Supreme Court allows appeal against eviction order due to incorrect application of 15-day vs 8-day appeal deadline for co-owners.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the second ground of appeal, finding the Court of First Instance erred in applying an 8-day appeal deadline instead of the correct 15-day period applicable to disputes between co-owners. The lower court incorrectly classified the case as one regarding the drafting of condominium regulations under a special statute, whereas the actual dispute concerned the cancellation of a horizontal co-ownership establishment between co-owners. Consequently, the appeal was deemed admissible, the lower judgment was annulled, and the case was remitted for retrial with the appellant's legal costs awarded.
Legislator headnote
AI generatedΝ 1562/1985, άρθρο 3 § 3; Κ.Πολ.Δ., άρθρα 647, 652, 17 § 2: When a dispute between co-owners concerns the cancellation of a horizontal co-ownership establishment rather than the drafting of condominium regulations, the standard fifteen-day appeal period applies instead of the special eight-day period reserved for regulation drafting cases.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1171 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1171/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), , Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαΐου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Χ2, κατοίκων..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Αλεξόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βασιλική Σκορδάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/10/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 2/8/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2528/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 419/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση των ανωτέρω αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8/7/2009 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 7/4/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθμό 14 ΚΠολΔ λόγος και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμό 419/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιά.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με τις διατάξεις του Ν 1562/1985 ρυθμίζονται οι περιπτώσεις α) του δικαιώματος άσκησης αγωγής από τους συγκυρίους (με ποσοστό 65%), για τη χορήγηση άδειας προς ανοικοδόμηση με το σύστημα της αντιπαροχής, (αρθ. 1 του ως άνω νόμου) και β) του δικαιώματος να ζητηθεί, με δικαστική απόφαση, η κατάρτιση κανονισμού, εάν υπάρχει ήδη χωριστή οροφοκτησία, αλλά δεν έχει καταρτισθεί κανονισμός ή τροποποίηση ή συμπλήρωση του κανονισμού (αρθ. 9 του ίδιου νόμου).
Στις περιπτώσεις αυτές (και μόνον) η προθεσμία για την άσκηση έφεσης (και των λοιπών ενδίκων μέσων) είναι, κατά το αρθ. 3§3 εδ. α του ίδιου νόμου, οκτώ ημέρες, εάν ο δικαιούμενος στην άσκηση τους διαμένει στην ημεδαπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση, σχετική με τις μισθωτικές διαφορές και τις διαφορές του αρθ. 17§2 Κ.Πολ.Δ. -μεταξύ συνιδιοκτητών- η προθεσμία για την άσκηση της έφεσης είναι δέκα πέντε ημέρες από την επομένη της επίδοσης της απόφασης, εάν ο δικαιούμενος στην άσκησή της διαμένει στην Ελλάδα (αρθ. 647 και 652 Κ.Πολ.Δ.).
Από την επισκόπηση των παραδεκτώς, κατ' αρθ. 561§2 Κ.Πολ.Δ., ελεγχομένων διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι: με την από 2-8-2007 αγωγή, οι ενάγοντες-νυν αναιρεσίβλητοι επικαλούμενοι ότι είναι ιδιοκτήτες των ανεξαρτήτων οριζοντίων ιδιοκτησιών (οροφοδιαμερισμάτων) της οικοδομής, που βρίσκεται στον ... επί της συμβολής των οδών ..., η οποία έχει υπαχθεί στο σύστημα της οροφοκτησίας με βάση την υπ' αριθ. ...
πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Εμμ. Μακρόγλου και ότι οι εναγόμενοι, (νυν αναιρεσείοντες) οι οποίοι είναι συγκύριοι του ισογείου καταστήματος της ίδιας οικοδομής, συμβλήθηκαν στην κατάρτιση της υπ' αριθ. ... πράξης τροποποίησης της σύστασης οροφοκτησίας, τροποποίηση η οποία δεν είναι σύμφωνη με τα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομίας όσον αφορά την περιγραφή των οριζοντίων ιδιοκτησιών και των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών του ισογείου-πυλωτής της πολυκατοικίας και ότι επιπλέον οι εναγόμενοι έχουν παρανόμως καταλάβει και μεταβάλει τη χρήση του κοινοχρήστου χώρου του ισογείου (εισόδου) και της πυλωτής, παρακωλύοντας αυτούς από την ελεύθερη χρήση των τμημάτων αυτών της οικοδομής, ζήτησαν α) να αναγνωριστεί η ακυρότητα της υπ' αριθ. 7764/1998 πράξης τροποποίησης β) να καταδικαστούν οι εναγόμενοι σε δήλωση βουλήσεως για την τροποποίηση της 4226/18-7-1991 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας, γ) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να προβούν στις αναφερόμενες πράξεις ώστε να ελευθερωθούν οι κοινόχρηστοι χώροι (ισόγειο-πυλωτή) της οικοδομής και δ) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους καταβάλουν αποζημίωση για την παράνομη στέρηση των άνω κοινοχρήστων χώρων.
Επίσης, με την από 10-10-2007 αγωγή τους οι ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες, (εναγόμενοι της πρώτης αγωγής), επικαλούμενοι ότι είναι συγκύριοι του ισογείου καταστήματος της πολυκατοικίας αυτής και ότι οι εναγόμενοι έχουν καταλάβει αυθαίρετα τον ακάλυπτο κοινόχρηστο χώρο που βρίσκεται στο πίσω μέρος της οικοδομής, προβαίνοντας επ' αυτού σε παράνομες κατασκευές, οι οποίες εμποδίζουν τη χρήση του και μειώνουν την αισθητική του κτιρίου, ζήτησαν να υποχρεωθούν αυτοί να απομακρύνουν τις αναφερόμενες αυθαίρετες κατασκευές.
Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, συνεκδίκασε τις δύο ως άνω αγωγές και έκανε δεκτές αυτές, εν μέρει, ως κατ' ουσία βάσιμες. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν έφεση οι εναγόμενοι της πρώτης αγωγής (νυν αναιρεσείοντες), με την οποία ζητούσαν την εξαφάνιση αυτής, κατά το μέρος της (μόνο) με το οποίο δέχθηκε την πρώτη αγωγή και αναγνώρισε την ακυρότητά της ως άνω πράξης τροποποίησης της σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κατεδίκασε τους εναγομένους - νυν αναιρεσείοντες σε δήλωση βουλήσεως, για την τροποποίηση της αρχικής πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και την προσαρμογή της στα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομίας.
Το δικάσαν Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε ότι η κρινόμενη έφεση ασκήθηκε μετά την πάροδο της τασσομένης από τη διάταξη του αρθ. 3§3 Ν 1562/1985 προθεσμίας των οκτώ (8) ημερών από την επίδοση της πρωτόδικης απόφασης και απέρριψε αυτήν, ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της.
Πλην όμως, στην προκειμένη περίπτωση, από το προαναφερθέν περιεχόμενο των ως άνω επισκοπουμένων δικογράφων, σαφώς προκύπτει ότι το πληττόμενο με την κρινόμενη έφεση κεφάλαιο της πρωτόδικης απόφασης (καθώς και το σύνολο της διαφοράς), αφορά διαφορά μεταξύ των συνιδιοκτητών οριζοντίων ιδιοκτησιών (αρθ. 17§2 Κ.Πολ.Δ.), για την οποία (διαφορά) η προθεσμία για την άσκηση εφέσεως είναι δέκα πέντε (15) ημέρες, κατά τις διατάξεις των άρθρων 647 και 652 Κ.Πολ.Δ., οι οποίες έχουν εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, αφού πρόκειται περί διαφοράς μεταξύ των συνιδιοκτητών, για την ακύρωση της τροποποιητικής πράξεως της συστάσεως οροφοκτησίας και όχι περί διαφοράς για την κατάρτιση ή τροποποίηση του Κανονισμού, περίπτωση κατά την οποία (και μόνο), σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη έχει εφαρμογή η διάταξη του αρθ. 3§3 του Ν. 1562/1985.
Επομένως, το δικάσαν Εφετείο, παρά το νόμο, κήρυξε απαράδεκτη την έφεση και υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρθ. 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ., που αποδίδεται με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, ο οποίος και πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος.
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι ηττηθέντες αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.
ΓIA TOYΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθμό 419/2009 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.
Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2010.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ