Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and admissibility regarding withdrawn admissions.

Απόφαση 1176 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1176/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη (κωλυομένου του Αρεοπαγίτου Ελευθέριου Μάλλιου) και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρίστο Πετρόχειλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..., 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ευρίκλεια Γιαννούτσου και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/6/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1857/2004 μη οριστική και 271/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 556/2007 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση των ανωτέρω αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17/4/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου, ανέγνωσε την από 4/3/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της υπ'αριθμ. 1857/2004 μη οριστικής και της υπ'αριθμ. 271/2006 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και την παραδοχή, κατά τα λοιπά, του μόνου λόγου αναιρέσεως. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 553 παρ.1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση. Από την διάταξη αυτή συνάγεται ότι, σε περίπτωση υποθέσεως, η οποία διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η επί της ουσίας οριστική απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη απόφαση. Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της υπ'αριθμ. 1857/2004 μη οριστικής και της υπ'αριθμ. 271/2006 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, εφ'όσον οι αποφάσεις αυτές ενσωματώθηκαν στην προσβαλλομένη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, το οποίο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 352§1 του Κ.Πολ.Δ., η ομολογία του διαδίκου, προφορική ή γραπτή, ενώπιον του δικαστηρίου που δικάζει την δίκη ή του εντεταλμένου δικαστού, αποτελεί πλήρη απόδειξη κατά του ομολογήσαντος. Κατά την διάταξη δε του άρθρου 354 του αυτού Κώδικος, όποιος ομολόγησε μπορεί να ανακαλέσει την ομολογία του μόνο αν αυτός αποδείξει ότι δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται, ότι η δικαστική ομολογία μπορεί να ανακληθεί σε οποιαδήποτε στάση της δίκης, μη υποκείμενη σε οποιοδήποτε χρονικό περιορισμό, εκ της, ως άνω, διατάξεως του άρθρου 354, αλλά ούτε και εκ των διατάξεων των άρθρων 269, 527 του Κ.Πολ.Δ. Επομένως, αυτή μπορεί να ανακληθεί και ενώπιον του Εφετείου, με δήλωση του ομολογήσαντος, η οποία περιέχεται στην έφεση ή στο δικόγραφο προσθέτων λόγων εφέσεως ή στις προτάσεις.

Μετά την ανάκληση της ομολογίας, δηλαδή την απόδειξη ότι αυτή δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, παύει να αποτελεί απόδειξη κατά του διαδίκου που προέβη σ' αυτή και κατ' ακολουθίαν να είναι δεσμευτική για το δικαστήριο, επερχομένης ανατροπής των δικονομικών συνεπειών της. Η λήψη δε υπ' όψη από το δικαστήριο ομολογίας, δικαστικής ή εξώδικης, η οποία ανακλήθηκε, ως μη ανταποκρινόμενη στην αλήθεια, ιδρύει, εν όψει του ότι αποτελεί ανύπαρκτο αποδεικτικό μέσο, τον προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 λόγο αναιρέσεως.

Αν όμως το δικαστήριο στηρίζεται στο σύνολο των αποδείξεων και επαλλήλως ή επικουρικώς στην ομολογία αλυσιτελώς πλήττεται με τον αναιρετικό αυτό λόγο μόνο η τελευταία αιτιολογία. Στην παρούσα περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 10-6-2003 αγωγής του, που επιτρεπτώς επισκοπεί ο 'Αρειος Πάγος, ο ενάγων ήδη αναιρεσείων είχε προσδιορίσει το ποσοστό της μονίμου αναπηρίας του, συνεπεία των σωματικών βλαβών που υπέστη από το ένδικο ατύχημα, σε 10%.

Με το από 7-9-2006 δικόγραφο των προσθέτων λόγων εφέσεώς του, κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως, αυτός ανεκάλεσε την περιεχομένη, κατά τα ανωτέρω, στην αγωγή δικαστική ομολογία του, περί του ποσοστού της αναπηρίας του, ως μη ανταποκρινομένη στην αλήθεια, εφ' όσον το ποσοστό της τοιαύτης αναπηρίας του ανέρχεται σε 25%, ο ίδιος δε προέβη στον καθορισμό της, με την αγωγή του, σε ποσοστό 10%, από έλλειψη ιατρικών γνώσεων.

Προς απόδειξη της αληθείας του ισχυρισμού του αυτού, επικαλέσθηκε την από 7-10-2003 ορθοπεδική εξέτασή του από ειδικό ιατρό και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονος, που ορίσθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο, από τον οποίο εξετάσθηκε την 13-7-2004, συμφώνως προς τις οποίες, κατά τους ισχυρισμούς του, το ποσοστό της μονίμου αναπηρίας του ανέρχεται σε 20% και 25%, αντιστοίχως.

Με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, το Εφετείο, εν σχέσει με την κατάσταση της υγείας του αναιρεσείοντος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, είχε υποστεί, από το ατύχημα, που έλαβε χώρα την 30-9-2001, και κάταγμα αριστεράς κοτύλης, δέχθηκε, ανελέγκτως, ως αποδειχθέντα, τα κατωτέρω πραγματικά περιστατικά: "...Ο πρώτος ενάγων άρχισε να βαδίζει ικανοποιητικά αφού παρήλθε τετράμηνο από το χρόνο τραυματισμού του.

Την 4-7-2002 εξετάστηκε στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών... όπου ο Διευθυντής της Β' Ορθοπεδικής Κλινικής.... διέγνωσε ίαση και πόρρωση του κατάγματος της αριστερής κοτύλης, όπου υπάρχει το πρόβλημα με λειτουργικά ενοχλήματα που τα χαρακτήρισε ήπια...Την 7-10-2003 τον εξέτασε το χειρούργος ορθοπεδικός Ιατρός ... που διαπίστωσε με μετέπειτα ακτινολογικό έλεγχό του την 16.1.2003 μικρή στένωση μεσαρθρίου διαστήματος του αριστερού ισχύου και σε κλινικό έλεγχο του περιορισμό των κινήσεων του αριστερού ισχύου του, ατροφία σύστοιχου τετρακέφαλου και αδυναμία βαθέως καθίσματος αυτού, λόγω άλγους του κατά την κάμψη του ισχύου.

Γνωμάτευσε δε ότι μελλοντικά χωρίς να προσδιορίζει το χρόνο, υπάρχει το ενδεχόμενο να εμφανίσει βαρύτατη αρθρίτιδα στο ισχίο του, συνεπεία του κατάγματός του στην αριστερή κοτύλη και μπορεί να απαιτηθεί και ολική αντικατάσταση της άρθρωσης του ισχίου. Ο πρώτος ενάγων τέλος στη 13.7.2004 εξετάστηκε και από το νομίμως ορισθέντα ιατρό πραγματογνώμονα ..., από την πραγματογνωμοσύνη του οποίου σε συνδυασμό με τα ανωτέρω εκτεθέντα και τις λοιπές αποδείξεις αποδεικνύεται ότι ειρημένος ενάγων εμφανίζει μειωμένη κάμψη του αριστερού ισχίου, που φθάνει μέχρι τις 90°,οι δε στροφές του ισχίου παρουσιάζονται μετρίως ελαττωμένες, ήτοι έσω 30° και έξω 15°, η πλήρης δε επαγωγή και προσαγωγή είναι σχετικώς επώδυνη και υπάρχει ατροφία του αριστερού τετρακέφαλου.

Δεν μπορεί να εκτελέσει βαθύ κάθισμα, ούτε και μονοποδική στήριξη στο αριστερό σκέλος του, ούτε μπορεί να παραμείνει σε θέση οκλαδόν. Η κινητικότητά του έχει μειωθεί και μετά από πορεία αισθάνεται άλγος στο αριστερό ισχίο, καθώς και κατά τη διάρκεια εργασίας που απαιτεί επιβάρυνση του σκέλους, όπως κατά την άνοδο ή την κάθοδο κλιμάκων ή την ανύψωση βαρέων αντικειμένων (πραγμάτων) από το έδαφος.

Το κάταγμα του αριστερού ισχίου έχει πορρωθεί, αλλά υπάρχει μικρή στένωση του μεσαρθρίου διαστήματος σε σχέση με εκείνο του δεξιού ισχύου. Ο πρώτος ενάγων κατά το πρώτο 4μηνο από το χρόνο τραυματισμού του εμφάνισε προσωρινή αναπηρία 100%, ήτοι ολική και μετά ταύτα μέχρι την επέλευση δεκαετίας, από του τραυματισμού του, ήτοι μέχρι 29-9-2011 η μόνιμη μερική πλέον αναπηρία του, όπως και ο ίδιος άλλωστε παραδέχεται στην αγωγή του (σελ. 6) θα είναι 10%...".

Με βάση τις παραδοχές του αυτές, το Εφετείο προσδιόρισε τις αξιώσεις του αναιρεσείοντος, λαμβάνοντας υπ'όψη το από 10% ποσοστό της μονίμου αναπηρίας του. Με τον μόνο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια, από τον αριθμό 11 του ΚΠολΔ, επειδή το Εφετείο συνήγαγε την κρίση του, περί του ποσοστού της μονίμου αναπηρίας του αναιρεσείοντος, από ανύπαρκτο αποδεικτικό μέσο, ήτοι από την ομολογία αυτού, που περιέχεται στην αγωγή του, η οποία είχε ανακληθεί.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως αλυσιτελής. Και τούτο, διότι, από τις ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και ειδικότερα από την αναφορά σ'αυτή "... η μόνιμη μερική πλέον αναπηρία του όπως και ο ίδιος άλλωστε παραδέχεται στην αγωγή του είναι 10%", προκύπτει, ότι το Εφετείο την κρίση του, περί του ποσοστού της μονίμου αναπηρίας του αναιρεσείοντος, την συνήγαγε από τα άλλα αποδεικτικά μέσα, η αναφορά του δε στην ομολογία τούτου, που περιέχεται στην αγωγή του, είναι επάλληλη-επικουρική. 'Αλλως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, διότι στην προσβαλλομένη απόφαση δεν γίνεται καμία αναφορά, περί του ότι η ομολογία του αναιρεσείοντος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ώστε να θεωρείται αυτή απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-4-2008 αίτηση του ...., περί αναιρέσεως της 556/2007 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 2009.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ