Supreme Court dismisses appeal for failure to appear and rejection of vague inadmissible grounds.

Απόφαση 1185 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1185/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ συζ. Ζ, το γένος Χ, κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1 και 2. Ψ2, συζ. Ψ1, το γένος ..., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θαλή Πολυχρονάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-7-1996 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3686/1997 μη οριστική, 2457/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 274/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-4-2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 8-9-2004 έκθεση του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη, Χαράλαμπου Αντωνιάδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Επειδή, όπως προκύπτει από την ... έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσίβλητοι, η αναιρεσείουσα κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με το άρθρο 568§4 εδ. β' ΚΠολΔ, όπως παραστεί κατά τη συζήτηση της κρινόμενης από 18-4-2003 αιτήσεως αναιρέσεως στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, πλην όμως αυτή δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και δεν παραστάθηκε με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση του άρθρου 242§2 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, σύμφωνα με το άρθρο 576§2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει, η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως παρά την απουσία αυτής.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 562 & 2 ΚΠολΔ., είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ο αναιρετικός λόγος είναι αόριστος όταν δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο εκκαλών-αναιρεσείων πρότεινε στο Εφετείο και μάλιστα με λόγο εφέσεως και όχι με τις προτάσεις τον παραπάνω ισχυρισμό ή ότι συντρέχει εξαιρετική περίπτωση από τις προαναφερθείσες (ΟλΑΠ 43/1990).

Στις εξαιρετικές αυτές περιπτώσεις δεν περιλαμβάνεται ο ισχυρισμός περί αοριστίας του δικογράφου της αγωγής και επομένως για το παραδεκτό του λόγου αναιρέσεως που στηρίζεται στον ισχυρισμό αυτό πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 1/1987). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι το Εφετείο δεν απέρριψε την αγωγή ως αόριστη, χωρίς όμως να αναφέρεται στο δικόγραφο αυτής ότι ο ισχυρισμός αυτός περί αοριστίας είχε προταθεί νόμιμα με λόγο εφέσεως από την εκκαλούσα-αναιρεσείουσα ή ότι ο ισχυρισμός αυτός υπάγεται στις εξαιρέσεις της παραγράφου 2 του παραπάνω άρθρου 562.

Επομένως ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος. Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι στηρίζεται σε ισχυρισμό που δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, αφού, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση του περιεχομένου της από 2-7-2002 έφεσης της ήδη αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης 2457/2002 απόφασης, με την οποία έγινε δεκτή η ένδικη διεκδικητική του επίδικου ακινήτου αγωγή, τέτοιος ισχυρισμός, δηλαδή αντίστοιχος λόγος έφεσης, δεν περιέχεται σ' αυτήν.

ΙΙΙ. Για να ιδρυθεί ο λόγος αναιρέσεως του αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη, θα πρέπει η αίτηση να αποτελεί κεφάλαιο της δίκης, δηλαδή αίτημα ή βάση της αγωγής, ανταγωγής, παρεμβάσεως, ενδίκου μέσου, ανακοπής ή τριτανακοπής. Στην έννοια της "αιτήσεως" περιλαμβάνεται και η διαδικαστική αίτηση, όπως λ.χ. η αίτηση επαναφοράς του άρθρου 152 ΚΠολΔ, με την προϋπόθεση όμως ότι η διαδικαστική πράξη είναι υποχρεωτική για το δικαστήριο. Αντίθετα δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός όταν η διαδικαστική πράξη εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, όπως επί αιτήματος αναβολής, εξετάσεως μάρτυρα.

Συνεπώς ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση άφησε αδίκαστο το περιλαμβανόμενο στον πρώτο λόγο της εφέσεως της αναιρεσείουσας αίτημα παρατάσεως της προθεσμίας εμμαρτύρων αποδείξεων με σκοπό την ολοκλήρωση της ημιτελούς καταθέσεως του μοναδικού μαρτυρά της, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η παράταση της προθεσμίας διεξαγωγής των αποδείξεων ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 341 του ΚΠολΔ, όπως τούτο ίσχυε πριν καταργηθεί με το άρθρο 14 παρ.1 του ν.2915/2001.

IV. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αριθ.4, 566 & 1 και 577 & 3 του ΚΠολΔ. προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Ειδικότερα ως προς τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 λόγο αναίρεσης, πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα που το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη χωρίς να προσκομισθούν ή δεν έλαβε αυτά υπόψη ενώ προσκομίστηκαν νόμιμα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους και να αναφέρεται ότι έγινε επίκληση και προσκομιδή τους, ακόμη και αν έπρεπε να ληφθούν υπόψη αυτεπαγγέλτως.

Τέλος πρέπει να καθορίζεται ο ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με το αποδεικτικό μέσο και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα στο διατακτικό. Στην προκείμενη περίπτωση, με τους πρώτο, τέταρτο και πέμπτο λόγους της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔ και συγκεκριμένα με τον πρώτο λόγο ότι " δέχτηκε ότι δήθεν η αναιρεσείουσα έχει προβεί σε ομολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά, που καταγράφει στο σκεπτικό της, χωρίς να αναφέρει όμως σε ποιο σημείο των προτάσεων της και με ποιο ακριβώς τρόπο έχει προβεί στις δήθεν αυτές ομολογίες".

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα συγκεκριμένα περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως ομολογούμενα, ούτε εάν αυτά ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα στο διατακτικό της απόφασης. Σε κάθε όμως περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την εκτίμηση του περιεχομένου των προτάσεων της αναιρεσείουσας ενώπιον του Εφετείου (αρθρ. 561 & 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι αυτή συνομολογεί την κυριότητα της δικαιοπαρόχου των εναγόντων-αναιρεσιβλήτων και δεν αμφισβητεί την ύπαρξη σ' αυτό των κατασκευών που περιγράφονται, ο ομολογούμενος δε διάφορος χρόνος κυριότητας και εκτέλεσης των εργασιών κατασκευής δεν ασκούν έννομη επιρροή, όπως αβάσιμα επικαλείται η αναιρεσείουσα, αφού από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 369,1003,1045,1051,1 192 και 1 198 του ΑΚ σαφώς προκύπτει ότι ο νομέας ακινήτου δεν μπορεί να αντιτάξει ότι έγινε κύριος δια του συνυπολογισμού του χρόνου χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του, εναντίον αυτού ή εκείνου προς τον οποίο μεταβίβασε την κυριότητα ο δικαιοπάροχος δια συμβάσεως νομίμως μεταγεγραμμένης, καθόσον τούτο αντιτίθεται στο θεσμό της χρησικτησίας και δημοσιότητας των πράξεων των ακινήτων (ΟλΑΠ 1593/1979, ΑΠ 622/2004).

Με τον τέταρτο λόγο αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη ανύπαρκτο αποδεικτικό μέσο, δηλαδή τις " ημιτελείς καταθέσεις του μόνου μάρτυρα των αντιδίκων Τ και του μόνου μάρτυρα της αναιρεσείουσας Ρ που αποτελούν απλώς βάση προς συναγωγή τεκμηρίων", οι οποίες περιέχονται στην 1578/1997 εισηγητική έκθεση.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι α) από τα προσκομιζόμενα με αριθμό 10,11 και 12 φύλλα της ως άνω εισηγητικής έκθεσης προκύπτει ότι η κατάθεση του μάρτυρα Ρ περατώθηκε την 25-10-2000, οπότε ολοκληρώθηκε η εξέτασή του ενώπιον της Εισηγήτριας Αγγελικής Καμπανάρη, ενώ β) ως προς την κατάθεση του μάρτυρα Τ προκύπτει ότι αυτή άρχισε μεν την 6-5-1998 ενώπιον του εισηγητή Γεωργίου Γεωργούντζου και διακόπηκε για την 23-9-1998 (σχετ.

τα υπ' αριθ. 1, 2 και 3 φύλλα της εισηγητικής έκθεσης), αλλά δεν προσκομίζονται, ως διαδικαστικά έγγραφα, τα υπόλοιπα με αριθ. 4 έως και 9 φύλλα της εισηγητικής έκθεσης για να διαπιστωθεί αν ολοκληρώθηκε η όχι η κατάθεση του ως άνω μάρτυρα. Τέλος με τον πέμπτο λόγο προβάλλεται η πλημμέλεια ότι προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη " το από 10-1-1997 έγγραφο της συμ/φου Χ.

Κοντάκου, χωρίς να προσδιορίζει το χαρακτήρα του εν λόγω εγγράφου". Ο λόγος αυτός, ανεξαρτήτως της αοριστίας του, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο μη "προσδιορισμός του χαρακτήρα" του εγγράφου, που συνεκτιμά το δικαστήριο της ουσίας μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-4-2003 αίτηση της Χ συζ. Ζ για αναίρεση της 274/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Απριλίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ