1186/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1186 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1186/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1 Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Χριστόφορο Κοσμίδη, προεδρεύοντα αρεοπαγίτη, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου και Σοφία Τζουμερκιώτη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 9η Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέα Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ρ. (R.) Σ. (S.) του Ρ. (R.) χήρας E. S., για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου της H. S. του E., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Ευάγγελου Μπέλλου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Σ. Η. του Δ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ζαφείρη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-1-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν η 1389/2015 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 2455/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-4-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Σύμφωνα με το άρθρο 914 ΑΚ, όποιος ζημίωσε άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στα άρθρα 297, 298 και 299 ΑΚ. Από τις διατάξεις των παραπάνω άρθρων, συνδυαζόμενες με τις διατάξεις των άρθρων 330 ΑΚ και 15 ΠΚ, συνάγεται ότι προϋποθέσεις της αδικοπρακτικής ευθύνης προς καταβολή αποζημίωσης ή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης είναι η ύπαρξη παράνομης συμπεριφοράς οφειλόμενης σε υπαιτιότητα του δράστη, η πρόκληση ζημίας ή αναλόγως ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας ή της ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης που προκλήθηκαν.

Παράνομη είναι η συμπεριφορά που προσβάλλει τα προστατευόμενα από το νόμο δικαιώματα ή συμφέροντα άλλου και μπορεί να συνίσταται σε θετική πράξη ή παράλειψη, εφόσον στην τελευταία περίπτωση υπήρχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προφύλαξης του προσβληθέντος δικαιώματος ή συμφέροντος και αποτροπής του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Αυτό συμβαίνει όταν υφίσταται από το νόμο ή από δικαιοπραξία ή από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη και το σκοπό των εκάστοτε εφαρμοστέων διατάξεων υποχρέωση προστασίας και, ειδικότερα, όταν κάποιος με προηγούμενη πράξη του δημιούργησε κατάσταση επικινδυνότητας, χωρίς να έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποτροπή ενδεχόμενου κινδύνου (ΑΠ 118/2006, ΑΠ 831/2005).

Υπαίτια είναι η συμπεριφορά που επιτρέπει να αποδοθεί στο δράστη προσωπική μομφή, δηλαδή η υπαιτιότητα βασίζεται στον ψυχικό δεσμό του δράστη με την αδικοπραξία. Έτσι, αν η ζημία οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του ίδιου του παθόντος, αυτός δεν δικαιούται αποζημίωση, ενώ σε περίπτωση συντρέχοντος πταίσματός του το δικαστήριο μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 300 ΑΚ, να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της.

Μορφή της υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή, που αν καταβαλλόταν με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ανθρώπου του κύκλου δραστηριότητας του ζημιώσαντος, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Εξάλλου, πρόσφορη αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας, που προκλήθηκε, υπάρχει όταν η συμπεριφορά αυτή, κατά το χρόνο και υπό τις συνθήκες που έλαβε χώρα, ήταν ικανή, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και χωρίς τη μεσολάβηση άλλου περιστατικού, να επιφέρει τη συγκεκριμένη ζημία ή την αντίστοιχη ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχτηκε ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας, υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, διότι είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας (ΑΠ 81/2013, ΑΠ 366/2012).

Περαιτέρω, οι έννοιες της υπαιτιότητας ή συνυπαιτιότητας είναι, επίσης, νομικές και γι' αυτό η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή μη της υπαιτιότητας του ζημιώσαντος ή και του συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος στην πρόκληση της ζημίας του υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

2. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Μονομελές Εφετείο, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, δέχθηκε τα εξής ουσιώδη: Ότι ο πρώτος εναγόμενος V. G., ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του εργολάβου οικοδομών, ανέλαβε την εκτέλεση εργασιών κατασκευής των επιχρισμάτων σε ανεγειρόμενη οικοδομή που βρίσκεται στη ...

επί της οδού ..., συγκυριότητας των δεύτερου και τρίτης εναγομένων. Ότι οι τελευταίοι, υπό την ιδιότητα των συγκυρίων της οικοδομής, ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν ικριώματα εξωτερικά πέριξ της οικοδομής με δική τους δαπάνη. Ότι, αντίθετα, με συμφωνία αυτών και του πρώτου εναγομένου οι απαιτούμενες εσωτερικές σκαλωσιές περιλαμβάνονταν στις υποχρεώσεις του εργολάβου.

Ότι οι συγκύριοι της οικοδομής είχαν αναθέσει την επίβλεψη του έργου στην τετάρτη εναγομένη (ήδη αναιρεσίβλητη), αρχιτέκτονα μηχανικό. Ότι περί τις αρχές Φεβρουαρίου 2009, ο ως άνω εργολάβος, με προφορική σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, προσέλαβε τον E. S., σύζυγο της ενάγουσας (ήδη αναιρεσείουσας) και πατέρα του ανηλίκου τεκνού τους H.

S., που ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ, προκειμένου να τον απασχολήσει, έναντι αμοιβής, ως ανειδίκευτο εργάτη, στις εργασίες επιχρισμάτων της ανωτέρω οικοδομής. Ότι για την εκτέλεση των επιχρισμάτων ο εργολάβος είχε τοποθετήσει εσωτερικές σκαλωσιές σε ύψος άνω των τριών μέτρων από το έδαφος, καθόσον το ύψος του τοίχου ανερχόταν σε 4,80 μέτρα.

Ότι ο E. S. εκτελούσε κυρίως βοηθητικές εργασίες. Ότι την 18-3-2009 και περί ώρα 13:30 το εν λόγω συνεργείο, αποτελούμενο από τον πρώτο εναγόμενο εργολάβο, τον εργαζόμενο τεχνίτη R. K. και το σύζυγο της ενάγουσας, βρισκόταν στο ισόγειο της οικοδομής για την κατασκευή της τελευταίας στρώσης επιχρίσματος στην οροφή και τους τοίχους, σε ύψος περίπου τριών (3) μέτρων.

Ότι επειδή η εργασία των επιχρισμάτων είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, ο πρώτος εναγόμενος άρχισε την αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς. Ότι ο ίδιος βρισκόταν πάνω στη σκαλωσιά και έδινε μαδέρια στον R. K., ο οποίος στη συνέχεια τα τοποθετούσε στο δάπεδο. Ότι τούτο έγινε παρά την αντίθετη οδηγία της τέταρτης εναγομένης, επιβλέπουσας μηχανικού του έργου, η οποία, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο μέτρων ασφαλείας, την 5-1-2009 είχε δώσει έγγραφες οδηγίες και υποδείξεις, ώστε οι σκαλωσιές να μην αφαιρεθούν μετά τα επιχρίσματα, αλλά να παραμείνουν για τα χρώματα και άλλες μελλοντικές εργασίες (υδραυλικά, ηλεκτρολογικά κλπ). 'Ότι κατά τη διάρκεια της αποσυναρμολόγησης, ο πρώτος εναγόμενος διαπίστωσε ότι δεν είχαν τρίψει κάποια σημεία και ζήτησε από τον E. S. να του φέρει νερό για να τα τρίψει.

Ότι, πράγματι, ο τελευταίος έφερε το νερό και ανέβηκε στη σκαλωσιά, όπου βρισκόταν ο πρώτος εναγόμενος, προκειμένου να βοηθήσει στις εργασίες αποσυναρμολόγησης. Ότι στην προσπάθειά του να αποσυνδέσει ένα μαδέρι από τη μία πλευρά, αυτό υποχώρησε από την άλλη, με αποτέλεσμα ο E. S. να πέσει από τη σκαλωσιά στον εσωτερικό χώρο της οικοδομής από ύψος περίπου τριών (3) μέτρων.

Ότι αποτέλεσμα της πτώσης αυτής ήταν να τραυματισθεί σοβαρά στη σπονδυλική στήλη και να μεταφερθεί ευθύς αμέσως με ασθενοφόρο όχημα στο "Θριάσιο" νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα Θ12 εξάρθρημα Θ11-Θ12 και συνοδό παραπληγία, γι' αυτό και υποβλήθηκε σε σπονδυλοδεσία Θ10-Ο2. Ότι παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι την 16-4-2009, οπότε απεβίωσε λόγω μαζικής αμφοτερόπλευρης πνευμονικής εμβολής και ισχαιμικού τύπου αλλοιώσεις του μυοκαρδίου, ως απώτερες συνέπειες της πτώσης του.

Ότι το ένδικο εργατικό ατύχημα δεν θα είχε συμβεί, εάν είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και, συγκεκριμένα, αν η αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς γινόταν κατά τις επιταγές του άρθρου 3 παρ.4 του π.δ. 778/1980 ή, στην περίπτωση που δεν χρειαζόταν το τμήμα το οποίο είχε αποσυναρμολογηθεί, αν είχε τοποθετηθεί χειρολισθήρας σε ύψος 1 μέτρου με ράβδο μεσοδιαστήματος στην άκρη της σκαλωσιάς που παρέμενε για την ολοκλήρωση της εργασίας, σύμφωνα με το άρθρο 13 παρ.6 του π.δ. 778/1980.

Ότι, επιπλέον, το ένδικο ατύχημα θα είχε αποφευχθεί, εάν η αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς γινόταν από ειδικευμένους τεχνίτες κατά τις επιταγές του άρθρου 4 παρ.3 του π.δ. 778/1980. Ότι αποκλειστικά υπαίτιος της πρόκλησης του ενδίκου ατυχήματος είναι ο πρώτος εναγόμενος εργολάβος των επιχρισμάτων, λόγω αφ' ενός της παράλειψης να λάβει, όπως ήταν υποχρεωμένος και μπορούσε, τα ως άνω μέτρα για την ασφάλεια της υγείας και της σωματικής ακεραιότητας των εργαζομένων και αφ' ετέρου του ότι άρχισε την αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες των επιχρισμάτων, παρά τη ρητή απαγόρευση της τέταρτης εναγομένης, επιβλέπουσας μηχανικού.

Ότι και αν ακόμη ήθελε γίνει δεκτό ότι ο θανών με δική του πρωτοβουλία ανέβηκε στη σκαλωσιά και ασχολήθηκε με την αποσυναρμολόγησή της, αυτός ενήργησε έτσι ως μέλος του συνεργείου του πρώτου εναγομένου στο πλαίσιο της εργασίας που του είχε ανατεθεί και χωρίς την εναντίωση του εργοδότη του, που ήταν παρών και είχε ευθύνη για τη δημιουργία συνθηκών ασφαλούς εκτέλεσης των εργασιών.

Ότι, αντίθετα, δεν θεμελιώνεται ευθύνη των δεύτερου και τρίτης εναγομένων, καθόσον η εκτέλεση των εργασιών των εσωτερικών επιχρισμάτων της οικοδομής είχε ανατεθεί από αυτούς στον πρώτο εναγόμενο εργολάβο, χωρίς οι ίδιοι να διαφυλάξουν για τον εαυτό τους το δικαίωμα της διεύθυνσης και επίβλεψης του έργου με δεσμευτικές για τον εργολάβο εντολές και οδηγίες ως προς αυτό και την με αυτό συνεχόμενη τοποθέτηση και αφαίρεση των σκαλωσιών.

Ότι, επίσης, δεν θεμελιώνεται ευθύνη ούτε της τέταρτης εναγομένης ως επιβλέπουσας μηχανικού, καθόσον αυτή είχε δώσει ρητή εντολή να μην αφαιρεθούν οι σκαλωσιές πριν εκτελεσθούν οι εργασίες και στις μελλοντικές φάσεις του έργου και, σε κάθε περίπτωση, η αποσυναρμολόγηση να γίνει από υπεύθυνο και εξειδικευμένο συνεργείο.

Ότι, πέραν τούτου, αυτή είχε υποδείξει τα επιβαλλόμενα μέτρα ασφαλείας και επισκεπτόταν καθημερινά την οικοδομή και έδινε οδηγίες. Μετά τις ως άνω παραδοχές, το εφετείο έκρινε ότι το ως άνω βίαιο συμβάν, που έλαβε χώρα κατά την παροχή εξαρτημένης εργασίας από τον παθόντα, συνιστά εργατικό ατύχημα, το οποίο επήλθε από υπαιτιότητα αποκλειστικά του πρώτου εναγομένου, ως εργολάβου της συγκεκριμένης φάσης ανεγέρσεως της εν λόγω οικοδομής και ως άμεσου εργοδότη του παθόντος, συνιστάμενη στην εκ μέρους του παράλειψη λήψης των καταλλήλων μέτρων για την ασφαλή εργασία του θανόντος, όπως ήδη αναφέρθηκε.

Και περαιτέρω έκρινε ότι δεν θεμελιώνεται ευθύνη ούτε των δευτέρου και τρίτης εναγομένων, ως κυρίων του έργου, διότι δεν είχαν επιφυλάξει για τον αυτό τους το δικαίωμα διεύθυνσης ή επίβλεψης των εργασιών για να θεωρούνται προστήσαντες τον εργολάβο, ούτε της τέταρτης εναγομένης, ως επιβλέπουσας μηχανικού, διότι η πρόωρη αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς έγινε κατά παράβαση των εντολών της.

Κατόπιν αυτών, εξαφάνισε την τότε εκκαλουμένη 1389/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει την αγωγή ως αβάσιμη στο σύνολό της και, δικάζοντας εκ νέου, την έκανε εν μέρει δεκτή μόνο σε βάρος του πρώτου εναγομένου. 3.

Με την κρίση αυτή, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών υπήγαγε προσηκόντως τις ουσιαστικές του παραδοχές, τις οποίες με σαφήνεια και πληρότητα παρέθεσε, στις ως άνω εφαρμοστέες διατάξεις του ΑΚ και των ειδικών νόμων που διέπουν τη λήψη μέτρων ασφαλείας κατά την επιχείρηση οικοδομικών εργασιών. Και ειδικότερα, ως προς την κρίση περί μη ευθύνης της τέταρτης εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, επιβλέπουσας μηχανικού, το εφετείο με σαφήνεια δέχθηκε ότι αυτή είχε δώσει ρητή εντολή να μην αφαιρεθούν οι σκαλωσιές πριν εκτελεσθούν οι εργασίες και στις μελλοντικές φάσεις του έργου και, σε κάθε περίπτωση, η αποσυναρμολόγηση να γίνει από υπεύθυνο και εξειδικευμένο συνεργείο. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αίτησης, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

4. Σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ.1 του π.δ. 778/1980 "Τα δάπεδα των ικριωμάτων, δέον να πληρούν τούς κάτωθι όρους: α) Να συνίστανται εκ τριών (3) μαδερίων τουλάχιστον, ελαχίστου πάχους πέντε εκατοστών (0,05) του μέτρου και συνολικού πλάτους τουλάχιστον εξήκοντα εκατοστών (0,60) του μέτρου, απαγορευομένης της χρήσεως δύο ή πλειόνων επαλλήλων σειρών σανίδων εις την κατασκευήν δαπέδων ικριωμάτων [...].

γ) Τα μαδέρια, τα οποία συνιστούν το δάπεδον ενός ικριώματος, τοποθετούνται κατά πλάτος εν επαφή (άνευ κενών) και κατά τρόπον ώστε να καλύπτεται όλο των μεταξύ των στηριγμάτων άνοιγμα και προσηλούνται μεταξύ των καταλλήλως προς αποφυγήν ολισθήσεως [...]. ε) Το μεταξύ του οικοδομήματος και του δαπέδου του ικριώματος υπάρχον κενόν να μην υπερβαίνει εις διάστασιν τα τριάκοντα εκατοστά (0,30) τού μέτρου.

στ) Τα δάπεδα των ικριωμάτων να υπερβαίνουν το πέρας των τοίχων κατά εξήκοντα εκατοστά (0,60) του μέτρου [...]. η) Τα δάπεδα εργασίας να φέρουν, εσωτερικώς και εξωτερικώς κράσπεδον εκ σανίδος (θωράκια) πλάτους δεκαπέντε εκατοστών (0,15) τού μέτρου, εις ύψος ενός (1,00) μέτρου από του δαπέδου εργασίας και κατά την εξωτερικήν πλευράν του ικριώματος να τοποθετείται χειρολισθήρ αποτελούμενος εκ διπλοσανίδος.

Εις το μεσοδιάστημα μεταξύ δαπέδου και χειρολισθήρος να τοποθετείται ετέρα σανίς παραλλήλως προς τον χειρολισθήρα. Άπαντα τα ανωτέρω τοποθετούνται και ηλούνται εσωτερικώς επί των ορθοστατών. θ) Τα δάπεδα εργασίας να φορτίζωνται αναλόγως της αντοχής αυτών, υπαρχούσης συνεχούς επιβλέψεως, υπό του εργολάβου ή υπεργολάβου, δια να μη υπερφορτώνονται".

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ.4 του ίδιου π.δ. "Απαγορεύεται η τοποθέτησις φορητών κλιμάκων και άλλων μέσων (κάσες, καβαλέτα κ.ά.), επί των ως άνω δαπέδων. 2. Απαγορεύεται η εργασία πλειόνων των δύο (2) προσώπων επί δαπέδου περιλαμβανομένου, μεταξύ δύο διαδοχικών ορθοστατών". Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ.4 του ίδιου π.δ. "Απαγορεύεται η μερική αποσυναρμολόγησις των ικριωμάτων.

Ταύτα δέον να παραμένουν υπό την πλήρη των σύνθεσιν μέχρι της αποπερατώσεως των εργασιών δια τας οποίας κατεσκευάσθησαν". Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ και ειδικότερα ότι κατά παράβαση των άνω διατάξεων του π.δ. 778/1980, καθώς και του άρθρου 37 του π.δ. 1073/1981 περί μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε εργοτάξια οικοδομών και πάσης φύσεως έργων, ως και των άρθρων 3, 5 και 7 του ν. 1396/1983 περί υποχρεώσεων του επιβλέποντος μηχανικού ως προς τη λήψη και τήρηση μέτρων ασφαλείας στις οικοδομές και λοιπά ιδιωτικά τεχνικά έργα, δεν θεμελίωσε ευθύνη της τέταρτης εναγομένης, ως επιβλέπουσας μηχανικού, καίτοι τα δάπεδα των ικριωμάτων δεν πληρούσαν τους όρους ασφαλείας και, ειδικότερα, τα μαδέρια που χρησιμοποιήθηκαν ως δάπεδο εργασίας είχαν πλάτος 20 εκατοστά, χρησιμοποιήθηκαν σε 3 επάλληλες σειρές, δεν είχαν ζευχθεί από κάτω και κάθετα προς τον τοίχο με κλάπες, δεν είχαν τοποθετηθεί σανίδες εσωτερικά και εξωτερικά του δαπέδου εργασίας σε ύψος ενός μέτρου, δεν είχε κατασκευαστεί οριζόντια διάταξη έναντι πτώσεως και δεν είχε χορηγηθεί στον θανόντα κράνος και ζώνη ασφαλείας.

Ο εξεταζόμενος λόγος προβάλλεται αλυσιτελώς, καθόσον κατά τις ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης ο θανάσιμος τραυματισμός του παθόντος επισυνέβη κατά την αποσυναρμολόγηση της σκαλωσιάς και συνεπεία αυτής και μόνο, εκ του λόγου δηλαδή ότι αυτή πραγματοποιήθηκε κατά τρόπο ακατάλληλο και άκαιρο, διότι άρχισε ενόσω διαρκούσαν ακόμη οι εργασίες των επιχρισμάτων, από ανειδίκευτα προς τούτο άτομα και παρά τις περί του αντιθέτου οδηγίες της επιβλέπουσας το έργο, η οποία είχε δώσει ρητή εντολή, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο μέτρων ασφαλείας, να μην αφαιρεθούν τα ικριώματα μετά τα επιχρίσματα, αλλά να παραμείνουν στη θέση τους για να ολοκληρωθούν και οι λοιπές εργασίες.

Το εφετείο, δηλαδή, δεν δέχθηκε ότι το ένδικο ατύχημα επισυνέβη όσο τα ικριώματα ήσαν στην πλήρη ανάπτυξή τους και από ελλείψεις ως προς την τοποθέτησή τους, οπότε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα υπαιτιότητας της επιβλέπουσας μηχανικού, αλλά κατά τη διαδικασία αποσυναρμολόγησής τους και αντίθετα προς τις οδηγίες της τελευταίας.

Επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος είναι αβάσιμος.

5. Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-4-2017 αίτηση περί αναιρέσεως της 2455/ 2016 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 5η Ιουνίου 2018.

Και

Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 25η Ιουνίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ