Supreme Court dismisses appeal for failure to specify legal error and facts in grounds of appeal.

Απόφαση 1172 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1172/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Γ.Α. ... Α.Ε. Εκδοτικές Επιχειρήσεις", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαράλαμπο Ξενίδη.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζαπώνη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/5/2000 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14957/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2627/2003 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 2/2/2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, ανέγνωσε την από 2/2/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και πότε λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικούς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου. Σε περίπτωση δε που το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσίας της, πρέπει να εκτίθενται στο αναιρετήριο και οι κρίσιμες πραγματικές παραδοχές, δηλαδή τα γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά από τα οποία συντελέστηκε η επικαλούμενη παραβίαση του κανόνος ουσιαστικού δικαίου.

Εν προκειμένω με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται μεν αιτίαση παραβιάσεως της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 479 Α.Κ. χωρίς όμως να εκτίθενται οι πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, παρά μόνο οι απόψεις των αναιρεσειουσών σχετικά με την ουσία της υποθέσεως. Επομένως ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί.

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 281 Α.Κ. το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, ή οι περιστάσεις που μεσολάβησαν, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή τη μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνει στην ανατροπή καταστάσεως που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο με το επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο (Ολ. Α.Π. 62/1990, 17/1995).

Εν προκειμένω, το Εφετείο απέρριψε ως μη νόμιμη την υποβληθείσα από τις αναιρεσείουσες ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως των ένδικων αξιώσεων της αναιρεσίβλητης για καταβολή υπολοίπου δεδουλευμένων αποδοχών, προσαυξήσεων για νυκτερινή εργασία και κατά Κυριακές κ.λ.π. καθόσον η αναιρεσίβλητη καθόλη τη διάρκεια της συμβάσεως δεν πρόβαλε καμμία αξίωση συναφή, αλλά βραδέως άσκησε την ένδικη αγωγή, με συνέπεια να αυξηθεί η απαίτηση με τόκους υπερημερίας και να επιβαρυνθούν οικονομικά οι αναιρεσείουσες και σε σχέση με τον σωστό προγραμματισμό της επιχειρήσεώς τους και τον αριθμό των μισθωτών που θα απασχολούσαν.

Τα παραπάνω εκτεθέντα περιστατικά και αν υποτεθούν ως αληθή, δεν καθιστούν καταχρηστική την ένδικη αξίωση της αναιρεσίβλητης. Επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση παραβιάσεως της παραπάνω διατάξεως ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, κατά το τρίτο μέρος του, αληθώς από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση της εσφαλμένης μη απορρίψεως της αγωγής, διότι αυτή ήταν αόριστη, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, καθόσον δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός για την αοριστία της αγωγής υποβλήθηκε στο Εφετείο, δοθέντος ότι η αοριστία της αγωγής εξετάζεται μεν αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, όμως για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως πρέπει να έχει προταθεί στο δικαστήριο και να μνημονεύεται στο αναιρετήριο ότι έγινε η πρόταση αυτή.

Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση μη λήψεως υπόψη ενός εγγράφου, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν μνημονεύεται στο αναιρετήριο ότι οι αναιρεσείουσες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν το έγγραφο αυτό και κατά τη συζήτηση στο Εφετείο, μάλιστα αντίθετα στο αναιρετήριο αναφέρεται ότι το έγγραφο προσκομίστηκε κατά τη συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2.2.2004 αίτηση των α) ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Γ.Α. ...Α.Ε. Εκδοτικές Επιχειρήσεις" β) εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "Εκδόσεις Μακεδονία ΕΠΕ" για αναίρεση της 2627/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ