1174/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1174 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1174/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Απριλίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Κων/να Χριστοπούλου Πάρεδρο Ν.Σ.Κ., με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Α. Τ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Νικολόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-5-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 135/2003 μη οριστική, 74/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 168/2006 μη οριστική, 56/2008 οριστική του Εφετείου Αθηνών (μεταβατική έδρα Χαλκίδας). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 30-9-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 24-3-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Για το παραδεκτό της από 30-9-2008 αίτησης αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου προσκομίζεται αντίγραφο της 1490/2008 θετικής γνωμοδότησης του αρμοδίου (Δ) τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (άρθρο 12 παρ. 1,2 του ν. 2298/1995, όπως αντικαταστάθηκε αρχικά μεν με το άρθρο 28 του ν. 2579/1998 και στη συνέχεια με το άρθρο 42 του ν. 2721/1999).

ΙΙ. Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και, έτσι, δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε. Αντίθετα, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης, όταν οι πιο πάνω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ.) και, ειδικότερα, αναφέρονται στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια (Ολ.ΑΠ 24/1992). Δηλαδή μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Τέλος, στην περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες αιτιολογίες, με την αναίρεση δε, πλήττονται μεν όλες ή μία απ' αυτές, η προσβολή όμως μιας απ' αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναίρεσης που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (Ολ.ΑΠ 25/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο (και μοναδικό) λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο διέβαλε ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες αφενός μεν ως προς την απόρριψη του προβληθέντος ουσιώδους ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, ότι το επίδικο αποτελεί δημόσια δασική έκταση και αφετέρου ως προς τον ουσιώδη αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσίβλητου ότι το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στους επικαλούμενους από τον τελευταίο τίτλους κυριότητας αυτού και των δικαιοπαρόχων του, και έτσι, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε, τα ακόλουθα: "Το επίδικο είναι ένα ακίνητο εμβαδού 1.520,255 τ.μ., το οποίο βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Λίμνης Ευβοίας, εμφαίνεται με τα περιμετρικά στοιχεία 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-1 στο από 27.2.1995 τοπογραφικό διάγραμμα της δασολόγου Ε.

Σ. και συνορεύει ανατολικά με ελαιώνες σε τεθλασμένη πλευρά στο σχεδιάγραμμα 6-5 μήκους 14 μέτρων, 5-4-μήκους 8,70 μέτρων, 4-3 μήκους 39,30 μέτρων, 3-2 μήκους 13,10 μέτρων και 2-1 μήκους 41,50 μέτρων, βόρεια μα δημόσιες δασικές εκτάσεις σε τεθλασμένη πλευρά στο ίδιο σχεδιάγραμμα 10-9 μήκους 11,60 μέτρων, 9-8 μήκους 13,5 μέτρων, 8-7 μήκους 15,8 μέτρων και 7-6 μήκους 5 μέτρων, νότια με αγροτοδασικό δρόμο σε πλευρά στο σχεδιάγραμμα 14-1 μήκους 10 μέτρων και δυτικά με αγροτοδασικό δρόμο σε πλευρά τεθλασμένη στο σχεδιάγραμμα 14-13 μήκους 16,50 μέτρων, 13-12 μήκους 30 μέτρων, 12-11 μήκους 24 μέτρων και 11-10 μήκους 13,50 μέτρων.

Το ακίνητο αυτό αποτελεί τμήμα μείζονος ακινήτου ιδιοκτησίας του ενάγοντος, κατά τον τίτλο κτήσης τριών (3) περίπου στρεμμάτων, το οποίο βρίσκεται στην ίδια, ως άνω θέση, εμφαίνεται στο από Φεβρουαρίου 1981 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Γ. Γ., υπό τα αλφαβητικά στοιχεία Α. Β. Γ. Δ. Ε. Ζ. Η. Θ. Ι.

Κ. Λ. Μ. Ν. Ξ. Ο. Π. Ρ. Σ. Τ. Υ. Φ. Α και συνορεύει γύρωθεν με ιδιοκτησία κληρονόμων Γ. Μ., ανατολικά με αγροτική οδό και πέραν αυτής με ιδιοκτησία Ι. Μ., νότια με αγροτική οδό και πέραν αυτής με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Χ. και προς δυσμάς (με αγροτική οδό και πέραν αυτής με ιδιοκτησία Α. Ρ.. Το ακίνητο αυτό είχε περιέλθει στον ενάγοντα κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, από αγορά από τον Ν.

Τ. δυνάμει του .../1970 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Λίμνης Ευσταθίου Μήτρου, νομίμως έκτοτε μεταγραφέντος στα οικεία βιβλία μεταγραφών του Δήμου Αιγαίων στον τόμο 51 και με αριθμό …, στον ανωτέρω δε δικαιοπάροχο του ενάγοντος είχε περιέλθει επίσης από αγορά από τον Α. Τ. δυνάμει του .../1938 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Λίμνης Απόστολου Δάρα, νομίμως έκτοτε μεταγραφέντος στα ίδια ως άνω βιβλία, και στον απώτερο δικαιοπάροχο του ενάγοντος Α.

Τ., είχε περιέλθει το επίδικο ακίνητο από διανομή με τον αδελφό του Γ. Τ., δυνάμει του .../6.11.1896. διανομητηρίου συμβολαίου του τότε συμβολαιογραφούντος Ειρηνοδίκη Λίμνης Ιωάννη Παναγόπουλου, νομίμως έκτοτε και τούτου μεταγραφέντος στα οικεία βιβλία, στους δε απώτατους δικαιοπαρόχους του ενάγοντος Κ. Τ. και Γ.

Τ., το επίδικο είχε περιέλθει εκ κληρονομίας του πατέρα τους Κ. Τ., που απεβίωσε στη Λίμνη Ευβοίας το έτος 1890 περίπου και ο οποίος όσο ζούσε και για περισσότερα από 30 χρόνια νεμόταν και κατείχε το εν λόγω ακίνητο, όπως και την υπόλοιπη κληρονομιαία περιουσία. Από την περιέλευση του επιδίκου ακινήτου στον ενάγοντα κατά τον ανωτέρω περιγραφέντα τρόπο, ο τελευταίος νέμεται και κατέχει αυτό με διάνοια κυρίου, καλή πίστη και νόμιμο τίτλο, ασκώντας επ' αυτού όλες τις διακατοχικές πράξεις, που ταιριάζουν στη φύση και τον προορισμό του, όπως καλλιέργεια, εκμίσθωση σε τρίτους προς βοσκή ζώων, συλλογή ελαιοκάρπου, οριοθέτηση και εποπτεία, γενόμενος έτσι κύριος και με έκτακτη χρησικτησία.

Την 8.3.1995 κοινοποιήθηκε στον ενάγοντα το με αριθμό 1/27.2.1995 πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής του Δασαρχείου Λίμνης Ευβοίας, δυνάμει του οποίου ο ενάγων αποβλήθηκε από την νομή του επιδίκου με την αιτιολογία ότι το ανωτέρω τμήμα του ακινήτου, αποτελεί δημόσια δασική έκταση, παράλληλα δε ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του ενάγοντα και του ενεργήσαντος για λογαριασμό του πράξεις νομής (εκχέρσωση, καταπάτηση) Ν.

Ε., αχθείσης δε της υπόθεσης ενώπιον δε της υποθέσεως ενώπιον του ακροατηρίου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδος, αυτοί κηρύχθηκαν αθώοι των σχετικών κατηγοριών, ήτοι της παράνομης εκχέρσωσης και καταπάτησης δασικής έκτασης, δυνάμει της 166/12.5.1998 απόφασης του άνω Δικαστηρίου. Όπως επισημαίνεται στην 42/13.9.2007 τεχνική έκθεση πραγματογνωμοσύνης του τοπογράφου Μηχανικού Δ.

Μ., η οποία συντάχθηκε σε εκτέλεση της 168/2006 παρεμπίπτουσας απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, η ιδιοκτησία του ενάγοντος είναι σαφώς οριοθετημένη, περιβάλλεται από αγροτογεωργικές ιδιοκτησίες των αυτών ιδιοκτητών ή των δικαιοδόχων τους που αναφέρονται στον υπ' αριθμό .../1970 τίτλο κτήσης του ενάγοντα και εμπεριέχει καθ' ολοκληρίαν το επίδικο, όπως αυτό απεικονίζεται στο από 27.2.1995 τοπογραφικό διάγραμμα της δασολόγου Ε.

Σ. και δεν αποτελεί δάσος ή δασική έκταση". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος-εναγομένου κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί ως βάσιμη κατ' ουσίαν την ένδικη διεκδικητική αγωγή του αναιρεσίβλητου. Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, του οποίου το αποδεικτικό πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ουσιώδη ζητήματα, ότι το επίδικο ακίνητο δεν αποτελεί δημόσια δασική έκταση και ότι αυτό περιλαμβάνεται στον τίτλο του ενάγοντος.

Επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος, κατά το πρώτο μέρος του, είναι αβάσιμος. Εξάλλου η αιτίαση που προβάλλεται με τον ίδιο λόγο, ότι δηλαδή η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το ζήτημα του εάν το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στους τίτλους των δικαιοπαρόχων του ενάγοντος και, έτσι, ο τελευταίος έγινε κύριος αυτού με παράγωγο τρόπο, αλυσιτελώς προβάλλεται, αφού η μη πληττόμενη επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι ο ενάγων έγινε κύριος του επιδίκου ακινήτου και με πρωτότυπο τρόπο δηλαδή έκτακτη χρησικτησία, στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Κατά τα λοιπά με τον ίδιο λόγο πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ειδικότερα η εκτίμηση του περιεχομένου της υπ' αρ. 42/2007 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης. Επομένως ο ίδιος λόγος κατά το πιο πάνω μέρος του είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Τέλος η περιλαμβανόμενη στον ίδιο αναιρετικό λόγο αιτίαση από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ , είναι απορριπτέα, προεχόντως, ως αόριστη, εφόσον δεν εξειδικεύεται σ' αυτόν σε τι συνίσταται η σχετική πλημμέλεια.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-9-2008 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 56/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (Μεταβατικής Έδρας Χαλκίδας).

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1 Ιουνίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Ιουλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ