Supreme Court dismisses appeal on inheritance and adverse possession, citing insufficient reasoning and lack of evidence.

Απόφαση 1183 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1183/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Μαζαράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα και κωλύματος του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη), Ν. Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 17 Aπριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Μ. συζ. Ι. Γ., το γένος Ν. Γ., κατοίκου ..., 2) Α. Γ. του Ν., συζ. Σ. Σ., κατοίκου ... και 3) Ι. Γ. του Ν., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τoυς Δημήτριο Μπόλη, χωρίς να καταθέσουν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. χήρας Ε. Γ., το γένος Α. Α., 2) Μ. Γ. του Ε., 3)Ε. Γ. του Ε., και 4)Α. Γ. του Ε., κατοίκων ..., ως κληρονόμων του αποβιώσαντος Ε. Γ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Ζευκιλή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/12/1997 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κατερίνης, το οποίο εξέδωσε την 385/1999 απόφασή του, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κατερίνης, λόγω αρμοδιότητας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10/2001 μη οριστική, 160/2008 οριστική του Πολυμελές Πρωτοδικείο Κατερίνης και 1743/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13/2/2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 7/2/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 1710, 1712, 1721, 1724, 1738, 1813 επ., 1193, 1195,1198 και 1199 ΑΚ, συνάγεται, ότι η κυριότητα ακινήτου αποκτάται παραγώγως, με κληρονομική διαδοχή, από το θάνατο του κληρονομουμένου, εφόσον ο κληρονόμος αποδεχθεί την κληρονομία με δημόσιο έγγραφο και μεταγράψει την περί αποδοχής δήλωσή του.

Για τη μεταβίβαση, με τον τρόπο αυτό της κυριότητας του ακινήτου, προϋπόθεση είναι ο αποβιώσας να ήταν κύριος του ακινήτου. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 974, 1045, 1051 ΑΚ, συνάγεται, ότι, για την κτήση της κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα εκείνου που απέκτησε τη νομή αυτού με καθολική ή ειδική διαδοχή να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του.

Άσκηση νομής, προκειμένου για ακίνητο, συνιστούν οι εμφανείς υλικές ενέργειες επάνω σ' αυτό που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες εκδηλώνεται η βούληση του νομέα να το εξουσιάζει. Τέλος, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και, έτσι, δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα ακόλουθα: "Με το υπ' αριθμ. .../1930 συμβόλαιο, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, στον τόμο 7 και με αυξ. αριθμό ..., περιήλθε στον Ι. Γ., παππού των εναγόντων και του αρχικώς εναγομένου, από την πατρική γραμμή, από αγορά από το Ελληνικό Δημόσιο και συγκεκριμένα από την Αεροπορική Άμυνα - Διοίκηση Δημοσίων Κτημάτων, ένα παραλιακό οικόπεδον, εκτάσεως 450 τ.μ., στη θέση "...", της περιφέρειας Πλαταμώνα Πιερίας, που συνόρευε γύρω κατά τον τίτλο κτήσεως, ανατολικά με ακτή θαλάσσης, δυτικά με παλαιό ενετικό δρόμο, βόρεια με ακίνητο Α.

Σ. και νότια με ακίνητο Ν. Γ.. 0 άνω αρχικός δικαιοπάροχος των διαδίκων, κατασκεύασε στο προαναφερόμενο οικόπεδο την οικία του, προκειμένου να στεγάσει την οικογένεια του και συγκεκριμένα, τη σύζυγο του Κ. και τα τρία τέκνα του, το Ν., πατέρα των εναγόντων, τον Α., πατέρα του αρχικώς εναγομένου και τον Α.. Ο ανωτέρω, ο οποίος απεβίωσε την 15-9-1943, με την υπ' αριθμ. .../1935 δημόσια διαθήκη του"...

εγκατέστησε ως κληρονόμους του, την άνω σύζυγο του και τους τρεις υιούς του και συγκεκριμένα, την πρώτη επί ενός δωματίου ανατολικού εκ της προαναφερόμενης οικίας του, καθώς και επί ενός περιβολιού, πλησίον του κλειδιού της Σιδηροδρομικής γραμμής, τον υιόν του Α., επί των άλλων δύο δωματίων, με την κουζίνα και τον φούρνο, από κάτω, καθώς και το προαύλιο προς τη θάλασσα "όσον ορίζει η οικία αυτή", τον υιόν του Α., επί ολοκλήρου του μαγαζιού, μαζί με τις δύο κάμαρες;

πάνω από αυτό, καθώς και επί του προαυλίου ή οικοπέδου, από τα δύο μέρη προς τη θάλασσα και τη σιδηροδρομική γραμμή "όσον ορίζει το μαγαζείον και τα δωμάτια του" και τον υιό του Ν., επί δύο ισογείων δωματίων συνεχόμενα με το μαγαζί και επί δυο ανωγείων δωματίων, καθώς και του οικόπεδου προς τη θάλασσα και τη Σιδηροδρομική γραμμή "όσον ορίζουσι τα δωμάτια του" ενώ το αποχωρητήριο όρισε, με την ίδια δημόσια διαθήκη, να είναι κοινό δι' όλους.

Έτσι, τα τέκνα του ανωτέρω διαθέτη, εγκαταστάθηκαν στους χώρους που περιήλθαν σ' αυτούς, με βάση την άνω δημόσια διαθήκη και ο μεν Ν., στέγασε την οικογένεια του, την οποίαν εν τω μεταξύ δημιούργησε, στα δωμάτια, που του παραχωρήθηκαν, ο δε Α.ς στέγασε τη δική του οικογένεια, που επίσης δημιούργησε, στους δικούς του χώρους, εκμεταλλευόταν δε και το αρτοποιείο, αφού ήταν κατ' επάγγελμα αρτοποιός.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι το σημείο, όπου βρισκόταν η άνω ιδιοκτησία του αρχικού δικαιοπαρόχου των διαδίκων Ι. Γ., καθώς και παρακείμενες και όμορες με αυτήν ιδιοκτησίες, παρουσίαζε μορφολογικά υψομετρική διαφορά, σε σχέση με την οδό ..., δηλαδή ήταν υπερυψωμένη προς την τελευταία, ενώ βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με τη θάλασσα, προς την παραλιακή οδό.

Έτσι, μεταξύ των ιδιοκτησιών αυτών και για την ευχερέστερη πρόσβαση προς τη θάλασσα υπήρχαν δίοδοι, που κατέληγαν σ' αυτήν. Μεταξύ της ιδιοκτησίας του Ι. Γ. και της όμορης με αυτήν ιδιοκτησίας, υπήρχε ένας ημιυπόγειος χώρος, ο οποίος επικοινωνούσε με την οδό ..., με κλίμακα από τρία σκαλοπάτια, λόγω της υψομετρικής, με την τελευταία οδό, διαφοράς.

Ο ημιυπόγειος αυτός χώρος (επίδικος), με μορφή παραλληλόγραμμου, έχει εμβαδόν 27,60 τ.μ. (πλάτος περίπου 3 μέτρα) και συνορεύει βόρεια με ακίνητο, ιδιοκτησίας Ε. Μ., νότια με ιδιοκτησία Α. Γ., πατέρα του αρχικώς εναγομένου, ανατολικά με ιδιοκτησία της πρώτης ενάγουσας και δυτικά, εν μέρει με την οδό ... και εν μέρει με ιδιοκτησία Α.

Γ., ενώ επάνω από τον ημιυπόγειο αυτό χώρο υπάρχει παλαιά οικία, την οποία κατασκεύασε ο αρχικός δικαιοπάροχος και διαθέτης Ι. Γ., πριν από το θάνατο του την 15-9-1943 και μετά τη σύνταξη της ανωτέρω δημόσιας διαθήκης του. Το γεγονός ότι η στέγη της όμορης ιδιοκτησίας της ενάγουσας, δεν έχει καμία κατασκευαστική σχέση, με τη στέγη της οικίας, επάνω από τον ημιυπόγειο επίδικο χώρο, προκύπτει από το ότι η δεύτερη είναι παλαιότερη της πρώτης.

Κατά συνέπειαν δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι η στέγη επάνω από τον επίδικο ημιυπόγειο χώρο είναι συνεχόμενη με αυτήν της ιδιοκτησίας της πρώτης ενάγουσας. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο άνω επίδικος ημιυπόγειος χώρος, επικοινωνεί αφενός με την ιδιοκτησία της πρώτης ενάγουσας, η οποία είχε απευθείας πρόσβαση στην παραλιακή οδό και μέσω αυτής στη θάλασσα και αφετέρου με την ιδιοκτησία του άμεσου δικαιοπαρόχου πατέρα του αρχικώς εναγομένου Α.

Γ.. Την προαναφερόμενη παλαιά οικία, που υπήρχε επάνω από τον επίδικο ημιυπόγειο χώρο, κατά τους θερινούς μήνες, μέχρι το έτος 1950, χρησιμοποιούσε ο άμεσος δικαιοπάροχος πατέρας των εναγόντων Ν. Γ., προκειμένου να στεγάσει την οικογένεια του, καθώς εκμίσθωνε την κύρια μεγαλύτερη κατοικία του, προκειμένου να ενισχύει το εισόδημα του, σε παραθεριστές της περιοχής.

Στη συνέχεια, όταν κατά τους χειμερινούς μήνες επέστρεφε με την οικογένεια του, στην κύρια κατοικία του, εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το χώρο αυτό, κυρίως ως αποθηκευτικό. Ακόμη, λόγω των αρμονικών σχέσεων μεταξύ των άνω αδελφών, ο πατέρας του αρχικώς εναγομένου και στη συνέχεια και ο ίδιος χρησιμοποιούσαν τον ημιυπόγειο χώρο, για τις επαγγελματικές δραστηριότητες τους και συγκεκριμένα, για τη λειτουργία αφενός του φούρνου και μετέπειτα του περιπτέρου, που διατηρούσαν αρχικά ο πρώτος και κατόπιν ο δεύτερος, με τη διέλευση από αυτόν (επίδικο χώρο) πελατών, προς ευχερέστερη πρόσβαση στο φούρνο και τη μεταφορά αναγκαίων, για τη λειτουργία του, εμπορευμάτων (άλευρα, ξυλεία), καθώς και για την εναπόθεση εμπορευμάτων, για τη λειτουργία του περιπτέρου (είδη θαλάσσης, περιοδικά).

Εν τω μεταξύ ο πατέρας των εναγόντων, Ν. Γ., με το υπ' αριθμ. .../1981 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή του συμβολαιογράφου Κατερίνης Κωνσταντίνου Λιάκα, που μεταγράφηκε νόμιμα... διένειμε στα τρία τέκνα του και ειδικότερα στους ενάγοντες, την ακίνητη περιουσία του, δηλαδή αυτήν, επί της οδού ... αρ. 10, και συγκεκριμένα δώρησε στην πρώτη ενάγουσα, θυγατέρα του Μ.

Γ., τμήμα οικοπέδου, εκτάσεως 31 τ.μ., όμορο του επιδίκου, με την πεπαλαιωμένη οικία που υπήρχε σ' αυτό και την οποίαν ο ίδιος (δωρητής) ανήγειρε με δαπάνες του και αποτελείται από ισόγειο, το οποίον περιλαμβάνει ένα (1) δωμάτιov και πλυσταριό και πρώτο όροφο, που περιλαμβάνει δύο (2) δωμάτια, στη δεύτερη ενάγουσα, θυγατέρα του Α.

Γ., από τον ισόγειο χώρο, ένα (1) δωμάτιο, εμβαδού 12,25 τ.μ., με το ανάλογο ποσοστόν (12,25% ) συμμετοχής επί του εδάφους, κατά ψιλή κυριότητα, την επικαρπία παρακρατούντος υπέρ του ιδίου (δωρητού) και της συζύγου του Ε. συζ. Ν. Γ., μέχρι το θάνατο αυτών και στον τρίτο ενάγοντα, υιό του Ι. Γ., από τον άνω ισόγειο χώρο ένα (1) δωμάτιο, συνεχόμενο με αυτό της δεύτερης ενάγουσας και ολόκληρο τον πρώτο όροφο, επάνω από το ισόγειο, που αποτελείται από τρία (3) δωμάτια, κουζίνα, ταράτσα, χολ, λουτροαποχωρητήριο και λοιπούς βοηθητικούς χώρους, με συνολικό ποσοστό συμμετοχής επί του εδάφους 87,75%.

Οι ενάγοντες, όμως, επικαλούμενοι ίδιον δικαίωμα κυριότητας, επί του όμορου με την άνω ιδιοκτησία της πρώτης ενάγουσας οικοπέδου, εκτάσεως 27,60 τ.μ. (επιδίκου) και συγκεκριμένα, ότι είναι συγκύριοι αυτού κατά ποσοστόν 1/3 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, αποδέχθηκαν το επίδικο ακίνητο, με την υπ' αριθμ. .../1997 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς, που μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, στον τόμο 367 και με αύξ.

αριθμό 306, ως συγκληρονόμοι του πατέρα τους Ν. Γ., ο οποίος πέθανε, την 24-6-1988, χωρίς να συντάξει διαθήκη και ο οποίος κατά τους ισχυρισμούς τους, ήταν κύριος αυτού (επιδίκου), με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας. Σύμφωνα όμως με όσα προαναφέρθηκαν, ο ανωτέρω άμεσος δικαιοπάροχος πατέρας των εναγόντων δεν βρισκόταν, στη νομή και κατοχή του επίδικου ακινήτου με διάνοια κυρίου, μέχρι το θάνατο του (24-6-1988), από το έτος 1936 και μετά με καλή πίστη, μέχρι την 23-2-1946 και χωρίς το στοιχείο της καλής πίστεως μετέπειτα, όπως αναληθώς ισχυρίζονται οι ίδιοι (ενάγοντες) με την αγωγή τους.

Και τούτο, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου του υπ' αριθμ. .../1981 συμβολαίου δωρεάς εν ζωή, βάσει του οποίου ο πατέρας των εναγόντων, κατά τα προδιαληφθέντα, διένειμε την περιουσία του, στα τέκνα του, δηλαδή στους ενάγοντες, δεν γίνεται πουθενά μνεία, του επίδικου ακινήτου, εκτάσεως 27,60 τ.μ., ενώ σ' αυτό (συμβόλαιο δωρεάς), γίνεται μνεία και ακριβής περιγραφή των υπό διανομήν ακινήτων, τα οποία σημειωτέον αποτελούν την περιουσία, που ο ίδιος έλαβε κατά τα προεκτεθέντα, από τον πατέρα του Ι.

Γ., με την υπ' αριθμ. .../1936 δημόσια διαθήκη, της οποίας ρητά γίνεται μνεία στο εν λόγω συμβόλαιο δωρεάς, εμφαίνονται δε αυτά, στο από 16-9-1981 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Α. Δ., το οποίον προσαρτάται στο ίδιο συμβόλαιο δωρεάς. Άλλωστε, στο άνω τοπογραφικό διάγραμμα, αποτυπώνεται με πλήρη ευκρίνεια, η όμορη με το επίδικο ακίνητο ιδιοκτησία της πρώτης ενάγουσας, εμβαδού 31 τ.μ., η οποία φέρεται ως ιδιοκτησία του δικαιοπαρόχου πατέρα των εναγόντων Ν.

Γ., ενώ στο ίδιο τοπογραφικό διάγραμμα, αποτυπώνεται το επίδικο, με φερόμενους ως ιδιοκτήτες αφενός τον Ν. Γ., αλλά και τον Α. Γ., δικαιοπάροχο των εναγομένων,το γεγονός δε ότι η ιδιοκτησία της πρώτης προς το επίδικο (δυτικά) έχει πλευρικές διαστάσεις 4,70 μέτρα και συνορεύει εν μέρει με αυτό (επίδικο) και εν μέρει και με ιδιοκτησία Α.

Γ., δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση, τη λεπτομερή αποτύπωση των εν λόγω ακινήτων στο ανωτέρω τοπογραφικό διάγραμμα, όπως εσφαλμένα ισχυρίζονται οι ενάγοντες. Πέραν τούτου, μολονότι στο από 29-9-1967 πιστοποιητικό του Προέδρου της κοινότητας Πλαταμώνος, το οποίον μνημονεύεται στο άνω δωρητήριο συμβόλαιο, περιγράφεται η ιδιοκτησία της πρώτης ενάγουσας, καθώς και μία (1) συνεχόμενη αποθήκη πεπαλαιωμένη μεθ' ημιυπογείου, που προφανώς είναι το επίδικο, εν τούτοις, ο πατέρας των εναγόντων, όταν μετά παρέλευση πολλών ετών (25-9-1981), προέβη σε διανομή της περιουσίας του, με το άνω συμβόλαιο δωρεάς, αναφέρεται σ' αυτό (συμβόλαιο) μόνον το ακίνητο, ιδιοκτησίας της πρώτης ενάγουσας, ενώ ουδεμία μνεία γίνεται για την ανωτέρω συνεχόμενη αποθήκη την οποίαν άλλωστε δεν αποδεικνύεται, ότι κατέλιπε, ως περιουσιακό του στοιχείο, στους ενάγοντες (τέκνα του), με οποιονδήποτε άλλο τίτλο κυριότητας.

Επί πλέον οι ενάγοντες προσκομίζουν με επίκληση το από 1-4-1994 έγγραφο της Νομαρχίας Πιερίας - Τμήμα Πολεοδομίας, στο οποίο αναφέρεται ότι δεν απαιτείται έκδοση οικονομικής άδειας, εφόσον χρησιμοποιηθούν ικριώματα, για επιδιορθώσεις της στέγης, που αφορά ακίνητο, περιγραφόμενο σε σχετική αίτηση, την οποίαν όμως δεν προσκομίζουν, ώστε το Δικαστήριο να ελέγξει εάν το ακίνητο εκείνο, αφορά το επίδικο ή άλλο (ακίνητο)".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι η ένδικη -από 29.12.1997- αρνητική (από την ΑΚ 1108) αγωγή των αναιρεσειόντων που έχει ως κύρια βάση τον παράγωγο τρόπο της εξ αδιαθέτου κληρονομικής διαδοχής του αποβιώσαντος το έτος 1988 πατέρα τους Ν. Γ., την κληρονομία του οποίου αποδέχτηκαν με την προμνημονευθείσα .../1997 συμβολαιογραφική πράξη που έχει νόμιμα μεταγραφεί, και επικουρική την έκτακτη χρησικτησία, πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, επικυρώνοντας, έτσι, την εκκαλούμενη απόφαση, που είχε εκφέρει όμοια κρίση. Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τη μη άσκηση νομής στο επίδικο τόσο από μέρους του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων κατά το χρονικό διάστημα 1936-1988, όσο και από μέρους των αναιρεσειόντων από το έτος 1988 και έκτοτε μέχρι την άσκηση της αγωγής και μη απόκτηση, έτσι, κυριότητας στο επίδικο από το δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων με έκτακτη χρησικτησία συνακόλουθα δε από τους αναιρεσείοντες με τον παράγωγο πιο πάνω τρόπο ή με έκτακτη χρησικτησία, που καθιστούν, εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων- για την κληρονομική διαδοχή και την έκτακτη χρησικτησία- που αναφέρθηκαν.

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Οι περιλαμβανόμενες στον ίδιο αναιρετικό λόγο αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τις οποίες οι αναιρεσείοντες ψέγουν το Εφετείο, 1) γιατί η κρίση του " για την αξιολόγηση του ισχυρισμού (τους) ότι ο δικαιοπάροχός (τους) ασκούσε (στο επίδικο) νομή με διάνοια κυρίου ...", ενόψει "όλων των (ως άνω) πράξεών του (κατοικία στο επίδικο, μίσθωση του ημιυπογείου κλπ) είναι προφανώς) εσφαλμένη", 2) γιατί "...

αιτιολογούσα μη δήθεν άσκηση νομής από το δικαιοπάροχό (τους) ... επικαλείται τον ισχυρισμό, ότι ο δικαιοπάροχός (τους) στο προς αυτούς υπ' αρ. .../1981 δωρητήριο δεν περιλαμβάνει και το επίδικο... απορρίπτοντας τον ισχυρισμό (τους) ότι αυτό το κράτησε για τον εαυτό του ... (δηλαδή) με ανεπαρκή τουλάχιστον αιτιολογία, αφού ουδόλως απάντησε σ' αυτόν", 3) γιατί "ενώ ο δικαιοπάροχός (τους) έκανε πλήθος πράξεων νομής και κατοχής επί του επιδίκου και αυτό επιβεβαιώνεται από το από 29.9.1967 πιστοποιητικό του Προέδρου της τότε Κοινότητας Πλαταμώνα ...

κατέληξε στην εσφαλμένη κρίση, ότι δεν ασκούσε τις πράξεις αυτές με διάνοια κυρίου ...", 4) γιατί "απόρρι(ψε), εκτιμώντας εσφαλμένα το από 1.4.1994 έγγραφο της Νομαρχίας Πιερίας-Τμήμα Πολεοδομίας με το σκεπτικό ότι δεν προσκόμισ(αν) στο Δικαστήριο τη σχετική αίτησή (τους) ..., 5) γιατί "δέχτηκε ότι η στέγη της όμορης ιδιοκτησίας [της πρώτης (από τους αναιρεσείοντες)] δεν έχει καμία κατασκευαστική σχέση με την επίδικη οικία, επάνω από το υπόγειο, βασισθείσα σε μία έκθεση Μηχανικού, που καταρτίσθηκε, μετά την έκδοση (5.9.2008) και της οριστικής απόφασης ...

Πέραν αυτού όμως ... ελέγχεται για ανεπαρκή όλως αιτιολογία, αφού δεν έλαβε υπόψη πλήθος κατασκευαστικών στοιχείων που αποδεικνύουν, ότι η όλη κατασκευή έγινε από τον ίδιο άνθρωπο, τον πατέρα τους ..." και 6) γιατί "δεν αξιολογεί σημαντικά πράγματα, ικανά να οδηγήσουν σε αποδοχή της αγωγής (τους) α) ... ότι ο πατέρας (τους) έκτισε σε επαφή με το επίδικο την οικία των 31 τ.μ.

και β) ... ότι στον επίδικο όροφο κατοικούσε ο ίδιος και η οικογένειά τους ή ότι εμίσθωνε το ημιυπόγειο σε τρίτους ...", πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες, αφού αφορούν ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην αιτιολόγηση του αποδεικτού πορίσματος, το οποίο διατυπώνεται σαφώς, και δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984).

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ηττώνται στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13.2.2012 αίτηση των 1) Μ. συζ. Ι. Γ., το γένος Ν. Γ. κ.α., για αναίρεση της 1743/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιουνίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ