Supreme Court dismisses appeal on civil law violation and lack of legal basis grounds regarding debt vs. payment for goods.

Απόφαση 1184 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1184/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:x1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μάριο Παπασωτηρόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου:..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Καραγιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23 Νοεμβρίου 1998 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1357/2001 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 627/2004 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23 Ιουνίου 2005 αίτησή του .

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 13 Μαρτίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική, από την αληθή.

Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε την υπόθεση κατ' ουσίαν, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παραβίαση.

Εξάλλου, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.

ΑΠ 30/1997, Ολομ. ΑΠ 28/1997). Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, ότι οι τμηματικές καταβολές, συνολικού ποσού 2.420.000 δρ., από τον ενάγοντα στον εναγόμενο, έγιναν προς εξόφληση τιμήματος πωλήσεως εμπορευμάτων από τον εναγόμενο προς τον ενάγοντα και όχι λόγω δανείου, όπως διαλαμβάνει αυτός στην από 23-11-1998 αγωγή του, δηλαδή έκρινε ως μη αποδειχθέντα τα αποτελούντα τη βάση της αγωγής πραγματικά περιστατικά.

Την κρίση του αυτή συνήγαγε από τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, τα οποία συνεκτίμησε. Το Εφετείο, με τις παραδοχές του αυτές, δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού διέλαβε πλήρεις, σαφείς και μη αντιφάσκουσες αιτιολογίες ως προς όλα τα πραγματικά περιστατικά που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ενώ δεν εφήρμοσε τη διάταξη του άρθρου 513 ΑΚ, διότι τα υπαγόμενα σε αυτή περιστατικά, που επικαλέσθηκε ο εναγόμενος, αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής.

Επομένως, οι εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., πρώτος και τρίτος, αντίθετοι, λόγοι αναιρέσεως, είναι αβάσιμοι.

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.

ΑΠ 9/1997). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκειμένη περίπτωση, ο εναγόμενος προέβαλε, προς αντίκρουση της αγωγής με βάση σύμβαση δανείου, τον ισχυρισμό ότι τα ποσά που αναφέρονται στην αγωγή, ως καταβληθέντα λόγω δανείου, από τον ενάγοντα σε αυτόν (εναγόμενο) πράγματι καταβλήθηκαν προς εξόφληση τιμήματος πωλήσεως εμπορευμάτων, από αυτόν προς τον ενάγοντα, δηλαδή για διάφορο από τη βάση της αγωγής αιτία.

Ο ενάγων ισχυρίσθηκε ότι δεν είναι δυνατή η πώληση εμπορευμάτων από τη βιοτεχνία του εναγομένου προς αυτόν, καθώς και η μεταφορά τους στον τόπο της εργασίας του, χωρίς την έκδοση τιμολογίου πωλήσεώς τους ή δελτίου μεταφοράς τους από τον εναγόμενο, ως πωλητή βιοτέχνη. Ο ισχυρισμός αυτός του ενάγοντος δεν αποτελεί "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα έννοια, αλλά επιχείρημα αυτού, ώστε, η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, δεν ιδρύει τον εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως.

Συνεπώς ο αντίθετος, δεύτερος, λόγος αναιρέσεως, είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση. Ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου ( άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-6-2005 αίτηση του x1, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 627/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 2009 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 18 Μαϊου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ