1183/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1183 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1183/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Βιολέττας Κυτέα, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 38/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αγγελική Αλειφεροπούλου-Εισηγήτρια, Δημήτριο Χονδρογιάννη, Διονυσία Μπιτζούνη και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 13 Μαΐου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου B. G. του ,Ι. κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμ. 3590/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Φεβρουαρίου 2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 951/2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Κατσιρώδης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη, με αριθμό 29/12-2-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω στο Δικαστήριό σας, κατ’ άρθρ. 513§1 εδ. α’ σε συνδ.

με άρθρ. 4761 εδ. α’ Κ.Π.Δ. την από 12-2-14 αίτηση αναίρεσης του G. B. του I., κρατουμένου Καταστήματος Κράτησης Πατρών κατά της υπ’ αριθ. 3590/21-11-2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που ασκήθηκε, κατ’ αρθ. 474§1 εδάφιο β’ ΚΠΔ με δήλωση του αναιρεσείοντος ενώπιον του Προϊσταμένου Διεύθυνσης του ως άνω Καταστήματος Κράτησης, με την σύνταξη της υπ’ αριθ.31/12-2-14 έκθεσης και εκθέτω τα ακόλουθα:

Από τις διατάξεις των άρθρων 513 §1 εδ. α’ και 476§1 εδ. α’ Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη. Είναι δε απαράδεκτη μεταξύ των άλλων, η αίτηση αναίρεσης, όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στον νόμο για την άσκησή της.

Κατά δε την διάταξη αρ. 474§2 Κ.Π.Δ. στην έκθεση πρέπει να διατυπώνονται οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Από τον συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι στην έκθεση αναίρεσης στην οποία περιέχεται η δήλωση του αναιρεσείοντος περί του ότι ασκεί αναίρεση κατά συγκεκριμένης απόφασης, πρέπει να περιλαμβάνεται τουλάχιστον ένας βάσιμος και παραδεκτός λόγος αναίρεσης, αλλιώς η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη και στην τελευταία περίπτωση το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτη την αίτηση αναίρεσης και καταδικάζει στα έξοδα τον αναιρεσείοντα.

Για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης πρέπει στην έκθεση να περιλαμβάνονται λόγοι που να είναι ορισμένοι και σαφείς. Σαφείς δε και ορισμένοι λόγοι αναίρεσης κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης υπάρχουν όταν στην έκθεση εκθέτονται περιστατικά από τα οποία προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και ορισμένο πλημμέλειες στις οποίες κατά τον αναιρεσείοντα υπέπεσε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Περαιτέρω, ανύπαρκτοι, σαφείς και αόριστοι λόγοι, μη δεκτικοί δικαστικής εκτίμησης δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν λόγους άσκησης ενδίκου μέσου. Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση του περιεχομένου της έκθεσης αναίρεσης δεν προκύπτει έκθεση συγκεκριμένου λόγου τον οποίο να επικαλείται ο αναιρεσείων και ο οποίος, πλέον της αναφοράς του ότι ζητά την αναίρεση της συγκεκριμένης απόφασης "για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του" δεν εκθέτει συγκεκριμένα περιστατικά τα οποία να συνιστούν ελλείψεις ή πλημμέλειες της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, βάσει των οποίων να είναι δυνατόν να συναχθεί συγκεκριμένη έλλειψη ή πλημμέλεια της αιτιολογία της απόφασης.

Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Α) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 12-2-14 αίτηση αναίρεσης του G. B. του I., κρατουμένου Καταστήματος Κράτησης Πατρών κατά της υπ’ αριθ. 3590/21-11-2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης".

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, η αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474, 476 παρ.1, 509 και 510 Κ.Ποιν.Δ. προκύπτει, ότι για το κύρος και, κατ’ ακολουθία, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ’ αποφάσεως πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ’ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 Κ.Ποιν.Δ.

λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρ. 513 παρ.1 εδ. α’ Κ.Ποιν.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως, που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Εξάλλου, δεν επιτρέπεται η συμπλήρωση αόριστου λόγου αναιρέσεως με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με το υποβαλλόμενο μετά τη συζήτηση αυτής υπόμνημα ούτε με άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, κατά το άρθρ. 509 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ., την άσκηση παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως (Ολ.Α.Π. 2/2002).

Παραδεκτή συμπλήρωση με παραπομπή σε λόγους αναιρέσεως, που περιέχονται σε άλλο έγγραφο υπάρχει μόνον, όταν η έκθεση αναιρέσεως περιέχει ρητή αναφορά στο σχετικό έγγραφο, που είναι προσαρτημένο σ’ αυτή και φέρει την υπογραφή του αναιρεσείοντος ή του πληρεξουσίου συνηγόρου του και του αρμόδιου υπαλλήλου, οπότε αυτό συναποτελεί με την έκθεση αναιρέσεως αναπόσπαστο και ενιαίο ολικό κείμενο αναιρετικών λόγων κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ’ Κ.Ποιν.Δ. λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή και, εάν μεν ελλείπει παντελώς αιτιολογία πρέπει να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, εάν δε υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη πρέπει να διευκρινίζεται σε τί συνίσταται η έλλειψή της και να προσδιορίζονται οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας.

Περαιτέρω, κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 476 παρ.1 και 513 παρ.1 εδ. α’ Κ.Ποιν.Δ., όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, όπως συμβαίνει, όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στο νόμο για την άσκηση της αναιρέσεως (ήτοι, μεταξύ άλλων, δεν περιλαμβάνεται σ’ αυτήν τουλάχιστον ένας σαφής και ορισμένος λόγος), το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και, αφού ακούσει τους διαδίκους που (τυχόν θα) εμφανιστούν, μετά από προηγούμενη ειδοποίηση του αναιρεσείοντος ή του αντικλήτου του από τον εισαγγελέα 24 ώρες τουλάχιστον πριν από την εισαγωγή της υποθέσεως, απορρίπτει ως απαράδεκτο το ένδικο μέσο και καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα.- Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 12-2-2014 αίτηση του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, B.

G. του I., που ασκήθηκε ενώπιον του Προϊσταμένου Διεύθυνσης του Καταστήματος Κράτησης Πατρών, για την οποία συντάχθηκε η υπ’ αριθ. πρωτ. 31/12-2-2015 έκθεση αναιρέσεως, πλήττεται η υπ’ αριθ. 3590/21-11-2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία αυτός καταδικάστηκε, σε δεύτερο βαθμό, σε ποινή καθείρξεως δέκα (10) ετών για παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών σε βαθμό κακουργήματος.

Με την εν λόγω αίτηση, στην οποία εκ προφανούς γραφικής παραδρομής αναφέρεται, ότι υποβλήθηκε στις 12-2-2014 αντί του ορθού 12-2-2015 (όπως ο ορθός χρόνος ασκήσεώς της προκύπτει από τα υπάρχοντα στη δικογραφία α) υπ’ αριθ. πρωτ. 2955/12-2-2015 διαβιβαστικό έγγραφο και β) υπ’ αριθ. πρωτ. 13095/3-9-2015 βεβαίωση, του Καταστήματος Κράτησης Πατρών), ο ανωτέρω καταδικασθείς ζητεί την αναίρεση της προμνημονευόμενης αποφάσεως, όπως κατά λέξη εκτίθεται σ’ αυτήν (αίτηση), "για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του" χωρίς να εξειδικεύει ούτε να διευκρινίζει, όπως επιβάλλεται, κατά τα προεκτεθέντα, σε τί συνίσταται η επικαλούμενη έλλειψη αιτιολογίας.

Με το περιεχόμενο, όμως, αυτό ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο δεν προσδιορίζεται κατά τρόπο συγκεκριμένο σε τί συνίσταται η αποδιδόμενη στην πληττόμενη απόφαση πλημμέλεια και ποία συγκεκριμένα κεφάλαια αυτής αφορά σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές της, είναι εντελώς αόριστος, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη.

Κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση, αφού δεν περιέχει ούτε ένα σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως στη συνταχθείσα συναφώς έκθεση, στην οποία, άλλωστε, δεν συνάπτεται οποιοδήποτε έγγραφο με συγκεκριμένους λόγους, είναι απαράδεκτη, εφόσον δε η αντίκλητος δικηγόρος του μη εμφανισθέντος αναιρεσείοντος, Χ.

Σ., ειδοποιήθηκε νόμιμα, στις 23-3-2016, να προσέλθει στο παρόν Δικαστήριο (σε Συμβούλιο) και να εκθέσει τις απόψεις του κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίασή του, όπως προκύπτει από τη σχετική επισημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επί της δικογραφίας, πρέπει να απορριφθεί για τον προεκτεθέντα λόγο και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ.1 και 583 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-2-2014 (με αριθ. πρωτ. Κατ/ματος Κράτησης Πατρών 31/12-2-2015) αίτηση του B. G. του I., κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 3590/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου 2016.

Εκδόθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ