116/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 116 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 116/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1 ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Γεώργιο Χρυσικό - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ως ειδικού διαδόχου του ....., ως ειδική διάδοχος του οποίου (Χ1) ενεργεί η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΚΤΑΡΟΓΛΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, Εισαγωγαί-Εμπόριο Νημάτων-Μαλλιών και Ειδών Κεντήματος" που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Εμμανουήλ Γιαννακόπουλος.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρείας με την αρχική επωνυμία "ΦΙΟΡΙΝΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΕΥΚΩΝ ΕΙΔΩΝ" και τον αρχικό διακριτικό τίτλο "ΦΙΟΡΙΝΑ ΑΕΒΕ" και ήδη με την επωνυμία "ΑΙΓΑΙΟΝ ΛΕΥΚΑ ΕΙΔΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Μιχαήλ Αργυρόπουλος.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19.11.1999 και με αριθμό κατάθεσης 42704/24.11.1999 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3856/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 1505/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7.7.2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός ανέγνωσε την από 9.11.2006 έκθεση της κωλυόμενης να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Ελένης Παναγιωτάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I- Από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί ως αναφερόμενα σε εκείνο πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από τα πραγματικά γεγονότα που όντως αναφέρονται στο έγγραφο αυτό.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ότι ο ενάγων, ο οποίος εισάγει στην Ελλάδα από την Ιταλία λευκά υφάσματα κατάλληλα για την κατασκευή σιντονιών, προς το σκοπό προσδιορισμού των ειδών αυτών της εμπορίας του, αποτυπώνει, από το 1991, με χρυσαφί κεφαλαία γράμματα του λατινικού αλφαβήτου τη λέξη "ASTRON", διακριτικό γνώρισμα που κατέθεσε στις 19.3.1993 στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Εμπορίου και μετά τη διαδικασία παραδοχής του, με την 2702/2.12.1994 απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Σημάτων αναγνωρίστηκε ως σήμα, η προστασία του οποίου ισχύει μέχρι τις 19.3.2003. Κατά την αποτύπωση του σήματος αυτού, και στη συνέχεια της λέξης "ASTRON", αποτυπώνει με μικρά γράμματα του λατινικού αλφαβήτου και τη φράση "Made ίn Italy". Έτσι όμως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από τον αριθ. 20 του άνω άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παραμόρφωσης της 2702/2.12.1994 απόφασης της Διοικητικής Επιτροπής Σημάτων, υπό την έννοια της απόδοσης στο άνω έγγραφο περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από εκείνο που πράγματι έχει, αφού δεν δέχθηκε ότι στο σήμα διαλαμβάνονται και σι λέξεις "Μade ίn Italy", αλλά ότι ο ενάγων για τη διάκριση των άνω εμπορευμάτων του αποτύπωνε το σήμα "ASTRON" και την ένδειξη "Made ίn Italy". Επομένως, ο πρώτος, από τον αριθ. 20 του άνω άρθρου, λόγος της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

ΙΙ.- Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσία βάσιμη ή αβάσιμη, ή άλλη αυτοτελής αίτηση ή ανταίτηση, και αποδίδεται σ' αυτήν παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης (άρθρ. 559 αριθ.1 ΚΠολΔ), θα πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο: 1) ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που με βάση τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας φέρεται ότι παραβιάστηκε δια της εφαρμογής του ενώ δεν έπρεπε να εφαρμοστεί ή δια της μη εφαρμογής του ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί ή τέλος δια της εσφαλμένης ερμηνείας του.

Ο κανόνας του δικαίου πρέπει να αναφέρεται ειδικώς, να γίνεται δηλαδή παραπομπή σε συγκεκριμένη διάταξη, συγκεκριμένου ουσιαστικού νόμου και όχι στο σύνολο των διατάξεων ενός νόμου, 2) Το νομικό σφάλμα, δηλαδή που ακριβώς εντοπίζεται στην ελάσσονα πρόταση της προσβαλλόμενης απόφασης, και μάλιστα κατά συγκεκριμένο τρόπο, η παραβίαση κατά την ερμηνεία η εφαρμογή του συγκεκριμένου κανόνα. 3) Επιπλέον, πρέπει να αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα - και όχι αποσπασματικά και επιλεκτικά - οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του.

Διαφορετικά δεν είναι δυνατή, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, η στοιχειοθέτηση του σχετικού λόγου αναίρεσης. Διότι η ευδοκίμηση της αναίρεσης εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 του ΚΠολΔ, από την ορθότητα, όχι των νομικών αιτιολογιών, αλλά του διατακτικού της απόφασης, το οποίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενό του, αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό. Δεν επιτρέπεται δε συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο, κατά το πρώτο μέρος του, και τον τρίτο λόγο της αίτησης, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη η αγωγή του αναιρεσείοντος κατά της αναιρεσίβλητης περί προσβολής του δικαιώματός του επί του προαναφερόμενου σήματος, ευθεία παράβαση: 1] των σχετικών διατάξεων του Ν. 1998/1939 περί σημάτων, καθώς και του άρθρου 18 παρ. 1 και 2 του ήδη ισχύοντος ν,. 2239/1994, 2] των διατάξεων του ν. 2239/94, τις οποίες εσφαλμένα δεν εφάρμοσε, και 3] του ν. 3205/1955 και του ΠΔ 317/1992, τις οποίες εσφαλμένα εφάρμοσε.

Οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι αόριστοι, αφού, εκτός του ότι δεν προσδιορίζονται: α) οι συγκεκριμένες διατάξεις του Ν. 1998/1939, του ν. 3205/1955 και του ΠΔ 317/1992, που εσφαλμένα εφαρμόστηκαν ως μη ισχύουσες στη συγκεκριμένη υπόθεση, β) οι συνέπειες στο διατακτικό της προσβαλλόμενης από της εφαρμογής των πιο πάνω διατάξεων και όχι εκείνων του Ν. 2239/1994 και γ) σε τι συνίσταται το σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή των άνω διατάξεων του άρθρου 18 του Ν. 2239/1994, δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία δέχθηκε για να θεμελιώσει την άνω κρίση του, και υπό τα οποία συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, καίτοι το Εφετείο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν.

Επομένως, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν και να στοιχειοθετηθούν οι προαναφερόμενοι αναιρετικοί λόγοι, οι οποίοι είναι γι' αυτό αόριστοι, και ως εκ τούτου απαράδεκτοι.-

ΙΙΙ- Για να είναι ορισμένος ο από το άρθ. 559 αρ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να αναφέρονται, και τα ακόλουθα στοιχεία: α) ο κανόνας δικαίου, για την αληθινή έννοια του οποίου χρησιμοποιήθηκαν ή όχι τα διδάγματα της κοινής πείρας, χωρίς να αρκεί η γενική αναφορά στο νόμο, γ) η έννοια που προσδόθηκε στον συγκεκριμένο κανόνα δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας, την οποία ο αναιρεσείων χαρακτηρίζει ως εσφαλμένη, δ) η ορθή έννοια που, κατά την γνώμη του αναιρεσείοντος, προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα από το δικαστήριο, ή δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου, ε) τα πραγματικά περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας για να κριθεί η παράβαση ή μη των διδαγμάτων της κοινής πείρας ως προς την ερμηνεία των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών γεγονότων.

Εν προκειμένω, με το δεύτερο, κατά το υπόλοιπο μέρος του, λόγο αναiρεσης, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την ως άνω διάταξη του άρθρο 559 αρ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ πλημμέλεια της παράβασης των αναφερόμενων διδαγμάτων της κοινής πείρας με το να δεχθεί το Εφετείο ότι δεν δημιουργείται κίνδυνος σύγχυσης του σήματος του αναιρεσείοντος "ASTRON", με τη χρησιμοποίηση από τους αναιρεσίβλητους του διακριτικού γνωρίσματος "ΑΙΓΑΙΟΝ άστρο". Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρονται τα ανωτέρω αναγκαία κατά νόμο για την πληρότητά του στοιχεία, ενόψει του ότι ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει ούτε τα πραγματικά περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας, ούτε τις συγκεκριμένες διατάξεις του ν. 2239/1994 "περί σημάτων" που παραβιάστηκαν με την μη εφαρμογή των διδαγμάτων της κοινής πείρας, αλλά αρκείται στη γενική αναφορά στο νόμο αυτό, ενώ οι προαναφερόμενες αιτιάσεις δεν συνάπτονται με παράβαση των διατάξεων των παρ. 1 και 2 του άρθρου 18 του ν. 2239/1994 επίσης φέρονται ότι παραβιάστηκαν, αφού οι συγκεκριμένες διατάξεις αναφέρονται μόνο στο δικαίωμα του δικαιούχου σήματος να κάνει χρήση τούτου, δηλαδή να επιθέτει αυτό στα προϊόντα ή εμπορεύματα, τα οποία προορίζεται να διακρίνει ή να επιθέτει αυτό σε κάθε έντυπο υλικό κλπ.-

Τα περαιτέρω παράπονα που περιέχονται στον ίδιο ως άνω λόγο αφορούν την ανέλεγκτη αναιρετικά, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των αποδείξεων από το Εφετείο, και είναι απορριπτέα, όπως και η αναίρεση στο σύνολό της.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-7-2004 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1505/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ