1173/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1173 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1173/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Στυλιανή Γιαννούκου, Χαράλαμπο Μαχαίρα και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "... S.A." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταμάτιο Τερεζάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Β. του Γ., 2) Α. Γ. του Σ. και 3) Φ. Μ. του Χ., κατοίκων ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-7-2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4175/2011 του ίδιου δικαστηρίου και 12861/2013 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-5-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω και ορίσθηκε εισηγητής ο Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τσάκος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις ...21-7-2016, .../21-7-2016 και .../21-7-2016 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Ν. Σ., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει η επισπεύδουσα τη συζήτηση της υπόθεσης αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση από 19-5-2016 αίτησης για αναίρεση της 12861/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (10-1-2017) επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσιβλήτους. Εξ άλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού του δικαστηρίου προκύπτει ότι κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου κατά την προαναφερθείσα νόμιμη δικάσιμο αυτής, οι αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επομένως η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες και αυτοί (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση από το δικαστήριο της ουσίας κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρα 559 αριθ. 1 εδ. α ή 560 αριθ. 1 εδ. α Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξ άλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έχει νόμιμη βάση (άρθρα 559 αριθ. 19 ή 560 αριθ. 6 Κ.Πολ.Δ.) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ.

Α.Π. 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και έκτο λόγους αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 560 αριθ. 1 εδ. α και 6 Κ.Πολ.Δ. και συγκεκριμένα ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο: α) Κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1 παρ. 1.2.

και του άρθρου 2 παρ. 2.9. του Α Παραρτήματος της Εθνικής Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας σχετικά με τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας και συστημάτων ασφαλείας όλης της χώρας του έτους 2009 (πράξη κατάθεσης Υπουργού Απασχόλησης 23/25-5-2009), την οποία είχε προσυπογράψει η ίδια (η αναιρεσείουσα) και του άρθρου 1 παρ. 1.1.

του Α Παραρτήματος της Εθνικής Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας σχετικά με τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας και συστημάτων ασφαλείας όλης της χώρας του έτους 2010 (πράξη κατάθεσης Υπουργού Απασχόλησης 13/15-7-2010), την οποία επίσης είχε προσυπογράψει αυτή, καθώς και με ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες δέχθηκε ότι οι ενάγοντες δικαιούνταν το επίδομα επικινδυνότητας (πρώτος λόγος).

β) Κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων περί πενθήμερης εργασίας και εκείνων των άρθρων 1 και 10 του β.δ. 748/1966 και 904 Α.Κ., καθώς και με αντιφατικές αιτιολογίες, δέχθηκε ότι οι ενάγοντες δικαιούνταν αποζημίωση για απασχόλησή τους κατά τις Κυριακές (δεύτερος λόγος). γ) Κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων περί πενθήμερης εργασίας και εκείνης του άρθρου 904 Α.Κ., καθώς και με αντιφατικές αιτιολογίες, δέχθηκε ότι οι ενάγοντες δικαιούνταν αποζημίωση για απασχόλησή τους κατά την έκτη ημέρα της εβδομάδας (τρίτος λόγος).

δ) Κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 904 Α.Κ. υπολόγισε την οφειλόμενα στους ενάγοντες για εργασία κατά την έκτη ημέρα της εβδομάδας αποζημίωση, όχι με βάση το κατώτατο ημερομίσθιο/ωρομίσθιο, όπως όφειλε κατά την ανωτέρω διάταξη, αλλά με βάση το νόμιμο ημερομίσθιό τους, προσαυξημένο με προϋπηρεσία και οικογενειακά επιδόματα (τέταρτος λόγος).

ε) Διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ελλιπείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της λήψης ή μη άδειας για τις πραγματοποιηθείσες από τον τρίτο ενάγοντα υπερωρίες και επικουρικά κατά παράβαση των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1 ν. 435/1976 και 4 ν. 2874/2000 υπολόγισε τις προσαυξήσεις των υπερωριών των εναγόντων με ποσοστό 100% αντί του ορθού 50%, δεδομένου ότι ήταν νόμιμες αφού αυτή είχε λάβει από την αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας τις αναφερόμενες άδειες υπερωριακής εργασίας (έκτος λόγος).

Όμως, ενώ για το παραδεκτό των λόγων αυτών θα έπρεπε σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη να παρατίθενται οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, η αναιρεσείουσα δεν παραθέτει πλήρεις τις αιτιολογίες που πλήττονται με το λόγο αυτό αλλά μόνο αποσπάσματά τους που επιλέγει η ίδια, παραπέμποντας κατά τα λοιπά σε αριθμούς σελίδων αυτής.

Συνεπώς όλοι οι ανωτέρω αναιρετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι λόγω αοριστίας, τούτο δε πέραν του απαραδέκτου των διαλαμβανομένων σ' αυτούς αιτιάσεων για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα η αμφισβήτηση της ουσιαστικής κρίσης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε λάβει άδεια για την πραγματοποίηση υπερωριών.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης (και ήδη ο αντίστοιχος του άρθρου 560 αριθ. 5 περ. β Κ.Πολ.Δ.) ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα κατά την έννοια της διάταξης αυτής είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης (Ολ.

Α.Π. 25/2003) και όχι οι ισχυρισμοί που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή τα επιχειρήματα των διαδίκων που αναφέρονται στην ορθή ερμηνεία του νόμου ή πηγάζουν από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ. Α.Π. 3/1997, Α.Π. 511/2016). Ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.

Α.Π. 25/2003), όπως συμβαίνει και όταν τον αντιμετώπισε και τον απέρριψε στην ουσία με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ. Α.Π. 11/1996). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθ. 5 περ.

β Κ.Πολ.Δ. και συγκεκριμένα ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον τρίτο λόγο της έφεσής της, με τον οποίο αυτή παραπονούνταν κατά της πρωτόδικης απόφασης ότι εσφαλμένα είχε υπολογίσει τις προσαυξήσεις των υπερωριών των εναγόντων με ποσοστό 100% αντί του ορθού 50%, δεδομένου ότι ήταν νόμιμες αφού αυτή είχε λάβει από την αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας τις αναφερόμενες άδειες υπερωριακής εργασίας.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως προεχόντως ως απαράδεκτος δεδομένου ότι ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός που περιλαμβανόταν στον τρίτο λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας συνιστούσε άρνηση του παράνομου χαρακτήρα των υπερωριών και συνακόλουθα δεν αποτελούσε πράγμα κατά την προπαρατεθείσα έννοια.

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο τρίτος λόγος της έφεσης της αναιρεσείουσας στον οποίο περιλαμβανόταν ο ανωτέρω ισχυρισμός της ελήφθη υπόψη από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο και απορρίφθηκε με την παραδοχή ως αποδεδειγμένων γεγονότων αντίθετων από αυτόν (δηλαδή ότι δεν είχε ληφθεί από την εναγομένη άδεια για τις υπερωρίες).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση, καθώς και το αίτημα επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση, το οποίο προϋποθέτει παραδοχή της αίτησης (άρθρο 579 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), να μην καταδικασθεί όμως η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων διότι αυτοί ερημοδίκησαν και δεν υποβλήθηκαν σε δαπάνη ούτε υπέβαλαν σχετικό αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-5-2016 αίτηση για αναίρεση της 12861/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και το αίτημα επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ .

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ