Supreme Court allows appeal against dismissal of statute of limitations defense due to lack of specificity in the objection.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the Second Instance Court's dismissal of the statute of limitations defense. The appellant argued the objection was vague because it failed to specify the exact date the plaintiff learned of the promotion omission, which is required to start the five-year limitation period. The Court found the objection sufficiently specific regarding the facts and dates, ruling that the lower court erred in rejecting it.
Legislator headnote
AI generatedArticles 262(1) and 937 of the Code of Civil Procedure and Articles 281 and 937 of the Civil Code; The statute of limitations objection must be specific regarding the facts establishing its foundation, particularly the date the claimant acquired knowledge of the necessary elements to file the suit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1168 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1168/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.» (Ο.Τ.Ε.), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Σωτηροπούλου-Πηλίχου.
Του αναιρεσίβλητου: ..........., ο οποίος παραστάθηκε με το δικηγόρο του Γεώργιο Δημαράκη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17/12/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6257/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/3/2005 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 28/2/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 6257/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επί παραλείψεως από της προαγωγής υπαλλήλου του Ο.Τ.Ε., σύμφωνα με τον Γ.Κ.Π./Ο.Τ.Ε. που έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (εκδόθηκε κατ΄ εξουσιοδότηση του άρθρου 7 εδ. στ΄ του α.ν. 301/1968 δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. Β΄568/8-9-1969 και κυρώθηκε με το άρθρο 54 παρ. 1 του ν.δ. 165/1973), ο οποίος υπερέχει καταφανώς, κατά την υπηρεσιακή απόδοση και επίδοση και την εν γένει καταλληλότητα έναντι άλλων συναδέλφων του, που προήχθησαν αντί εκείνου, υπάρχει ευθεία παράβαση του άρθρου 281 Α.Κ., που συνιστά αδικοπραξία, με την έννοια του άρθρου 914 επ Α.Κ. (Ολ.
Α.Π. 897/1985, 293/1981) υποκειμένη στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 Α.Κ.. Χρόνος ενάρξεως της παραγραφής, ενόψει της διατάξεως του άρθρου 937 εδ. α΄ Α.Κ., η οποία για την έναρξη αυτής θέτει ως προϋπόθεση τη γνώση από τον παθόντα όλων εκείνων των αναγκαίων στοιχείων, με τα οποία παρέχεται η δυνατότητα ασκήσεως της αγωγής, είναι στην προκειμένη περίπτωση εκ παραλείψεως αδικοπραξία η γνώση της απόφασης για τη μη προαγωγή του.
Κατά δε το άρθρο 262 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. η ένσταση πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένη αίτηση και σαφή έκθεση των γεγονότων. Ειδικότερα, η ένσταση παραγραφής για να είναι ορισμένη πρέπει να περιέχει τα γεγονότα που τη θεμελιώνουν και κυρίως το χρόνο έναρξης της παραγραφής, για να μπορεί να κριθεί αν έχει συμπληρωθεί ο απαιτούμενος από το νόμο χρόνος της.
Επίσης η ένσταση αυτή πρέπει να διατυπώνεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο και να περιλαμβάνει σχετική αίτηση. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε ως αόριστη την πρωτοδίκως υποβληθείσα και δεκτή γενομένη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (λόγο για τον οποίο και εξαφάνισε την ενώπιόν του εκκληθείσα απόφαση), ένσταση παραγραφής του αναιρεσείοντος Ο.Τ.Ε.
την οποία είχε προβάλει στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και την επανέφερε στο Εφετείο, με τις προτάσεις του. Με τον μοναδικό από άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 937 Α.Κ. απέρριψε ως αόριστη την ένσταση παραγραφής του αγωγικού δικαιώματος του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου.
Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των προτάσεων του αναιρεσείοντος Ο.Τ.Ε., αυτός, προς απόκρουση της αγωγής του αναιρεσιβλήτου, με την οποία αυτός επικαλούμενος σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με βάση την οποία προσέφερε τις υπηρεσίες του ως υπάλληλος με το βαθμό του ΤΟΜ/Τ-ΤΛ, και παράνομη και καταχρηστική παράλλειψη του Διοικητικού Συμβουλίου του αναιρεσείοντος να τον προαγάγει στο βαθμό του Υποδιευθυντή Γενικών Καθηκόντων, έχοντας προς τούτο τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, κατά τις προαγωγικές κρίσεις των ετών 1993, 1994 και 1995, κατά τις οποίες προήγαγε τους αναφερομένους συναδέλφους του, έναντι των οποίων υπερτερούσε καταφανώς, ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι έπρεπε να προαχθεί στον αναφερόμενο βαθμό από 1-1-1993 άλλως από 1-1-1994, άλλως από 1-1-1995 και ότι οφείλει (Ο.Τ.Ε.) να του καταβάλει 3.950.000 δραχμές ως διαφορά επιδόματος ευθύνης θέσεως που θα ελάμβανε ως Υποδιευθυντής Γενικών Καθηκόντων και του επιδόματος Τομεάρχη που είχε λάβει για το διάστημα από 1-1-1997 μέχρι 1-10-2000, ως και 300.000 δραχμές για χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της προκληθείσας σε αυτόν ηθικής βλάβης εκ της άνω παραλείψεως, προέβαλε (ο αναιρεσείων Ο.Τ.Ε.) στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και επανέφερε στο Εφετείο με τις έγγραφες προτάσεις του την ένσταση παραγραφής της ένδικης αξιώσεως, ισχυριζόμενος ότι ο αναιρεσίβλητος έλαβε γνώση της σε βάρος του αδικοπαξίας εκ της παραλείψεως προς προαγωγή κατά τις κρίσεις των 1-1-1993, 1-1-11994 και 1-1-1995 από τις κατά τις χρονολογίες αυτές σχετικές συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του και ότι έκτοτε μέχρι την 18-1-2002 που επιδόθηκε σ΄ αυτόν (αναιρεσείοντα) η κρινομένη αγωγή, συμπληρώθηκε ο χρόνος της πενταετίας που απαιτείται κατ΄ άρθρο 937 Α.Κ.
για την παραγραφή, ζητώντας την απόρριψη της ένδικης αγωγής λόγω παραγραφής. Η ένσταση αυτή είναι ορισμένη, καθόσον με βάσει τα προεκτιθέμενα περιστατικά περιέχει τα γεγονότα που τη θεμελιώνουν στο άρθρο 937 Α.Κ., ήτοι το χρόνο έναρξης και συμπλήρωσης της παραγραφής και ορισμένο αίτημα. Πρέπει, συνεπώς, να γίνει δεκτός ο ρηθείς λόγος αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).
Ο αναιρεσίβλητος πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου λόγω της ήττας του (άρθρο 176 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 6257/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ