Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for absence and substantive grounds for vague legal basis.

Απόφαση 1172 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1172/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Χιώλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/11/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 115/207 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/6/2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου, ανέγνωσε την από 4/3/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν όλοι οι λόγοι αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 του ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ'αυτή, με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο 'Αρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σε καταφατική δε περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία του κλητευθέντος.

Στην παρούσα περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ'αριθμ. ... έκθεση επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Ρόδου ..., ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη, με την οποία ορίστηκε αρμοδίως δικάσιμος αυτή που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, και κλήση προς συζήτηση κατ'αυτή, επιδόθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, προς την αναιρεσείουσα (...), με την επιμέλεια του επισπεύδοντος την συζήτηση αναιρεσιβλήτου.

Επομένως, εφ' όσον αυτή δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο, κατά την ανωτέρω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε νομίμως, από το πινάκιο, στη σειρά της, και δεν παραστάθηκε με πληρεξούσιο δικηγόρο ούτε με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία της. Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπ' όψη πράγματα που προτάθηκαν και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και έτσι θεμελιώνουν το αίτημά των. Επομένως, δεν είναι πράγματα, με την έννοια αυτή, η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, το περιεχόμενο των αποδεικτικών μέσων και τα επιχειρήματα των διαδίκων από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Ωσαύτως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπ' όψη τον ουσιώδη ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό. Στην παρούσα περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, επειδή το Εφετείο, καίτοι απεδείχθη, δεν έλαβε υπ' όψη τον προταθέντα από την αναιρεσείουσα-εναγομένη ισχυρισμό, ότι με τον ήδη αναιρεσίβλητο συμφώνησαν να παραδόσει σ' αυτόν το μίσθιο ακίνητο την 30-10-2001, χωρίς την καταβολή εκ μέρους του τελευταίου οποιασδήποτε αποζημιώσεως, ενώ αυτή, ως ελάχιστη αποζημίωση, δεν θα κατέβαλε τα μισθώματα των μηνών Ιουνίου 2002 έως Οκτωβρίου 2002.

Επίσης, επειδή το Εφετείο δέχθηκε ότι το μηνιαίο μίσθωμα, από τον μήνα Ιανουάριο 2000, ανέρχεται σε 200.000 δραχμές, στηριζόμενο στην από 30-5-2000 απόδειξη, και δεν έλαβε υπ' όψη τον προταθέντα από την αναιρεσείουσα ισχυρισμό ότι η απόδειξη αυτή δεν φέρει την υπογραφή του. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, ως προς το πρώτο μέρος του, πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπ'όψη τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε, με την αντίθετη παραδοχή, ότι η εναγομένη-αναιρεσείουσα δεν κατέβαλε ολόκληρη την αποζημίωση χρήσεως (εν όψει της γενομένης κατά την 13-7-2001 καταγγελίας της μισθώσεως) του χρονικού διαστήματος από 1-6-2002 έως 17-3-2003.

Ο αυτός λόγος αναιρέσεως, ως προς το δεύτερο μέρος του, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται σε "πράγμα", υπό την εκτεθείσα ανωτέρω έννοια, αλλά από περιεχόμενο αποδεικτικού μέσου και συγκεκριμένα εγγράφου και ο σχετικός ισχυρισμός συνιστά άρνηση της αποδεικτικής του δύναμης.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 574 Α.Κ, με την σύμβαση της μισθώσεως πράγματος ο εκμισθωτής έχει υποχρέωση να παραχωρήσει στον μισθωτή την χρήση του πράγματος για όσο χρόνο διαρκεί η σύμβαση και ο μισθωτής να καταβάλει το συμφωνημένο μίσθωμα. Από την διάταξη αυτή συνάγεται, ότι η εκμίσθωση αλλοτρίου πράγματος κινητού ή ακίνητου είναι καθ' όλα έγκυρη, διότι η μίσθωση είναι ενοχική σχέση και δεν ασκεί επιρροή στην ισχύ και λειτουργία της συμβάσεως αυτής η κυριότητα ή οποιαδήποτε άλλο εμπράγματο δικαίωμα επί του μισθίου, ανεξαρτήτως αν αυτό είναι κινητό ή ακίνητο.

Η σχετικότητα της μισθωτικής σχέσεως έχει ως αποτέλεσμα να ανήκουν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις από αυτή μόνο στα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή στον εκμισθωτή και στον μισθωτή, οι οποίοι και νομιμοποιούνται, αντιστοίχως, στις σχετικές δίκες από την μίσθωση. Από αυτό έπεται, ότι ο εκμισθωτής, καίτοι δεν είναι κύριος του μισθίου, έχει μόνον αυτός το δικαίωμα να αξιώσει το μίσθωμα ή να ασκήσει τις σχετικές αγωγές αποδόσεως του μισθίου.

Εξ άλλου, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και έτσι ιδρύεται ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως και όταν το αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του, επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στην συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε.

Επομένως, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός, πρέπει να εκτίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου και μάλιστα ενάριθμα, που παραβιάστηκε. Στην παρούσα περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία έκρινε επί αγωγής του εκμισθωτού ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της μισθώτριας, ήδη αναιρεσείουσας, περί καταβολής μισθωμάτων και αποζημιώσεως για την χρήση του μισθίου καταστήματος, η αναιρετική πλημμέλεια της ελλείψεως νομίμου βάσεως, επειδή το εφετείο δεν περιέλαβε σ'αυτή επαρκή αιτιολογία, εν σχέσει προς το ζήτημα του πως και βάσει ποιάς μεταβιβαστικής πράξεως ο αναιρεσίβλητος κατέστη δικαιούχος εξ ολοκλήρου των μισθωμάτων, αφού είναι συγκύριος του μισθίου, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου.

Υπό τα περιστατικά αυτά, ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως αόριστος, διότι δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν εξειδικεύεται ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου, που παραβιάσθηκε εκ πλαγίου. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι η επικαλουμένη έλλειψη της αιτιολογίας ανάγεται σε ζήτημα, που δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι σε στοιχείο μη αναγκαίο, για την πληρότητα του πραγματικού της, ως άνω, εφαρμοσθείσας διατάξεως, για το οποίο αρκεί ότι ο αναιρεσίβλητος είναι εκμισθωτής του μισθίου καταστήματος.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-6-2007 αίτηση της ..., περί αναιρέσεως της 115/2007 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 2009.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 12 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ