Supreme Court partially allows appeal against insurance company regarding death compensation in traffic accident case.

Απόφαση 1172 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1172/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), , Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαΐου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., ως ασκούντων τη γονική μέριμνα επί της ανήλικης θυγατέρας τους ..., 5) ..., 6) ..., , 7) ..., 8) ..., 9) ..., 10) ..., για τον εαυτό του ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου της μεταποβιωσάσης αρχικής διαδίκου ..., 11) ..., για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου της μεταποβιωσάσης αρχικής διαδίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Νικολιδάκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΧΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", όπως μετονομάστηκε η αρχικά αναιρεσίβλητη εταιρεία "ΑΛΦΑ (ALPHA) ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" (ως καθολική διάδοχος λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της ασφαλιστική εταιρείας "ΕΛΛΗΝΟΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΖΗΜΙΩΝ") που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Ρέκκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καλύπτουσα α) τον υπ' αριθμό κυκλοφορίας ... γεωργικό ελκυστήρα, β) το υπ' αριθμό κυκλοφορίας .... Ιδιωτικής Χρήσης Φορτηγό, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/10/1999 αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, την από 8/9/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 6/4/2000 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε παρέμβαση και αγωγή της 1ης των ως άνω αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηλείας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 99/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 687/2005 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/5/2008 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 8/4/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνου δεκτοί οι πρώτος και τρίτος λόγοι και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμό 687/2005 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο από το αρθ.559 αριθμ.14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, εάν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν

Εφετείο, με το να απορρίψει ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, την αγωγή των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, με την οποία ζητούσαν, μεταξύ των άλλων, χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, εξαιτίας του κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, επελθόντος θανάτου της συγγενούς αυτών Ζ, ως προς το μέρος αυτής(αγωγής), που στρεφόταν κατά της πρώτης των εναγομένων - νυν αναιρεσιβλήτων, ασφαλιστικής εταιρείας "ALPHA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", (την οποία και μόνον αφορά ο προκείμενος λόγος αναίρεσης) και στην οποία ήταν ασφαλισμένο το αυτοκίνητο, επί του οποίου επέβαινε, ως συνεπιβάτης, η ως άνω θανούσα και ο οδηγός του οποίου (σύζυγος της θανούσας) ήταν (συν)υπαίτιος για τον επελθόντα θάνατο αυτής, παρότι οι ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες επικαλούνταν, κατά τρόπο ορισμένο και επαρκή στην αγωγή τους, μεταξύ των άλλων και το στοιχείο της υπαιτιότητας του ως άνω (συν)υπαίτιου οδηγού, υπέπεσε στην πλημμέλεια της, παρά, το νόμο κήρυξης απαραδέκτου, αρθ.559, αριθμ.14 ΚΠολΔ της αγωγής τους.

Το δικάσαν Εφετείο, ως προς το ζήτημα αυτό έκρινε ότι : "Η αγωγή αυτή αναφορικά με την πρώτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία ως προς τις αξιώσεις των εναγόντων από το θάνατο της συνεπιβαίνουσας στο ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο συγγενούς των είναι αόριστη και απορριπτέα, εφόσον δεν αναφέρει (αρθρ.118 και 216 του ΚΠολΔ) συγκεκριμένα περιστατικά που να θεμελιώνουν την ευθύνη της εναγομένης αυτής και την εντεύθεν υποχρέωση αποζημίωσής τους.

Ειδικότερα προκειμένου να υπέχει υποχρέωση αποζημίωσης η πρώτη εναγόμενη θα έπρεπε στην αγωγή να εκτίθεται ότι ο ασφαλισμένος της οδηγός του αυτοκινήτου Θ τέλεσε αδικοπραξία σε βάρος της, ήτοι ήταν υπαίτιος του ατυχήματος και του εντεύθεν θανάσιμου τραυματισμού της. Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που δέχτηκε ότι η αγωγή είναι ορισμένη και στη συνέχεια την απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις παραπάνω διατάξεις και πρέπει να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση ως προς το παραπάνω κεφάλαιο".

Και υπό την κρίση του αυτή, απέρριψε την ένδικη αγωγή, ως αόριστη, κατά το μέρος αυτής, που στρεφόταν κατά της νυν πρώτης των αναιρεσιβλήτων.

Περαιτέρω, από το παραδεκτώς, κατ'αρθ.561 παρ.2 ΚΠολΔ, ελεγχόμενο δικόγραφο της κρινόμενης αγωγής προκύπτει ότι στο περιεχόμενο αυτού διαλαμβάνονται τα εξής, ως προς το ως άνω κρίσιμο ζήτημα της αναφοράς των περιστατικών, των θεμελιούντων την υπαιτιότητα του ασφαλισμένου-οδηγού του αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε η θανούσα: "Όταν το παραπάνω υπ'αριθμ.... αυτοκίνητο έφθασε στο ύψος του 30ου χιλ της εν λόγω οδού, που οδηγούσε ο ως άνω οδηγός του αμελώς, απροσέκτως και αδεξίως και ασυνέτως και της ελλείψεως της προσηκούσης προσοχής του την οποία όφειλε και μπορούσε από τις περιστάσεις να επιδείξη (ΚΟΚ 12.1) και προτιθέμενος ούτος να ενεργήσει υπέρβαση του εν λόγω προπορευομένου και ομόρροπα κινούμενου υπ'αριθμ.... Γεωργικού Ελκυστήρα".

Και στη συνέχεια : "Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά υπαίτιοι του ενδίκου ατυχήματος είναι οι προαναφερόμενοι οδηγοί των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οχημάτων τους ως εκ της αμελείας τους και των εκτεθέντων παραβάσεων τους των περί την οδική κυκλοφορία ως άνω διατάξεων οι οποίες τελούν σε απόλυτη αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα".

Τα ως άνω επικαλούμενα στην αγωγή των νυν αναιρεσειόντων περιστατικά είναι επαρκή προς θεμελίωση της εξ αδικοπραξίας αγωγικής αξίωσης τους, για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης από το θάνατο της έχουσας την ιδιότητα της τρίτης, επιβαίνουσας στο ζημιογόνο αυτοκίνητο Ζ και συγκεκριμένα ως προς το στοιχείο της υπαιτιότητας του οδηγού του αυτοκινήτου, επί του οποίου επέβαινε η θανούσα-συγγενής των εναγόντων-αναιρεσειόντων και το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη- νυν αναιρεσίβλητη, ασφαλιστική εταιρεία.

Επομένως, το δικάσαν Εφετείο, το οποίο έκρινε ότι οι ενάγοντες νυν αναιρεσείοντες δεν επικαλούνταν κατά τρόπο ορισμένο, τα στοιχεία της υπαιτιότητος, τα οποία θεμελίωναν το ως άνω αγωγικό τους δικαίωμα, με αποτέλεσμα να απορρίψει την αγωγή, ως αόριστη και απαράδεκτη, υπέπεσε στην από το αρθ.559 αριθμ.14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, κατά το βάσιμο περί τούτου πρώτο λόγο αναίρεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος και του οποίου η αναιρετική εμβέλεια καλύπτει και τους άλλους δύο (δεύτερο και τρίτο) λόγους αναίρεσης, οι οποίοι αναφέρονται στο ίδιο ως άνω ζήτημα.

Ο από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση- αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί το αποδεικτικό πόρισμα να αναφέρεται με σαφήνεια.

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για την δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Το δικάσαν Εφετείο, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας των οδηγών των εμπλακέντων στο ατύχημα οχημάτων, δέχθηκε τα εξής : "Στις 18-11-1997 και ώρα 17.30 περίπου, ο μη διάδικος Μ οδηγώντας τον υπ' αριθμ. ... γεωργικό ελκυστήρα με ρυμουλκούμενη "καρότσα" ο οποίος ήταν ασφαλισμένος στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, έβαινε επί της Ε.Ο. ...

με κατεύθυνση προς .... Την ίδια ώρα ο Θ, οδηγώντας το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο, στην πρώτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία και στο οποίο επέβαινε η σύζυγος του Ζ, εκινείτο στην ίδια παραπάνω Ε.Ο. με την ίδια κατεύθυνση με τον γεωργικό ελκυστήρα και όπισθεν τούτου.

Στο 3° χιλιόμετρο της οδού αυτής πλησίασε τον προπορευόμενο αυτού γεωργικό ελκυστήρα, ο οποίος, λόγω του είδους του οχήματος, βραδυπορούσε και αφού άναψε τον αριστερό δείκτη αλλαγής πορείας ανέμενε την κατάλληλη στιγμή προκειμένου να κάνει υπέρβαση τούτου. Όταν από το αντίθετο ρεύμα πέρασε ένα μεγάλο φορτηγό αυτοκίνητο (νταλίκα) ο παραπάνω Θ, άρχισε αμέσως την υπέρβαση του γεωργικού ελκυστήρα, εισερχόμενος στο αντίθετο ρεύμα πορείας.

Όμως όπισθεν του φορτηγού αυτοκινήτου εκινείτο το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο (αγροτικό), το οποίο οδηγούσε ο μη διάδικος Ξ, με αποτέλεσμα τα δύο αυτά οχήματα να συγκρουστούν και να τραυματιστούν θανάσιμα οι οδηγοί και των δύο οχημάτων και η συνεπιβαίνουσα Ζ. Η σύγκρουση οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού Θ, ο οποίος κάνοντας υπέρβαση του προπορευόμενου αυτού γεωργικού ελκυστήρα εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου εκινείτο κανονικώς το αυτοκίνητο του Ξ, χωρίς προηγουμένως να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Πιο συγκεκριμένα ο Θ κινούμενος όπισθεν του γεωργικού ελκυστήρα και αναμένοντας τη διέλευση του προπεριγραφομένου φορτηγού αυτοκινήτου (νταλίκας) στο αντίθετο ρεύμα πορείας, προκειμένου να κάνει υπέρβαση τούτου, όταν πέρασε το φορτηγό αυτοκίνητο άρχισε αμέσως την υπέρβαση του ελκυστήρα χωρίς καθόλου να ελέγξει εάν όπισθεν της "νταλίκας" εκινούντο άλλα αυτοκίνητα.

Έτσι βρέθηκε ξαφνικά στην πορεία του αυτοκινήτου του Ξ, ο οποίος δεν είχε ορατότητα, αφού έμπροσθεν του εκινείτο το ογκώδες φορτηγό αυτοκίνητο, και δεν μπορούσε να αντιληφθεί ενωρίτερα την ύπαρξη του αυτοκινήτου του Θ. Το γεγονός της απότομης εισόδου του αυτοκινήτου του τελευταίου στο αντίθετο ρεύμα πορείας επιβεβαιώνεται ιδία από το ότι δεν ανευρέθηκαν ίχνη τροχοπεδήσεως στο τόπο του ατυχήματος, όπως βεβαιώνεται στην έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας.

Καμμιά υπαιτιότητα δεν βαρύνει τους οδηγούς των άλλων δύο οχημάτων ήτοι του συγκρουσθεντος Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου και του γεωργικού ελκυστήρα. Ειδικότερα ως προς το ... Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο. Αυτό εκινείτο κανονικά στην πορεία του, με επιτρεπόμενη ταχύτητα, όχι περισσότερη των 80 χιλιομέτρων. Ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι έβαινε πλησίον της διαχωριστικής γραμμής είναι αβάσιμος αφού αποδείχθηκε, ιδία από το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας ..., ότι η σύγκρουση έγινε ένα μέτρο περίπου από τη διαχωριστική γραμμή και στο ρεύμα πορείας του.

Εξάλλου δεν μπορούσε να οδηγεί το αυτοκίνητο του δεξιότερα της οδού, αφού το απομένον τμήμα του οδοστρώματος μέχρι το έρεισμα ήταν μικρότερο του μέτρου (περίπου 70 εκ.) λαμβανομένου υπόψη ότι το ρεύμα πορείας είχε πλάτος 3,10 μ. ενώ το πλάτος του αυτοκινήτου αυτού ήταν 1,65 μ. Πέραν τούτου, απεδείχθη μεν ότι στο αυτοκίνητο αυτό επέβαιναν πέντε άτομα, δύο μπροστά και τρία παιδιά πίσω, πλην όμως η παράβαση αυτή αποδείχθηκε ότι ουδεμία επίδραση είχε στην ένδικη σύγκρουση, εφόσον τα παραπάνω άτομα δεν τον εμπόδιζαν στην οδήγηση, ούτε στους αναγκαίους ελιγμούς σε περίπτωση κινδύνου, λαμβανομένου υπόψη και του είδους του αυτοκινήτου (μεγάλο αγροτικό αυτοκίνητο).

Ούτε εξάλλου αποδείχθηκε ότι η μη πρόσδεση των σάκκων ελαιοκάρπου, που υπήρχαν στην "καρότσα" του αυτοκινήτου είχε οποιαδήποτε επιρροή στην ένδικη σύγκρουση ή στην επέλευση των αποτελεσμάτων αυτής, εφόσον μερικοί απ' αυτούς εκτινάχθηκαν μετά τη σύγκρουση και δεν είχαν οποιαδήποτε επίδραση στο αποτέλεσμα της σύγκρουσης - θάνατος των παραπάνω - ο οποίος επήλθε λόγω της σφοδρότητος της σύγκρουσης και της πρόσκρουσης των κεφαλών των Θ και Ζ, στο αυτοκίνητο.

Τέλος αποδείχθηκε ότι ο παραπάνω Ξ είχε τοποθετήσει στο αυτοκίνητο του, μη νόμιμα, πρόσθετο προφυλακτήρα. Το γεγονός όμως αυτό δεν επέδρασε αιτιωδώς στα αποτελέσματα της σύγκρουσης. Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι οι συγκρουσθείσες επιφάνειες των αυτοκινήτων για μεν του Ξ ήταν το εμπρόσθιο αριστερό μέρος του προς το εμπρόσθιο "φτερό", του δε αυτοκινήτου του Θ το εμπρόσθιο αριστερό, προς το κέντρο του μετώπου του αυτοκινήτου.

Όπως αναφέρεται στην από 20-6-1998 έκθεση ανάλυσης συνθηκών τροχαίου ατυχήματος της εταιρείας "..." που επικαλούνται και προσκομίζουν οι ενάγοντες " η σύγκρουση ήταν μετωπική - γωνιακή και έκκεντρη ήτοι η εμπρόσθια αριστερή γωνία του φορτηγού συγκρούστηκε με την αριστερή εμπρόσθια πλευρά του επιβατηγού με γωνία 20 περίπου μοιρών σε σχέση με τους διαμήκεις άξονες τους".

Από τα παραπάνω και ιδία τις φωτογραφίες του αυτοκινήτου που περιλαμβάνονται στην παραπάνω έκθεση (βλ. σελ. 5 της έκθεσης) προκύπτει ότι η ύπαρξη του πρόσθετου προφυλακτήρα στο αυτοκίνητο του Ξ ουδεμία επίδραση είχε στα αποτελέσματα της σύγκρουσης, εφόσον η συγκρουσθείσα επιφάνεια του αυτοκινήτου αυτού (πρώτη επαφή των αυτοκινήτων) ήταν στο αριστερό άκρο του πρόσθετου προφυλακτήρα και στο αριστερό "φτερό" και όχι στο κέντρο αυτού, όπως θα γινόταν εάν η σύγκρουση ήταν μετωπική, όπου, ενδεχομένως, η ύπαρξη του θα είχε αιτιώδη επιρροή στα αποτελέσματα αυτής.

Επομένως ουδεμία υπαιτιότητα βαρύνει τον οδηγό του παραπάνω αυτοκινήτου. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ουδεμία υπαιτιότητα βαρύνει και τον άλλο οδηγό Μ του γεωργικού ελκυστήρα. Ειδικότερα οι ενάγοντες εστιάζουν την αμέλεια του παραπάνω οδηγού στο ότι 1) δεν οδηγούσε το όχημα του στο άκρο δεξιό της οδού μολονότι ήταν βραδυπορούν όχημα 2) δεν είχε αναμμένα τα φώτα πορείας του και 3) δεν είχε τοποθετήσει ειδική πινακίδα στο ρυμουλκούμενο (καρότσα) με αποτέλεσμα εξ αιτίας των παραπάνω να μην αντιληφθεί έγκαιρα την ύπαρξη του προπορευόμενου αυτού οχήματος και στην προσπάθειά του να μη συγκρουσθεί μ' αυτό να ενεργήσει την προπεριγραφομένη υπέρβαση.

Από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τ' ακόλουθα: Η ώρα που έγινε η σύγκρουση ήταν η 17.30 της 18-11-1997. Την ώρα εκείνη δεν είχε επικρατήσει σκότος και η ορατότητα ήταν καλή και δεν υπήρχε ανάγκη αφής φώτων. Βεβαίως η αφή των φώτων των αυτοκινήτων εναπόκειτο στην εκτίμηση του κάθε οδηγού. Επομένως το γεγονός ότι δεν λειτουργούσαν τα φώτα πορείας του παραπάνω γεωργικού ελκυστήρα ουδεμία επίδραση είχε στην ένδικη σύγκρουση, αφού δεν ήταν υποχρεωμένος, λόγω του ότι δεν είχε επέλθει σκότος, στην αφή τους.

Πέραν τούτου όμως, ο Θ είχε αντιληφθεί έγκαιρα το γεωργικό ελκυστήρα και τον ακολουθούσε προκειμένου να βρει τον κατάλληλο χρόνο για να κάνει υπέρβαση. Επομένως ούτε η έλλειψη αφής φώτων ούτε η μη τοποθέτηση ειδικής πινακίδας στο πίσω μέρος του ρυμουλκούμενου του γεωργικού ελκυστήρα επέδρασαν αιτιωδως στην ένδικη σύγκρουση.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο γεωργικός ελκυστήρας εκινείτο στο άκρο δεξιό της οδού, πλην όμως λόγω του μεγάλου πλάτους του οχήματος και του μικρού πλάτους του ρεύματος πορείας (3,10 μ.) δεν επέτρεπε την υπέρβαση τούτου από άλλο αυτοκίνητο χωρίς την είσοδο του στο αντίθετο ρεύμα πορείας. Επομένως

αποκλειστικώς υπαίτιος της ρηθείσης συγκρούσεως είναι ο οδηγός του ... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου Θ συγγενής των εναγόντων και συνεπώς οι τελευταίοι δεν δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης από την πρώτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία που είχε ασφαλίσει το αυτοκίνητο αυτό για το θάνατο του, μολονότι είναι τρίτος έναντι αυτής, αφού δεν υπάρχει αδικοπραξία σε βάρος του, ούτε βεβαίως είναι υποχρεωμένες οι άλλες εναγόμενες ασφαλιστικές εταιρείες των προαναφερομένων οχημάτων." Υπό τις ως άνω παραδοχές το δικάσαν Εφετείο απέρριψε την αγωγή των εναγόντων-νυν αναιρεσειόντων, κατά το αγωγικό τους αίτημα που αφορούσε την χρηματική ικανοποίηση, λόγω θανάτου του συγγενούς τους Θ. Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν επαρκή τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς το ζήτημα της ύπαρξης αποκλειστικής υπαιτιότητας του ως ανω θανόντος οδηγού-συγγενούς των εναγόντων και της έλλειψης υπαιτιότητας των λοιπών οδηγών των άλλων δύο εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οχημάτων και δεν εστέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης. Επομένως, ο τέταρτος, από το αρθ.559 αριθμ.19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνο κατά το μέρος της που αφορά την από 8-9-2000, με αριθμό κατάθεσης 264/2000 αγωγή, των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, τη στρεφομένη κατά της πρώτης των εναγομένων - νυν αναιρεσιβλήτων, ασφαλιστικής εταιρείας "ALPHA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ" και ως προς τις αγωγικές αξιώσεις τους που προέκυψαν από το θάνατο της συγγενούς τους Ζ, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η ηττηθείσα αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό. Αντίθετα, ως προς τη δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη αυτών, κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓIA TOYΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-5-2008 αίτηση των ... κ.λ.π., κατά το μέρος αυτής που στρέφεται κατά της δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των εν λόγω αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμό 687/2005 απόφαση του Εφετείου Πατρών ως προς την πρώτη των αναιρεσιβλήτων.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την πρώτη των αναιρεσιβλήτων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2010.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ