1184/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1184 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1184/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. συζ. Π. Κ., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μυλωνά.

Της αναιρεσίβλητης: Ά. συζ. Π. Κ., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Βορίλα με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Γυθείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 70/2000, 9/2003 μη οριστικές, 32/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 299/2007 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-7-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 28-2-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335 338 έως 340 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση περί της αλήθειας ή μη των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. β' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής, που προκύπτει και από τα συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 εδ. 1 στοιχ. β', ΚΠολΔ, η πρώτη από τις οποίες εισάγει το συζητητικό σύστημα στη διαγνωστική δίκη, δηλαδή της ενεργείας του δικαστηρίου κατόπιν πρωτοβουλίας των διαδίκων, ως αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν, νοούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε.

Σαφής και ορισμένη είναι η επίκληση εγγράφου όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητα του. Μπορεί δε η επίκληση αυτή να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση είτε με αναφορά δια των προτάσεων αυτών σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 240 ΚΠολΔ.

Η τελευταία αυτή διάταξη, αναφέρεται βέβαια στον τρόπο επαναφοράς "ισχυρισμών", έχει όμως εφαρμογή και για την επίκληση αποδεικτικών μέσων, λόγω της ταυτότητας του νομικού λόγου. Δεν είναι συνεπώς νόμιμη η κατ' έφεση επίκληση εγγράφου, προς άμεση ή έμμεση απόδειξη, όταν στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου περιέχεται γενική μόνο αναφορά σε όλα τα έγγραφα που ο διάδικος είχε επικαλεστεί και προσαγάγει πρωτοδίκως, χωρίς παραπομπή σε συγκεκριμένα μέρη των επανυποβαλλόμενων πρωτόδικων προτάσεων, που περιέχεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου, ή με ενσωμάτωση των προτάσεων προηγουμένων συζητήσεων, στις οποίες γίνεται επίκληση των εγγράφων, στις προτάσεις της δευτεροβάθμιας δίκης (Ολ.ΑΠ 23/2008, 9/2000, 14/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμ. 11 β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του 42 εν συνόλω αποδεικτικά έγγραφα, των οποίων δεν είχε γίνει νόμιμη επίκληση από την αναιρεσίβλητη, από την οποία και προσκομίσθηκαν, αφού τα έγγραφα αυτά αναφέρονται στις πρωτόδικες προτάσεις της αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατά την πρώτη και τη μετ' απόδειξη συζήτηση της ένδικης αγωγής και οι προτάσεις αυτές έχουν ενσωματωθεί σε φωτοτυπικό αντίγραφο στις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις κατά τη συζήτηση της εφέσεως, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς ειδική μνεία στις τελευταίες του συγκεκριμένου μέρους των πρωτόδικων προτάσεων, όπου γίνεται σαφώς και ορισμένως επίκληση των αποδεικτικών μέσων.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος αφού στο αναιρετήριο δεν εξειδικεύονται τα 42 ως άνω έγγραφα, τα οποία η αναιρεσίβλητη, χωρίς νόμιμη επίκληση, προσκόμισε στο δικαστήριο της ουσίας κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και δεν είναι αρκετή για την συμπλήρωση της έλλειψης αυτής η παραπομπή στις προτάσεις της αναιρεσίβλητης.

Επίσης δεν προσδιορίζεται το αποδεικτικό περιεχόμενο του καθενός από τα έγγραφα αυτά, ώστε να κριθεί αν τα έγγραφα αυτά ήσαν πρόσφορα για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμού, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 270 παρ.2 εδ. γ' ΚΠολΔ ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον Ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου λαμβάνονται υπόψη μόνο αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη βεβαίωση. Η ύπαρξη νομότυπης κλήτευσης ερευνάται από το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως η δε κρίση του δικαστηρίου ως προς την ύπαρξη ή μη κλητεύσεως είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, ως αναγόμενη στα πράγματα κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ. Εξάλλου ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν χωρίς κλήτευση εκτός δίκης λαμβάνονται υπόψη προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εφόσον κατά την κρίση του δικαστηρίου δεν συντάχθηκαν ειδικά προκειμένου να χρησιμεύσουν για τη συγκεκριμένη δίκη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι το Εφετείο, αφ' ενός μεν παράνομα έλαβε υπόψη του ως δικαστικό τεκμήριο την 1848/1999 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Χαλανδρίου, που λήφθηκε μετά προηγούμενη νόμιμη κλήτευση της αντιδίκου και εντεύθεν ήταν πρόσφορος προς παραγωγή αμέσου αποδείξεως και αφετέρου υπέβαλε εσφαλμένα ότι η ως άνω ένορκη βεβαίωση λήφθηκε χωρίς την τήρηση της νόμιμης προδικασίας, αφού δεν έλαβε υπόψη του την επικληθείσα και προσκομισθείσα 7.174/1999 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Γυθείου ..., ο ερευνώμενος λόγος από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο έλαβε υπόψη του την ως άνω ένορκη βεβαίωση ως δικαστικό τεκμήριο,αφού δέχθηκε ότι λήφθηκε χωρίς προηγούμενη νόμιμη κλήτευση της αναιρεσίβλητης, η δε κρίση αυτή του Εφετείου, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο παρά το νόμο κήρυξε ως απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο την ως άνω ένορκη βεβαίωση, την οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα, ως ληφθείσα μετά προηγούμενη νόμιμη κλήτευση της αντιδίκου της αναιρεσίβλητης, ως επώνυμο αποδεικτικό μέσο κατ' άρθρο 270 παρ. 2 εδ. β' ΚΠολΔ και δεν έλαβε υπόψη του το Εφετείο ως τέτοιο αποδεικτικό μέσο, αλλά ως τεκμήριο. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος για αβάσιμη, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, με τον αμέσως προηγούμενο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-7-2009 αίτηση της Σ. Κ. για αναίρεση της 299/2007 απόφασης του Εφετείου Καλαμάτας. Και,

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρω.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1 Ιουνίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 7 Ιουλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ