Appeal dismissed; court upheld lower court ruling on public road status based on historical evidence and municipal actions.

Απόφαση 1173 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1173/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Αθανάσιο Θεοφάνη, Αγαθή Δερέ, Χριστίνα-Ζαφειρία Γαβριηλίδου, Μερόπη Τζουγκαράκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 20 Μαρτίου 2024, με την παρουσία και του γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Γ. Γ. του Δ. και Ε., 2) Α. συζ. Γ. Γ., το γένος Γ. και Ε. Τ., κατοίκων Μεθώνης Μεσσηνίας, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Νταή, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. συζ. Γ. Μ., το γένος Π. και Π. Π., κατοίκου Μεθώνης Μεσσηνίας, η οποία εκπροσωπείται από την προσωρινή δικαστική συμπαραστάτριά της Π. Μ. του Γ. και Ε., συζ. Ι. Δ., κάτοικο Καισαριανής Αττικής, ..., με Α.Φ.Μ. 125852100 / Δ.Ο.Υ. ΙΖ' ΑΘΗΝΩΝ, δυνάμει της από 07-03-2024 προσωρινής διαταγής του κου Προέδρου Υπηρεσίας του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας Σταύρου Ασημακόπουλου, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ιωάννα Συγγενιώτη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις, 2) Σ. Π. του Ν. και Α., κατοίκου Μεθώνης Μεσσηνίας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Τασία Αρβανίτη, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-9-2014 αγωγή της ήδη α' αναιρεσίβλητης και την από 30-9-2014 αγωγή του ήδη β' αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Πύλου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10/2016 μη οριστική, 3/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 55/2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-5-2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια του β' αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 10-5-2022 αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατά της 55/2022 προσβαλλόμενης απόφασης, του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας που δίκασε ως Εφετείο την επίδοση της οποίας δεν επικαλούνται οι διάδικοι και ούτε προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 ΚΠολΔ), επομένως αυτή είναι τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Κατά την διάταξη του άρθρου 63 παρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ, ''Όποιος είναι ικανός για οποιαδήποτε δικαιοπραξία μπορεί να παρίσταται στο δικαστήριο με το δικό του όνομα''. Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 64 παρ. 1 ΚΠολΔ .''Όσοι είναι ανίκανοι να παρίστανται στο δικαστήριο με το δικό τους όνομα εκπροσωπούνται από τους νόμιμους αντιπροσώπους τους''.

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 128 αριθ. 2, 1666 παρ. 1, 1667, 1676 αριθ. 1, 1678 παρ. 1 και 1681 ΑΚ, από την δημοσίευση της απόφασης που θέτει κάποιον ενήλικο υπό καθεστώς πλήρους στερητικής δικαστικής συμπαράστασης, το πρόσωπο αυτό στερείται της ικανότητας προς δικαιοπραξία. Από την υποβολή του προσώπου υπό καθεστώς πλήρους δικαστικής συμπαράστασης επέρχεται μεταβολή, που επηρεάζει την ικανότητα της δικαστικής παράστασής του, αφού το πρόσωπο αυτό στερείται πλέον της δικαιοπρακτικής του ικανότητας, ως εκ τούτου και της ικανότητας να παρίσταται στο δικαστήριο και να ενεργεί διαδικαστικές πράξεις στο δικό του όνομα (ΑΠ 1195/2012).

Διάδικος όμως παραμένει το πρόσωπο αυτό, το οποίο μετά την υποβολή του υπό πλήρη δικαστική συμπαράσταση εκπροσωπείται νομίμως στο δικαστήριο από τον ορισθέντα προσωρινό και μετά την τελεσιδικία της σχετικής απόφασης οριστικό δικαστικό συμπαραστάτη (ΑΠ 1736/2017). Από τις διατάξεις των άρθρων 286, 287 και 290 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται και επί της αναιρετικής διαδικασίας (άρθρο 573 ΚΠολΔ), συνάγεται ότι την γνωστοποίηση της βίαιης διακοπής της δίκης, αν συμβεί μεταβολή στο πρόσωπο κάποιου από τους διαδίκους, η οποία επηρεάζει την ικανότητα της δικαστικής παράστασής του και την εκούσια επανάληψή της, μπορεί να δηλώσει και αυτός που ήταν πληρεξούσιος δικηγόρος του διαδίκου, στο πρόσωπο του οποίου επήλθε ο λόγος αυτός.

Τόσο η γνωστοποίηση του λόγου διακοπής της δίκης, όσο και η εκούσια επανάληψη αυτής μπορεί να γίνει και με τις προτάσεις, μέχρι το πέρας της συζήτησης, με σχετική ρητή δήλωση. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, με την από 7-3-2024 προσωρινή διαταγή του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, η Π.

Μ. του Γ. και Ε. διορίστηκε προσωρινά δικαστική συμπαραστάτρια της αναιρεσίβλητης Ε. χήρας Γ. Μ. το γένος Π. Π., μητέρας της, μετά την από 26-2-2024 αίτησή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας περί υποβολής αυτής σε πλήρη δικαστική συμπαράσταση. Με τις προτάσεις που κατέθεσε η πληρεξούσια δικηγόρος της αναιρεσίβλητης, πριν από τη συζήτηση, γνωστοποίησε την μεταβολή στο πρόσωπό της και δήλωσε ότι την εκπροσωπεί η κόρη της, υπό την ιδιότητά της ως προσωρινή δικαστική συμπαραστάτριά της, επομένως νομίμως συνεχίζεται η δίκη.

Η αίτηση αναίρεσης στρέφεται κατά της υπ' αριθ. 55/2022 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που συνεκδίκασε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, ως Εφετείο και έκανε τυπικά και κατ' ουσία δεκτές τις εφέσεις των εναγόντων, ήδη αναιρεσιβλήτων, κατά της υπ' αριθ. 3/2019 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Πύλου, που συνεκδίκασε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, τις αγωγές αυτών κατά των εναγομένων, ήδη αναιρεσειόντων και τις απέρριψε κατ' ουσία.

Με την από 20-9-2014 αγωγή η Ε. σύζυγος Γ. Μ., εξέθεσε ότι έχει την επικαρπία του περιγραφόμενου ακινήτου και με την από 30-9-2014 αγωγή ο Σ. Π. εξέθεσε ότι έχει την κυριότητα του περιγραφόμενου ακινήτου, ότι από αμνημονεύτου χρόνου, για τουλάχιστον δύο γενιές πριν από το έτος 1946, χρησιμοποιούσαν την αναφερόμενη κοινοτική οδό οι δικαιοπάροχοί τους και οι κάτοικοι της περιοχής Πύλου Μεσσηνίας, όπου κείνται τα ακίνητά τους με τα επ' αυτών κτίσματα, η οποία εξακολουθούσε να υπάρχει ως κοινόχρηστη κατά το έτος 1923 και ότι το έτος 2014 οι εναγόμενοι, που έχουν την συγκυριότητα του περιγραφόμενου παρακείμενου ακινήτου με τα επ' αυτού κτίσματα, τοποθέτησαν στο ευρισκόμενο προς τα δυτικά του ακινήτου τους επίδικο τμήμα της οδού περίφραξη, αποκλείοντας την διέλευση και καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση των εναγόντων στα ακίνητά τους, ζήτησαν δε, να αναγνωριστεί το δικαίωμα χρήσης του επίδικου τμήματος της κοινόχρηστης οδού, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να άρουν την προσβολή και να παραλείπουν ανάλογη προσβολή στο μέλλον.

Επί των αγωγών αυτών, μετά την συνεκδίκασή τους, εκδόθηκαν οι αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Πύλου, υπ' αριθ. 10/2016, μη οριστική, με την οποία διατάχθηκε τεχνική πραγματογνωμοσύνη και υπ' αριθ. 3/2019, οριστική, που απέρριψε ως αβάσιμες τις αγωγές και ακολούθως η προσβαλλόμενη, υπ' αριθ. 55/2022, οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο επί των εφέσεων των εναγόντων και μετά την συνεκδίκασή τους δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία αυτές, εξαφάνισε την οριστική απόφαση, κράτησε και δίκασε επί των αγωγών και τις έκανε δεκτές κατά την κύρια βάση τους από προσβολή προσωπικότητας των εναγόντων, λόγω της στέρησης της χρήσης του επίδικου τμήματος της κοινόχρηστης οδού από τους εναγόμενους.

Κατά το προϊσχύσαν του Αστικού Κώδικα Βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο (ν.3 Πανδ. 43, 7, ν. 2 παρ. 8, Πανδ. 39.3, ν. 28 Πανδ. 22, 3) αναγνωριζόταν, ως τρόπος κτήσης της ιδιότητας πράγματος, ως κοινοχρήστου, η αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα στη χρήση του πράγματος από τους δημότες κοινότητας ή δήμου (vetustas), με την οποία επικυρωνόταν, ως νόμιμη, η πραγματική κατάσταση που υπήρχε πριν από τόσο χρόνο, ώστε η ζώσα γενεά να την γνώρισε, ως έχει.

Η αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα δεν υιοθετήθηκε από τον ΑΚ, διατηρείται, όμως, σύμφωνα με το άρθρο 51 ΕισΝΑΚ, η, δυνάμει αυτής, ιδιότητα που απέκτησε το πράγμα, ως κοινής χρήσης, εφόσον πριν από την εισαγωγή του (23-2-1946) δύο συνεχόμενες γενεές ανθρώπων, επί συνολικό διάστημα τουλάχιστον ογδόντα (80) ετών, δεν γνώρισαν διαφορετική κατάσταση του πράγματος από την κοινοχρησία (ΑΠ 402/2022, ΑΠ 108/2019, ΑΠ 451/2015, ΑΠ 616/2014, ΑΠ 1046/2003).

Σύμφωνα με το άρθρο 560 ΚΠολΔ ''Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο ..., 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης''.

Ο ανωτέρω λόγος του αριθμού 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ αποτελεί αντιγραφή του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο: ''Αναίρεση επιτρέπεται μόνο ..., 19) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης''.

Έλλειψη νόμιμης βάσης κατά την έννοια της διάταξης αυτής υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της απόφασης που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία, σύμφωνα με το νόμο, για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Αναφέρεται ο λόγος αυτός σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται σαφώς, πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί με αυτοτελή ύπαρξη που τείνουν, δηλαδή, στη θεμελίωση ή κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι, όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης Επίσης, πρέπει να προσδιορίζεται ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου, σε σχέση με την εφαρμογή του οποίου υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, οι παραδοχές της, ποιο στοιχείο για την πληρότητά της λείπει και ποια είναι τα αντιτιθέμενα μέρη της (ΑΠ 851/ 2021, ΑΠ 1199/2018, ΑΠ 708/2015).

Από την παραδεκτή επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 55/2022 απόφασης του δικάσαντος ως Εφετείο Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, προκύπτει ότι με αυτήν έγιναν δεκτά, ανελέγκτως, τα εξής: " ...Το επίδικο ... εδαφικό τμήμα βρίσκεται εντός του, προ του έτους 1923, οικισμού Μεθώνης νομού Μεσσηνίας, έχει επιφάνεια κατά το από Μαΐου 2014 τοπογραφικό διάγραμμα του διπλωματούχου πολιτικού μηχανικού Β.

Χ. 54,45 τ.μ. ... με τα στοιχεία Ζ-Ε1-Ζ1-Η1-Ζ ... Το εν λόγω εδαφικό τμήμα αποτελεί τμήμα κοινόχρηστης δημοτικής οδού, κυμαινόμενου πλάτους κατά το μήκος της, η οποία αρχίζει από δημοτική οδό διερχόμενη βορείως των ακινήτων των διαδίκων και με κατεύθυνση από βορρά προς νότο διέρχεται κατά μήκος της ανατολικής πλευράς αρχικά του ακινήτου των εφεσιβλήτων και στη συνέχεια του ακινήτου της πρώτης εκκαλούσας ...

Η αμέσως παραπάνω περιγραφόμενη κοινόχρηστη δημοτική οδός, που έχει την ανωτέρω μορφή και κατευθύνσεις, διαμορφώθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία ως δρόμος ιδιωτικός, ήδη προ του έτους 1866 και έκτοτε διαρκώς υπάρχει ως δημοτικός δρόμος, ο οποίος αφέθηκε στην κοινή χρήση των κατοίκων του οικισμού Μεθώνης, οι οποίοι διέρχονταν έκτοτε διαρκώς και αδιαλείπτως από αυτόν με τα πόδια, ελεύθερα και ανεμπόδιστα και με την πεποίθηση ότι κάνουν χρήση κοινόχρηστου πράγματος, ειδικότερα δε από τον δρόμο αυτό διέρχονταν οι δικαιοπάροχοι των διαδίκων, όπως και των όμορων ακινήτων για να μεταβούν στα ακίνητά τους, αλλά και οποιοσδήποτε τρίτος ήθελε να μεταβεί στις παρακείμενες του δρόμου αυτού ιδιοκτησίες.

Η αμέσως παραπάνω δημοτική οδός διαμορφώθηκε ως κοινής χρήσης, πριν το έτος 1866 και κατά την έναρξη της ισχύος του ν.δ της 17-7/16-8-1923, συνεπώς αυτή διατηρεί τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της, παρότι δεν περιλαμβάνεται στους οριζόμενους κατά το σχέδιο της Πύλου του έτους 1880 κοινόχρηστους χώρους και αυτή η παράλειψη έλαβε χώρα διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπησή του, αυτό δεν ήταν αρκούντως λεπτομερές, αλλά σε αυτό ενσωματώθηκαν αδρά αποκλειστικώς οι έχοντες σημαντικό πλάτος και υπάρχουσες το έτος 1880 δημοτικές οδοί της Πύλου Μεσσηνίας. ...

Αποδείχθηκε επίσης ότι ολόκληρη την παραπάνω δημοτική οδό επιμελούνταν κατά το παρελθόν η κοινότητα Μεθώνης και είχε αυτή τσιμεντοστρωθεί περί το έτος 1989, χωρίς προβολή αντιρρήσεων είτε από τους δικαιοπαρόχους των εφεσιβλήτων ή από αυτούς τους τελευταίους περί του ότι το νυν διεκδικούμενο αποτελούσε αυλή τους και όχι δημοτική οδό, ήδη δε αυτή φέρει μάλιστα και το όνομα ''...ας''...

Ακόμα στην αεροφωτογραφία του έτους 1945 της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού απεικονίζεται να υπάρχει δημοτικός δρόμος και όχι αυλή των εφεσιβλήτων στο επίμαχο διεκδικούμενο τμήμα ....., το έτος 1989 είχαν επιτρέψει να υπάρξει ασφαλτόστρωση αυτού. ... Η Ι. Χ. στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης της δεν την αιτιολόγησε επαρκώς και αναλυτικά, δεν εκτίμησε ορθά το ανωτέρω σχέδιο, ήτοι το από Φεβρουαρίου του 1880, παρέλειψε να αναφέρει την όλη διαδρομή του ενδίκου δημοτικού δρόμου και το γεγονός ότι ενώνεται με άλλους δημοτικούς δρόμους ...Οι εφεσίβλητοι ...

τον Μάρτιο του έτους 2014, αμφισβητώντας τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του διεκδικούμενου εδαφικού τμήματος της επίδικης δημοτικής οδού ... αυθαίρετα και παράνομα τοποθέτησαν κάθετα καθ' όλο το πλάτος της οδού και συγκεκριμένα στα σημεία Ζ'-Ε1' του τοπογραφικού διαγράμματος ξύλινη περίφραξη ..., επικαλούμενοι δική τους κυριότητα στο τμήμα της οδού, ...

στη συνέχεια δε τον Μάιο του έτους 2014, αφού είχαν απομακρύνει την ξύλινη παραπάνω περίφραξη, τοποθέτησαν συρμάτινη περίφραξη με σιδηροπασσάλους κάθετα και καθ' όλο το πλάτος της δημοτικής οδού, διερχόμενης αυτής κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του οικοπέδου τους ..., προσαρτώντας στην ιδιοκτησία τους το επίδικο εδαφικό τμήμα ... ".

Με βάση τα ανωτέρω, το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα - λωρίδα αποτελεί τμήμα δημοτικής οδού, με διέλευση αόριστου αριθμού προσώπων, για χρονικό διάστημα ογδόντα τουλάχιστον ετών μέχρι την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα, ότι οι κάτοικοι της περιοχής και οι λοιποί διερχόμενοι χρησιμοποιούν συνέχεια και ανενόχλητα την οδό, στην οποία συμπεριλαμβάνεται το επίδικο τμήμα της, ως κοινόχρηστη και ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν προβάλλει εμπόδιο και ούτε αμφισβήτησαν τον χαρακτήρα της.

Μετά από αυτά, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι οι αναιρεσίβλητοι (εκκαλούντες) προσβλήθηκαν από τους αναιρεσείοντες (εναγομένους) παράνομα στο απορρέον από την προσωπικότητά τους δικαίωμα ελεύθερης χρήσης κοινόχρηστου πράγματος, ήτοι του επίδικου εδαφικού τμήματος της ανωτέρω κοινόχρηστης οδού, έκανε τυπικά και κατ' ουσία δεκτή την έφεση, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία είχε απορριφθεί κατ' ουσία η αγωγή και δικάζοντας επ' αυτής, την έκανε δεκτή κατ' ουσία.

Με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες (εναγόμενοι-εφεσίβλητοι) προσάπτουν στο Μονομελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, την πλημμέλεια από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ της έλλειψης νόμιμης βάσης για ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης, στο ζήτημα που αφορά το προσβαλλόμενο δικαίωμα των αναιρεσιβλήτων (εναγόντων-εκκαλούντων) να χρησιμοποιούν το επίδικο τμήμα της κοινόχρηστης.

οδού. Κατά τον λόγο αναίρεσης, η αιτιολογία είναι ανεπαρκής, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνει μεν ότι καταρτίστηκε σχέδιο πόλης το έτος 1880, παραλείπει δε να αναφέρει αν μεταγενεστέρως καταρτίστηκε και άλλο ρυμοτομικό σχέδιο, αυτοτελές ή τροποποιητικό και έτσι καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 3 παρ. 4 ΝΔ 690/1948 και 28 Ν. 1337/1983, που ορίζουν τις προϋποθέσεις κατάργησης των ιδιωτικών οδών, που σχηματίστηκαν με οποιοδήποτε τρόπο και αφέθηκαν στην κοινή χρήση πριν από το έτος 1924.

Επίσης, κατά τον ίδιο λόγο αναίρεσης, η αιτιολογία είναι αντιφατική, διότι η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης περί τσιμεντόστρωσης της επίμαχης οδού από την κοινότητα, αντιτίθεται με την εν συνεχεία παραδοχή της περί ασφαλτόστρωσης αυτής, αφού είναι κοινώς γνωστό ότι οι ιδιοκτήτες τσιμεντοστρώνουν τις αυλές της ιδιοκτησίας τους, ενώ οι δήμοι και οι κοινότητες ασφαλτοστρώνουν (με ειδικά μηχανήματα) τις κοινόχρηστες οδούς.

Στην προκείμενη περίπτωση, με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Μονομελές Πρωτοδικείο περιέλαβε στο αποδεικτικό του πόρισμα επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ερμηνείας και εφαρμογής από την προσβαλλόμενη απόφαση των διατάξεων των άρθρων 57 εδ.

α, , 966, 967, 968 ΑΚ και 55 ΕισΝΑΚ, καθώς και των προαναφερόμενων διατάξεων του Βυζαντινορωμαϊκού δικαίου. αναφορικά με ισχυρισμό που τείνει στη θεμελίωση του επίδικου δικαιώματος των αναιρεσιβλήτων. Ειδικότερα, αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση με σαφήνεια και επάρκεια τα περιστατικά, που δέχθηκε, ανελέγκτως, ως αποδειχθέντα, με βάση τα οποία καταλήγει στην κρίση ότι το επίδικο αποτελεί τμήμα δημοτικής οδού, η οποία σχηματίστηκε πριν από το έτος 1924 και διατήρησε έκτοτε τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της, ακόμη και αν δεν περιλαμβάνεται στις οριζόμενες οδούς από το ισχύον σχέδιο πόλης, άλλωστε έχει ονοματοδοτηθεί από τον δήμο, με συνέπεια να μην απαιτείται άλλη επιπλέον αιτιολογία και δη η επικαλούμενη ως ελλείπουσα από τους αναιρεσείοντες περί κατάργησης ή μη της δημοτικής αυτής οδού με νεότερη διοικητική πράξη.

Περαιτέρω, δεν είναι αντιφατικές οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης περί τσιμεντόστρωσης - ασφαλτόστρωσης από τον οικείο δήμο για την διαμόρφωση και συντήρηση της όλης δημοτικής οδού, μέρος της οποίας αποτελεί το επίδικο τμήμα. Απεναντίας, οι ενέργειες αυτές προκύπτουν, μεταξύ των άλλων, από το υπ' αριθ. 44/2008 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Καλαμάτας, που επισκοπείται παραδεκτά για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου.

Στο περιεχόμενο του βουλεύματος (που αποφαίνεται να μην γίνει κατηγορία), γίνεται μνεία ότι ο κατά το έτος 2006 δήμαρχος Μεθώνης εισηγήθηκε στο τότε δημοτικό συμβούλιο να προβεί ο δήμος στην διαμόρφωση και τσιμεντόστρωση της εν λόγω οδού με την ονομασία ''...ας'' και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου υιοθέτησαν την εισήγησή του.

Ως εκ τούτου οι ενέργειες τσιμεντόστρωσης και ασφαλτόστρωσης, στις οποίες προβαίνει ο οικείος δήμος επί των δημοτικών οδών, τις οποίες διαλαμβάνει η προσβαλλόμενη απόφαση, είναι συναφείς και ουδόλως αντιφάσκουν μεταξύ τους. Επομένως, ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα είναι αβάσιμος και κατ' ακολουθία η αναίρεση και ο μοναδικός αυτός λόγος της πρέπει να απορριφθούν.

Επίσης πρέπει να διαταχθεί, κατά το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο, του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου, οι οποίοι, ως ηττηθέντες διάδικοι, πρέπει να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματός τους (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-5-2022 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 55/2022 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουλίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Αυγούστου 2024.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ