, κατακρατεί ταξιδιωτικό έγγραφο άλλου προσώπου ή αρνείται να παραδώσει τούτο στην αρμόδια υπηρεσία, καθώς και όποιος κατέχει ή χρησιμοποιεί πλαστό ταξιδιωτικό έγγραφο.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 α΄ του νόμου 2168/1993 «Όπλο είναι κάθε μηχάνημα, το οποίο, με ωστική δύναμη που παράγεται με οποιονδήποτε τρόπο, εκτοξεύει βλήμα ή χημικές ουσίες ή ακτίνες ή φλόγες ή αέρια και μπορεί να επιφέρει κάκωση ή βλάβη της υγείας σε πρόσωπα ή βλάβη σε πράγματα ή να προκαλέσει πυρκαγιά και ιδίως κάθε πυροβόλο όπλο, χειροβομβίδα και νάρκη κάθε τύπου, όπως και κάθε συσκευή που μπορεί να προκαλέσει με οποιονδήποτε τρόπο τα ανωτέρω αποτελέσματα».

Κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου «όπλα θεωρούνται και τα αντικείμενα που είναι πρόσφορα για επίθεση ή άμυνα και ιδιαίτερα α] μηχανισμοί και κάθε μέσο εκτόξευσης χημικών ουσιών …..β] μαχαίρια κάθε είδους γ]… …..», κατά δε την παρ. 3 του ίδιου άρθρου «στις διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται επίσης, α]….

ε] απομιμήσεις (REPLICA) πυροβόλων όπλων, ενώ με τις διατάξεις του άρθρου 7 παρ. 1 και 8 α΄ του αυτού νόμου, ορίζεται αντιστοίχως ότι «κατοχή όπλων και λοιπών αντικειμένων, που διαλαμβάνονται στο άρθρο 1 του παρόντος νόμου, απαγορεύεται….», και «με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον διακοσίων χιλιάδων (200.000) δραχμών τιμωρούνται οι παραβάτες των παραγράφων 1 και 2».

ΙΙ.- Στην προκείμενη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την 5570/2005 προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως, όπως προκύπτει από το σκεπτικό συνδυαζόμενο με το διατακτικό, ότι από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει (καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο, πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης και έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά], αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Ο κατηγορούμενος [αναιρεσείων] ....., στην Αθήνα, στις 9.11.2000 τέλεσε τις παρακάτω αξιόποινες πράξεις. Από κοινού με άλλους κατείχε πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα άλλων προσώπων, και συγκεκριμένα κατείχε τα πλαστά ως προς τις φωτογραφίες των κατόχων τους Κορεάτικα διαβατήρια με αριθ. 1] ....., με στοιχεία ....., 2] ....., με στοιχεία ....., και 3] ....., με στοιχεία ..... .

Ο κατηγορούμενος και οι συναυτουργοί του, τα πιο πάνω διαβατήρια τα χρησιμοποίησαν, παραδίδοντάς τα στον αρμόδιο υπάλληλο του αεροδρομίου, προκειμένου Κινέζοι υπήκοοι να ταξιδεύσουν για την πόλη Τορόντο του Καναδά με την πτήση ..., αν και γνώριζαν ότι ήταν πλαστά ως προς τις φωτογραφίες των κατόχων τους.

Ο κατηγορούμενος διατηρούσε εταιρεία με τον διακριτικό τίτλο «....», μέσω της οποίας έστελνε προσκλήσεις και έφερνε στην Ελλάδα Κινέζους, και τους προμήθευε με τα άνω πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα. Ο μάρτυρας ....., αστυνομικός, κατέθεσε ότι ο ..... [αναιρεσείων] παρέδωσε στους Κινέζους τα εισιτήρια στο αεροδρόμιο.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό και με το ότι αυτός επιμελείτο για την είσοδό τους στη Χώρα, άγει στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι τα ως άνω πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα, χωρίς τη χρήση των οποίων δεν μπορούσαν να εκδοθούν και τα εισιτήρια, παρέδιδε στους ταξιδιώτες Κινέζους ο κατηγορούμενος. Επίσης, αποδείχθηκε ότι ο ίδιος κατηγορούμενος, σε έρευνα που έγινε στην επί της οδού ...., οικία του, κατελήφθη να κατέχει παράνομα 1] απομίμηση πυροβόλου, ήτοι το με αριθ. ...

περίστροφο μάρκας Smith Wesson, 2] μία ράβδο [μηχανή] εκτοξεύσεως αναισθητικού υγρού, και 3] ένα μαχαίρι μήκους 32 εκ.- Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για τις πράξεις, κατά συναυτουργία με τρίτα άτομα: 1] της κατοχής και χρησιμοποίησης πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων [των άνω διαβατηρίων], και 2] παράνομης κατοχής όπλων, επέβαλε δε σ' αυτόν συνολική ποινή φυλάκισης 10 μηνών, που τη μετέτρεψε σε χρηματική, και συνολική χρηματική ποινή 800 ευρώ.

Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, τα οποία συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των άνω εγκλημάτων για τα οποία κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με τους οποίους προέβη στην υπαγωγή τους στις ως άνω διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 8 του Ν. 1975/91, 1 παρ. 1 α, 2 α΄ β΄, 3 ε΄, και 7 παρ. 1 και 8 α΄ του νόμου 2168/1993 που εφάρμοσε, τις οποίες ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε.

Ειδικότερα σε σχέση με τις προβαλλόμενες από τον αναιρεσείοντα αιτιάσεις: 1] Στο αιτιολογικό της απόφασης γίνεται εκτενής μνεία περί κατοχής πλαστών διαβατηρίων, και συνεπώς η από προφανή παραδρομή αναφορά στο διατακτικό, ότι αναιρεσείων κατείχε πλην των πλαστών, και «γνήσια» ταξιδιωτικά έγγραφα, δεν δημιουργεί καμία αντίφαση. 2] Εφόσον τα αναφερόμενα στην απόφαση όπλα, προβλέπονται ειδικώς και μνημονεύονται ως τέτοια στο άρθρο 1 του ν. 2168/1993, δεν απαιτείτο ειδικότερη αιτιολογία περί της ιδιότητά τους ως όπλων, δεδομένου μάλιστα, ότι ούτε ο αναιρεσείων αμφισβητεί, ούτε ο συνήγορός του που τον εκπροσώπησε στο Εφετείο αμφισβήτησε την ιδιότητά τους αυτή. 3] Στην προσβαλλόμενη απόφαση εκτίθενται όλα τα αναγκαία στοιχεία που συγκροτούν την τέλεση, κατά συναυτουργία, της πράξης της κατοχής και χρησιμοποίησης πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων [διαβατηρίων] άλλων προσώπων, αφού το Εφετείο αναφέρει στις αιτιολογίες ότι οι αναιρεσείων από κοινού [δηλαδή με κοινό δόλο] με τρίτα άτομα [Κινέζους υπηκόους] κατείχαν και χρησιμοποίησαν τα άνω πλαστά διαβατήρια, υπάρχει δε σαφής και πλήρη αιτιολογία ως προς τα στοιχεία του δόλου αυτού για το άνω έγκλημα, τα οποία ενυπάρχουν στη θέληση της παραγωγής των γεγονότων τα οπαία συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος [ο αναιρεσείων διατηρούσε εταιρεία μέσω της οποίας έφερνε στην Ελλάδα Κινέζους, τους οποίους στη συνέχεια προμήθευε με πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα, παρέδωσε τα εισιτήρια στους Κινέζους στο αεροδρόμιο, τα οποία μπορούσαν να εκδοθούν μόνο με την χρήση των πλαστών διαβατηρίων] και εξυπακούεται άτι συντρέχουν στην πραγμάτωση τούτων, και επομένως, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση της παραδοχής των συναφών γεγονότων της αντικειμενικής υπόστασης, αρκεί για την κατάφαση και εκείνων του [κοινού] δόλου, ώστε να μη χρειάζεται να περιλάβει η απόφαση ιδιαίτερη αιτιολογία τους.

Επομένως, οι αντίθετες προς τα παραπάνω, από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ΄ και Ε΄ ΚΠΔ, αιτιάσεις του αναιρεσείοντος που διαλαμβάνονται στους 1ο , 3ο και 5ο κατά ένα μέρος, λόγους της αίτησης είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

ΙΙΙ.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331 παρ. 2, 333, 364 και 369 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι όταν το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για την ενοχή ή αθωότητα του κατηγορουμένου, λαμβάνει υπόψη του έγγραφο που δεν αναγνώσθηκε κατά την προφορική στο ακροατήριο συζήτηση της υπόθεσης, ώστε να μπορέσει ο κατηγορούμενος να ασκήσει το απορρέον από το άρθρο 358 του ίδιου Κώδικα δικαίωμά του να προβεί σε παρατηρήσεις και δηλώσεις για το αποδεικτικό αυτό μέσο, επέρχεται, κατά το άρθρο 171 παρ. 1 δ΄ του αυτού Κώδικα, απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α' λόγο αναίρεσης της απόφασης. Τέτοια περίπτωση υπάρχει και όταν το έγγραφο που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο ήταν συντεταγμένο σε ξένη γλώσσα, χωρίς να βεβαιώνεται στην απόφαση ότι ο κατηγορούμενος ήταν σε θέση να αντιληφθεί το περιεχόμενό του. Δεν υπάρχει όμως ακυρότητα όταν το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του έγγραφο που δεν αναγνώστηκε δημόσια, όταν τούτο αποτελεί το υλικό αντικείμενο ή το μέσο τελέσεως του εγκλήματος που αποδίδεται στον κατηγορούμενο, ο οποίος έτσι, αφού γνώριζε την κατηγορία, μπορούσε να ασκήσει τα από το άρθρο 358 δικαιώματά του και να αντιτάξει τους υπερασπιστικούς του ισχυρισμούς.

Για τους ίδιους λόγους δεν υπάρχει ακυρότητα και όταν το μη δημοσίως αναγνωσθέν έγγραφο που έλαβε υπόψη του Δικαστήριο και το οποίο αποτελούσε το υλικό αντικείμενο ή το μέσο τελέσεως του εγκλήματος που αποδίδεται στον κατηγορούμενο, ήταν συντεταγμένο σε ξένη γλώσσα, και δεν βεβαιώνεται στην απόφαση ότι ο κατηγορούμενος ήταν σε θέση να αντιληφθεί το περιεχόμενό του.-Επομένως, ο 2ος λόγος της αίτησης, σύμφωνα με τον οποίο, επήλθε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, από το ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τα ανωτέρω πλαστά, κορεάτικα, διαβατήρια, χωρίς να προκύπτει από τα πρακτικά ότι αναγνώστηκαν και χωρίς το Δικαστήριο βεβαιώνει ότι ο κατηγορούμενος ήταν σε θέση να αντιληφθεί το περιεχόμενό τους, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

IV. Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του ΚΠΔ, ως λόγος αναίρεσης της απόφασης μπορεί να προταθεί και η σχετική ακυρότητα που έλαβε χώρα στην ακροαματική διαδικασία, εφόσον δεν καλύφθηκε σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 του ίδιου Κώδικα. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 321 παρ. στοιχ. δ΄ ΚΠΔ, το κλητήριο θέσπισμα πρέπει να μνημονεύει το άρθρο του ποινικού νόμου, το οποίο προβλέπει την πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο.

Αν δεν περιέχει και το στοιχείο αυτό, είναι άκυρο, σύμφωνα με το άρθρο 321 παρ. 4 ΚΠΔ. Η ακυρότητα όμως αυτή είναι σχετική και αφορά σε πράξη προπαρασκευαστική της διαδικασίας στο ακροατήριο, γι' αυτό και πρέπει, κατά το άρθρο 173 παρ. 1 του ΚΠΔ να προταθεί εωσότου εκδοθεί για την κατηγορία η οριστική σε τελευταίο βαθμό, απόφαση, αλλιώς καλύπτεται.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 502 παρ.2 του ΚΠΔ, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να κρίνει για εκείνα μόνο τα μέρη της πρωτόδικης απόφασης στα οποία αναφέρονται οι λόγοι της έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από τα πρακτικά τόσο του πρωτοβάθμιου όσο και του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται για την έρευνα του εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.

Β' ΚΠοινΔ, όπως εκτιμάται, λόγου αναίρεσης για ακυρότητα του κλητήριου θεσπίσματος από τη μη τήρηση του άρθρου 321 ΚΠοινΔ, και συγκεκριμένα διότι δεν ανέγραφε τα άρθρα 12 και 51 του ΠΚ, και 1 του ν. 2168/1993, τέτοια ακυρότητα δεν προβλήθηκε ούτε πρωτοδίκως ούτε ως λόγος έφεσης, γι' αυτό και οι 4ος και 5ος , κατά το υπόλοιπο μέρος του, λόγοι της αίτησης πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως απαράδεκτοι.

V.- Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναιρετική αίτηση στο σύνολό της και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.07.2005 αίτηση του ..... για αναίρεση της 5570/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Μαϊου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ