1171/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1171 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1171/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Κ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνη Βγόντζα με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Σ. Λ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ποντικάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-5-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 253/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 188/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-10-2007 αίτησή του και με τους από 29-7-2009 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 9-9-2009 έκθεση της Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, καθώς και των προσθέτων λόγων της.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου ..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε την καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Από την αμέσως πιο πάνω διάταξη προκύπτει, ότι η απαρίθμηση των λόγων αναίρεσης κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, είναι περιοριστική. Οι λόγοι αναίρεσης είναι μόνο τέσσερις και αντιστοιχούν προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1, 2, 4, 5 και 7, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους όμως δεν ταυτίζονται απολύτως.

Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος, όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, καθώς και όταν το εν λόγω Δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Οι λόγοι, επομένως της αναίρεσης, με τους οποίους, υπό την επίκληση των αριθμών 8 περιπτ. β' και 11 περιπτ. γ', αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλονται οι πλημμέλειες, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης, δηλαδή, δέχθηκε ότι στον τίτλο κτήσης του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου "πέραν των δύο προαναφερομένων συμβολαίων αναφέρεται ότι υπήρξε και τρίτο συμβόλαιο, χωρίς όμως να αναγράφεται ο αριθμός του και το τμήμα του οικοπέδου που αγοράστηκε με αυτό", δηλαδή, δέχθηκε ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα αναφέρεται σε ένα τρίτο συμβόλαιο, του οποίου ούτε ο αριθμός αναγράφεται, ούτε και έγινε γνωστός με άλλον τρόπο, ούτε, άλλωστε, και η ταυτότητά της εν λόγω λωρίδας προέκυψε με οποιονδήποτε τρόπο, δεν έλαβε υπόψη τον αυτοτελή ισχυρισμό του ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα, ότι η πρόσοψη της ιδιοκτησίας του αντιδίκου του είναι 15 μέτρα, αλλά περιορίστηκε μόνο στην εξέταση του ισχυρισμού του- αναιρεσείοντα- περί του συνολικού εμβαδού της ιδιοκτησίας του αναιρεσίβλητου και δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις τα έγγραφα που επικαλέστηκε ο αναιρεσείων, με τις προτάσεις του της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προς απόδειξη της ουσιαστικής βασιμότητας της ένδικης διεκδικητικής αγωγής, στο σύνολό της δηλαδή δύο (2) αντίγραφα φωτογραφιών, στις οποίες απεικονίζονται η υπο κατασκευή οικία του αναιρεσίβλητου, καθώς και η δική του-αναιρεσείοντα- παληά οικία, φωτογραφικό υλικό από το οποίο αποδεικνύεται ότι, εκτός του παλαιού ανατολικού τυφλού τοίχου της οικίας του αναιρεσείοντος, τυφλός ήταν και ο δυτικός τοίχος της οικίας του αναιρεσίβλητου και , τέλος, το συνημμένο στο .../1970 δωρητήριο στη ζωή συμβόλαιο του τέως συμβολαιογράφου Χανίων Εμμανουήλ Κονταδάκη σκαρίφημα του πολιτικού υπομηχανικού Α.

Ζ., στο οποίο απεικονίζεται η πρόσοψη του οικοπέδου του αναιρεσίβλητου, που είναι 15 μέτρα, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε ευθέως κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου υπάρχει, όταν το δικαστήριο, με βάση τις παραδοχές του στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρέλειψε να εφαρμόσει ένα ουσιαστικό κανόνα δικαίου, ο οποίος ήταν εφαρμοστέος ή εφάρμοσε ουσιαστικό κανόνα δικαίου, τον οποίο δεν έπρεπε να εφαρμόσει.

Ειδικότερα, το δικαστήριο παραβιάζει τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, που εισάγουν οι διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, όταν, μολονότι διαπιστώνει, έστω και έμμεσα, την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας στις δηλώσεις βούλησης των δικαιοπρακτούντων, συνακόλουθα δε, την ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας αυτών, παραλείπει να προσφύγει για τη συμπλήρωση ή ερμηνεία τους στις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ ή προσφεύγει στην εφαρμογή των διατάξεων αυτών και στη συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, μολονότι δέχεται επίσης ανέλεγκτα, ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης και σαφής και δεν έχει ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας, αφού ληφθούν και τα συναλλακτικά ήθη, ως στοιχεία προσδιοριστικά της καλής πίστης.

Οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών παραβιάζονται ευθέως και όταν το ερμηνευτικό πόρισμα, στο οποίο, μετά από ερμηνεία της δικαιοπραξίας, κατέληξε το δικαστήριο, δεν είναι σύμφωνο προς την καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη. Για τη διαμόρφωση σχετικής κρίσης, το δικαστήριο της ουσίας λαμβάνει υπόψη, με διαφορετική κατά περίπτωση βαρύτητα, τα συμφέροντα των μερών και κυρίως εκείνου από αυτά το οποίο αποβλέπει να προστατεύσει ο ερμηνευόμενος όρος, το δικαιοπρακτικό σκοπό, τις συνήθειες και τις λοιπές τοπικές χρονικές και άλλες συνθήκες, υπό τις οποίες έγιναν οι δηλώσεις βούλησης των συμβαλλομένων, τη φύση της σύμβασης, τις διαπραγματεύσεις που είχαν προηγηθεί, την προηγούμενη συμπεριφορά των μερών και πως η σχετική δήλωση του ενός μέρους αναμενόταν να εκληφθεί από το άλλο μέρος.

Έτσι κάθε δήλωση βούλησης θα πρέπει να ληφθεί με την έννοια που απαιτεί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η συναλλακτική ευθύτητα και κατά τους κανόνες, της οποίας θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή η δήλωση βούλησης και από τον τρίτο. Το δικαστήριο της ουσίας, όταν ερμηνεύει, κατά τις αρχές της καλής πίστης, λαμβάνοντας υπόψη του και τα συναλλακτικά ήθη, τη δήλωση βούλησης, δεν είναι ανάγκη να αναλύσει και εξειδικεύσει τις αρχές αυτές ή τα συναλλακτικά ήθη και δεν δεσμεύεται στην κρίση του από τους ισχυρισμούς των διαδίκων.

Εξάλλου, το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του κρίση, δεν είναι υποχρεωμένο να αρκεστεί στο περιεχόμενο της σύμβασης, αλλά μπορεί να αντλήσει και στοιχεία εκτός της σύμβασης που θα προταθούν από τους διαδίκους.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι είναι κύριοι δύο όμορων ακινήτων, που βρίσκονται επί της οδού ..., πρώην ..., της πόλης των ... . Συγκεκριμένα, ο ενάγων είναι κύριος ενός οικοπέδου που βρίσκεται επί της παραπάνω οδού και στον αριθμό 69 και συνορεύει βόρεια με την οδό αυτή, νότια και δυτικά με ιδιοκτησία Ε.

Μ., πρώην Θ. Χ. και ανατολικά με την ιδιοκτησία του εναγομένου. Το ακίνητο αυτό απέκτησε κατά ψιλή κυριότητα από την Ε. Γ. με το υπ' αριθμ. .../14.12.1973 συμβόλαιο πώλησης του τέως συμβολαιογράφου Χανίων Παναγιώτη Κλωνζάκη, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Χανίων, στον τόμο ... με αριθμό 102018, στον δε τίτλο αυτόν το οικόπεδο φέρεται να έχει εμβαδόν 170 τ.μ.

περίπου. Το έτος 1985 αποβίωσε η επικαρπώτρια αυτού και έτσι ο ενάγων απέκτησε την πλήρη κυριότητά του. Η προαναφερόμενη δικαιοπάροχος του ενάγοντος Ε. Γ. αγόρασε το εν λόγω οικόπεδο τμηματικά ως εξής : α) με το υπ' αριθμ. .../15.7.1936 συμβόλαιο του τέως συμβολαιογράφου Χανίων Νικόλαου Σγουρομάλλη, αγόρασε από τον Γ.

Χ. τμήμα 115τ.μ. και β) με το από 2.11.1939.ιδιωτικό συμφωνητικό αγόρασε άτυπα από τον Χ. Χ. τμήμα 18,20 τ.μ. με βάση δηλαδή τους παραπάνω τίτλους το οικόπεδο της ανερχόταν στο συνολικό εμβαδόν των 133,20 τ.μ. Αντίστοιχα, ο εναγόμενος, δυνάμει του υπ' αριθμ. .../21.2.1970 συμβολαίου δωρεάς εν ζωή, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Χανίων, στον τόμο ...

με αριθμούς 95584 και 95585, απέκτησε κατά πλήρη κυριότητα από τους γονείς του Ι. και Α. Λ. το ακίνητο που βρίσκεται ανατολικά του όμορου ακινήτου του ενάγοντος, επί της οδού ... με αριθμό 67, το οποίο, σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης, φέρεται να έχει εμβαδόν "μεγαλύτερο των 200 τ.μ." Οι ως άνω δικαιοπάροχοι του εναγομένου απέκτησαν το ακίνητο αυτό, επίσης τμηματικά, ως εξής :

α) με το υπ' αριθμ. .../14.10.1932 συμβόλαιο του τότε συμβολαιογράφου Χανίων Κανάκη Φραγκιαδάκη αγόρεσαν από τους Ε. και Δ. Π. τμήμα εμβαδού 150 τ.μ. και β) με το υπ' αριθμ. .../24.8.1937 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Χανίων Μάρκου Μάρακα η μητέρα του εναγομένου αγόρασε από τον Χ. Χ. τμήμα 20,65 τ.μ., ήτοι συνολικά το εμβαδόν του ακινήτου τους ανερχόταν στα 170,65 τ.μ..

Περαιτέρω, στον τίτλο κτήσης του εναγομένου, πέραν των δύο προαναφερομένων συμβολαίων, αναφέρεται ότι υπήρξε και τρίτο συμβόλαιο, χωρίς όμως να αναγράφεται ο αριθμός του και το τμήμα του οικοπέδου που αγοράστηκε με αυτό. Το επίδικο τμήμα είναι μια εδαφική λωρίδα που βρίσκεται ανάμεσα στις τοιχοποιίες των κτισμάτων που έχουν ανεγείρει οι διάδικοι στα οικόπεδά τους, δηλαδή συνορεύει βόρεια με την οδό ..., νότια με ιδιοκτησία Ε.

Μ., ανατολικά με ιδιοκτησία του εναγομένου και δυτικά με ιδιοκτησία του ενάγοντος, έχει δε εμβαδόν όχι 18,56 τ.μ. όπως ισχυρίζεται ο τελευταίος στην αγωγή του, αλλά 16,33 τ.μ., όπως το οριοθετεί ο διορισθείς με την υπ' αριθμ. 110/2003 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου πραγματογνώμονας Ιωάννης Βάρδος στο από 4.9.2005 συνταχθέν από τον ίδιο τοπογραφικό διάγραμμα.

Αποδείχθηκε ότι πριν το έτος 1988 οπότε ο ενάγων εξέδωσε τις υπ' αριθμ. 5 και 13/1988 οικοδομικές άδειες, προκειμένου να ανεγείρει στο ακίνητό του οικοδομή, υφίστατο επ' αυτού η παλαιά οικία της δικαιοπαρόχου του, τμήμα της οποίας, εμβαδού 3,23 τ.μ., βρισκόταν εντός της επίδικης εδαφικής λωρίδας. Το γεγονός αυτό προκύπτει χωρίς αμφιβολία από την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, όπου ο πραγματογνώμονας αναφέρει ότι διενήργησε εκσκαφή στο ανατολικό όριο της τοιχοποιίας της οικίας του ενάγοντος, όπου ανευρέθηκαν τα θεμέλια του προϋπάρχοντος ανατολικού, τοίχου της παλαιάς οικίας.

Επομένως, το τμήμα αυτό των 3,23 τ.μ. ανήκει στην κυριότητα του ενάγοντος, καθόσον ο ίδιος το απέκτησε αφενός με παράγωγο τρόπο, δυνάμει του προαναφερομένου υπ' αριθμ. .../14.12.1973 συμβόλαιο πώλησης, όπου περιγράφεται η υπάρχουσα εντός του μεταβιβαζομένου οικοπέδου παλαιά οικία, όσο και με πρωτότυπο τρόπο, δηλαδή με τακτική χρησικτησία, δεδομένου ότι με νόμιμο τίτλο και διάνοια κυρίου ασκούσε σ' αυτό τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράξεις νομής για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της δεκαετίας, δηλαδή διέμενε στην παραπάνω οικία, από το έτος 1973 μέχρι την άσκηση της κρινόμενης αγωγής.

Τέλος, το απέκτησε και με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, δεδομένου ότι τόσο η δικαιοπάροχός του, όσο και ο ίδιος, προσμετρώντας στο δικό του χρόνο νομής το χρόνο νομής της τελευταίας, ασκούσαν διάνοια κυρίων στο επίδικο για χρονικό διάστημα πολύ μεγαλύτερο της εικοσετίας, δηλαδή από το έτος 1936 έως την άσκηση της αγωγής, τις προαναφερόμενες πράξεις νομής.

Πέραν όμως του παραπάνω εδαφικού τμήματος, αποδείχθηκε ότι το λοιπό τμήμα του επίδικου, εμβαδού 13,10 τ.μ., δεν ανήκει στην κυριότητα του ενάγοντος. Αντιθέτως, το Δικαστήριο σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση περί του ότι το τμήμα αυτό ανήκει στην κυριότητα του εναγομένου, και τούτο διότι από εκεί ο εναγόμενος και η οικογένειά του εισερχόταν στην ιδιοκτησία τους, είχαν δε τοποθετήσει από το έτος 1965 στο βόρειο όριό του, επί της οδού ...

και σε επαφή με το ανατολικό τοίχο της παλαιάς οικίας της δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, μία σιδερένια πόρτα που απέκλειε την πρόσβαση σε οποιονδήποτε τρίτο. Εξάλλου, εντός του επιδίκου τμήματος ο εναγόμενος είχε φυτέψει πριν από το έτος 1988, οπότε κατεδαφίστηκε η παλαιά οικία εντός του ακινήτου του ενάγοντος, μία κληματαριά, οι στύλοι της οποίας υφίστανται ακόμα και σήμερα, ενώ εκεί βρισκόταν επίσης το σπιτάκι του σκύλου του.

Το ότι ο ενάγων ή η δικαιοπάροχος του ουδέποτε είχαν χρησιμοποιήσει το παραπάνω τμήμα του επιδίκου, αποδεικνύεται περαιτέρω και από το γεγονός ότι ο ανατολικός τοίχος της παλαιάς οικίας της Ε. Γ., που κατεδαφίστηκε, δεν είχε ούτε πόρτες, ούτε παράθυρα, όπως θα συνέβαινε αν το τμήμα αυτό αποτελούσε τον ακάλυπτο χώρο της ιδιοκτησίας του ενάγοντος, τούτο δε αποδεικνύεται από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τον ενάγοντα φωτογραφίες.

Υπέρ άλλωστε αυτής της άποψης συνηγορεί και η κλίση της στέγης της παλαιάς οικίας, η οποία ήταν μονόρριχτη προς το εσωτερικό της ιδιοκτησίας του ενάγοντος, έτσι ώστε τα όμβρια ύδατα να μην εισέρχονται στην όμορη ιδιοκτησία του εναγομένου. Αντιθέτως, αν το επίδικο τμήμα ανήκε στην ιδιοκτησία του ενάγοντος, δεν υπήρχε λόγος να κατασκευαστεί κατά τον τρόπο αυτόν η στέγη.

Όλα τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν, δεν μπορούν να αναιρεθούν από τις αόριστες καταθέσεις των ενόρκως βεβαιωσάντων μαρτύρων του ενάγοντος, που αναφέρουν ότι το επίδικο τμήμα χρησιμοποιούσε ο ενάγων και η δικαιοπάροχός του, χωρίς όμως να εξειδικεύουν τον τρόπο χρήσης του. Πέραν όμως όλων των ανωτέρω, το ότι ο ανατολικός τοίχος της παλαιάς οικίας Γ.

υπήρξε το σύνορο των δύο ιδιοκτησιών επιβεβαιώνει η ίδια μάρτυρας και σύζυγος του ενάγοντος στην ένορκη κατάθεσή της ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, αν και εκ παραδρομής αναφέρει τον τοίχο ως δυτικό. Περαιτέρω, όμως, δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του εναγομένου, ότι ο εν λόγω τοίχος δεν ανήκε αποκλειστικά στην ιδιοκτησία του ενάγοντος, αλλά ήταν μεσότοιχος, η δε απόφαση υπ' αριθμ. 257/1938 απόφαση του Ειρηνοδικείου Χανίων, που υποχρεώνει την δικαιοπάροχο του εναγομένου να καταβάλλει ποσό 876,40 ευρώ στην δικαιοπάροχο του ενάγοντος, προσκομίζεται μόνο σε απόσπασμα και δεν προκύπτει απ' αυτήν ότι η αιτία της καταψήφισης του παραπάνω ποσού ήταν η αγορά του τμήματος του μεσοτοίχου, Τέλος, ο ισχυρισμός του ενάγοντος που προσπαθεί να θεμελιώσει κυριότητα επί του επιδίκου, ότι δήθεν ακόμα και με αυτήν την εδαφική λωρίδα το ακίνητό του θα είναι μικρότερο του τίτλου κτήσης του, πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμος, δεδομένου ότι το εμβαδόν των 170 τ.μ.

περίπου που εμφανίζεται να αγοράζει από τη δικαιοπάροχό του είναι αυθαίρετο και δεν συμβαδίζει με τους τίτλους κτήσης της τελευταίας, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, ούτε και με το κτηματογραφικό διάγραμμα του ακινήτου του, όπου αυτό αποτυπώνεται με εμβαδόν 135 τ.μ. .Ούτε το γεγονός ότι το ακίνητο του εναγομένου είναι μεγαλύτερο στην πραγματικότητα απ' όσο εμφανίζεται στο δικό του τίτλο κτήσης, ακόμα και χωρίς το επίδικο τμήμα, είναι ικανό να δημιουργήσει την πεποίθηση στο Δικαστήριο ότι αυτό ανήκει στον ενάγοντα, δεδομένου ότι η επιπλέον έκταση του ακινήτου αυτού, σύμφωνα με την από 4.9.2005 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος πραγματογνώμονα Ι.

Β., αφορά σε επέκτασή του προς νότο και προς ανατολάς, δηλαδή σε βάρος του οικοπέδου των απώτερων δικαοπαρόχων του εναγομένου και μίας οδού, που φέρεται να προσκυρώθηκε άτυπα στην ιδιοκτησία του". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη εν μέρει την έφεση του αναιρεσίβλητου κατά της πρωτόδικης απόφασης που δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή εξαφάνιση την εκκαλούμενη απόφαση και ακολούθως, δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη εν μέρει την εν λόγω αγωγή αναγνώρισε τον αναιρεσείοντα κύριο εδαφικής λωρίδας, εμβαδού 3,23 τ.μ.

και υποχρέωσε τον αντίδικό του να του την αποδώσει. Ο πρόσθετος, επομένως, λόγος, με τον οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, γιατί το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, με το να δεχθεί ότι ο αναιρεσίβλητος απέκτησε από τους δικαιοπαρόχους γονείς του με δωρεά στη ζωή το ακίνητο της ιδιοκτησίας του, εμβαδού, κατά τον τίτλο κτήσης του, μαγαλυτέρου των 200 τ.μ.

και περαιτέρω με το να δεχθεί, ότι το ακίνητο που περιήλθε στην κυριότητα των πιο πάνω δικαιοπαρόχων του αναιρεσίβλητου με δύο διαφορετικά συμβόλαια είχε συνολικό εμβαδόν 170,65 τ.μ. και τέλος, με το να δεχθεί, ότι στον τίτλο κτήσης του αναιρεσίβλητου αναφέρεται και τρίτο συμβόλαιο, του οποίου όμως δεν αναγράφεται ο αριθμός, καθώς και το εμβαδόν του οικοπέδου που μεταβιβάστηκε με αυτό, παραβίασε ευθέως τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, με το να μη προσφύγει σ' αυτούς, είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αβάσιμος, εφόσον το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, όπως προκύπτει από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, που προπαρατέθηκαν, δεν διαπίστωσε κενό ή αμφίβολο σημείο ως προς την περιεχόμενη στο .../1970 δωρητήριο στη ζωή συμβόλαιο σαφή δήλωση βούλησης των γονέων του αναιρεσίβλητου να δωρήσουν σ' αυτόν ακίνητο εμβαδού μεγαλυτέρου των 200 τ.μ., στο οποίο μάλιστα δεν δέχεται, ειδικότερα, το πιο πάνω Δικαστήριο, ότι περιλαμβάνεται η επίδικη εδαφική έκταση κατά ένα μέρος της (13,10 τ.μ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-10-2007 αίτηση του Ε. Κ. για αναίρεση της 188/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων που δίκασε ως Εφετείο, καθώς και τον από 28-7-2009 πρόσθετο λόγο της.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Ιουλίου 2011.

Η ANTIΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ