Supreme Court quashes appeal court decision for relying on unsworn witness examination as evidence.

Απόφαση 1181 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1181/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Κ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Καντιδενό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μ. Τ. του Ν., κατοίκου ... και 2) Μ. Τ. του Χ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γιασεμώ Καραγιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/7/2001 (με αριθμό κατάθεσης 10/2001) αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 31/7/2001 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση μετ' αγωγής αποζημίωσης (με αριθμό κατάθεσης 14/2001) του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Σύμης και συνεκδικάστηκαν με την προφορικά ασκηθείσα πρόσθετη παρέμβαση του Γ. Χ., που δεν είναι διάδικος στη δίκη αυτή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2002 του ίδιου Δικαστηρίου, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου λόγω αρμοδιότητας, 221/2004 μη οριστική, 257/2007 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου και 78/2010 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28/6/2011 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 11/2/2013 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Δημητρίου Μαζαράκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 254 Κ.Πολ.Δ., το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την επανάληψη της συζητήσεως στο ακροατήριο, η οποία έχει κηρυχθεί περατωμένη όταν κατά τη μελέτη της υποθέσεως ή τη διάσκεψη παρουσιάζονται κενά ή αμφίβολα σημεία, που χρειάζονται συμπλήρωση ή επεξήγηση. Στα πλαίσια της διάταξης αυτής το δικαστήριο, αξιοποιώντας και τη δυνατότητα που του παρέχει η διάταξη του άρθρου 245 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

μπορεί να διατάξει οτιδήποτε θα ήταν πρόσφορο να συντελέσει στη διάγνωση της διαφοράς και ιδιαίτερα την αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων ή των νομίμων αντιπροσώπων τους στο ακροατήριο για την υποβολή ερωτήσεων και την παροχή διασαφήσεων σχετικά με την υπόθεση. Η αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων δεν αποτελεί αποδεικτικό μέσον από τα αναφερόμενα στο άρθρο 339 Κ.Πολ.Δ., όπως αντίθετα η εξέταση των διαδίκων, η οποία και αναφέρεται ρητώς στην ίδια διάταξη.

Έτσι αν το δικαστήριο της ουσίας θεωρήσει τα όσα οι διάδικοι διευκρινιστικώς εξέθεσαν κατά την αυτοπρόσωπη εμφάνισή τους στο ακροατήριο, ως αποδεικτικό στοιχείο και τα συνεκτιμήσει με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη αυτοτελών ισχυρισμών των διαδίκων, υποπίπτει στις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 αρ. 11α, β Κ.Πολ.Δ., της λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου που δεν επιτρέπει ο νόμος ή της παρά το νόμο λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου που δεν προσκομίσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, με βάση το οποίο απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αγωγή του αναιρεσείοντος, αρνητική κυριότητας και ακολούθως απέρριψε την έφεση του τελευταίου, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε δεχθεί τα ίδια, έλαβε υπόψη του εκτός των άλλων και τη χωρίς όρκο εξέταση των διαδίκων, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου δηλαδή επώνυμο αποδεικτικό μέσον, προβλεπόμενο από τα άρθρα 339 και 415 Κ.Πολ.Δ.

Όμως όπως προκύπτει από τα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου οι διάδικοι δεν εξετάσθηκαν στο ακροατήριό του με ή χωρίς όρκο, αλλά απλώς εμφανίσθηκαν αυτοπροσώπως σε εκτέλεση της παρεμπίπτουσας 221/2004 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, και παρείχαν διασαφήσεις σχετικά με την υπόθεση.

Έλαβε συνεπώς το Εφετείο υπόψη του αποδεικτικό μέσον που δεν προσκομίσθηκε και ο νόμος δεν επιτρέπει, έτσι ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης από τον αρ. 11α, β του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές.

Οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττηθέντες διάδικοι, πρέπει να καταδικασθούν στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρο 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).

Για τους λόγους αυτούς:

Αναιρεί την 78/2010 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Δωδεκανήσου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσόν των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Απριλίου 2014. Και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ