Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds due to prior appeal on the same subject matter.

Απόφαση 1167 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1167/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Oκτωβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΕ" και το διακριτικό τίτλο "ΔΕΘ HELEXPO AE", που εκπροσωπείται νόμιμα ως καθολική διάδοχος της συγχωνευθείσας δι' απορροφήσεως "ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ-ΗΕLEXPO ΑΕ". Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Θεοδώρα Μονοχαρτζή, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Β. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κωνσταντίνου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-10-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 36696/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 1229/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των αποφάσεων αυτών ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2-12-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 20-8-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 2-12-2013 αιτήσεως της Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1229/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης και της υπ' αριθμ. 36696/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα άρθρα 522, 552, 553 και 536 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., με τα οποία καθορίζονται η έκταση του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως, οι αποφάσεις που υπόκεινται σε αναίρεση και τα της ασκήσεως αναιρέσεως κατά πλειόνων αποφάσεων, προκύπτει ότι, αν ασκηθεί έφεση και κριθεί στην ουσία της, η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου δεν υπόκειται σε αναίρεση ως προς τα κεφάλαια για τα οποία εξεκλήθη. Τούτο δε διότι, η απόφαση αυτή, σε περίπτωση μεν αποδοχής της εφέσεως εξαφανίζεται, σε περίπτωση δε απορρίψεως της εφέσεως κατ' ουσίαν ενσωματώνεται στην απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, και σε αναίρεση υπόκειται η τελευταία (Ολ.Α.Π. 40/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 1229/2013 εφετειακή απόφαση, το Εφετείο έκρινε παραδεκτή την έφεση κατά της εδώ συμπροσβαλλομένης 36696/2010 οριστικής αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και απέρριψε αυτή κατ' ουσίαν. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης ασκείται απαραδέκτως και συνακόλουθα απαράδεκτες είναι και οι αιτιάσεις των αναιρετικών λόγων που αφορούν την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται "αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών ...". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Περαιτέρω, οι ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ. εφαρμόζονται από το δικαστήριο της ουσίας όταν κατά την ανέλεγκτη, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων. Η διαπίστωση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί είτε να αναφέρεται στην απόφαση ρητώς, είτε να προκύπτει από αυτήν εμμέσως όταν, παρά τη μη ρητή αναφορά της , ή ακόμη και παρά τη ρητή διαβεβαίωση της ανυπαρξίας της, το δικαστήριο προβαίνει σε ερμηνεία της συμβάσεως, η οποία (ερμηνεία) αποκαλύπτει ότι το δικαστήριο βρέθηκε μπροστά σε κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων, τα οποία ακριβώς δημιούργησαν την ανάγκη να καταφύγει σε ερμηνεία της.

Παραβιάζονται δε οι κανόνες αυτοί όταν το δικαστήριο, παρά τη διαπίστωση έστω και εμμέσως, κενού ή αμφιβολίας, σχετικά με την έννοια της δηλώσεως βουλήσεως, παραλείπει να προσφύγει σ' αυτούς, για τη διαπίστωση της αληθούς έννοιας των δηλώσεων (Ολ.Α.Π. 26/2004). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο ...

δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, για την ίδρυση του σχετικού λόγου, αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη των προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 2/2008).

Ο ανωτέρω λόγος είναι αβάσιμος αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθησαν και των οποίων έγινε επίκληση. Συνήθως, αρκεί προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη.

Μη λήψη υπόψη, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση ορισμένα μόνο από τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα όχι όμως και τα φερόμενα ως αγνοηθέντα τοιαύτα. Περαιτέρω, ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο (Ολ.Α.Π. 2/2008). Τέλος, ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως, αφορά ελλείψεις αναγόμενες αποκλειστικώς στη διατύπωση του αιτιολογικού πορίσματος αναφορικά με τη συνδρομή ή μη γεγονότων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκροτούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έτσι ώστε, από την ανεπαρκή ή αντιφατική έκθεση τους, να μην μπορεί να κριθεί αν η απόφαση στηρίζεται ή όχι νομικώς (Ολ.Α.Π. 13/1995).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον την προκειμένη αναιρετική διαδικασία μέρος τα εξής: " Με την με αριθμό Υ 417/31-7-2002 απόφαση του Πρωθυπουργού ... συστήθηκε διυπουργική επιτροπή για τη διεκδίκηση της ανάληψης διοργάνωσης της Διεθνούς Έκθεσης "EXPO 2008" από την πόλη της Θεσσαλονίκης και με τη με αριθμό 8047/10-10-2002 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, Εξωτερικών, Ανάπτυξης, Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Πολιτισμού, Μεταφορών και Επικοινωνιών και Μακεδονίας - Θράκης ...

ανατέθηκε στην εναγόμενη εταιρία η υποστήριξη των ενεργειών διεκδίκησης αυτής. Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της αυτών, η εναγομένη συμβλήθηκε αρχικά, στις 2-11-2003, με έξι εταιρίες, ..., στις οποίες ανέθεσε την παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών προς αυτή κατά τη φάση της διεκδίκησης της ως άνω διοργάνωσης, ενόψει της ...

υποβολής του φακέλου υποψηφιότητας και της διαδικασίας υποστήριξης και διαπραγμάτευσης με το Διεθνές Γραφείο Εκθέσεων ... . Στη συνέχεια η εναγομένη στα πλαίσια της ίδιας ως άνω προσπάθειας της για διεκδίκηση της διοργάνωσης αυτής συμβλήθηκε, στις 20-1-2004, με τον ενάγοντα, στον οποίο ανέθεσε την εκτέλεση του έργου της παραγωγής των αντιτύπων του φακέλου υποψηφιότητας, στον αριθμό που υπέδειξε η ίδια (εναγομένη), με τα τεύχη και τα παραρτήματα, τη βιβλιοδεσία και τα κουτιά συσκευασίας.

Συγκεκριμένα, με το από 20-1-2004 ιδιωτικό (ενν: συμφωνητικό) που υπογράφηκε μεταξύ των διαδίκων, η εναγομένη ανέθεσε στον ενάγοντα την εκπόνηση του έργου της παραγωγής των αντιτύπων, στον αριθμό που απαιτείται, με τα τεύχη, τα παραρτήματα, τη βιβλιοδεσία και τα κουτιά συσκευασίας του φακέλου υποψηφιότητας της Θεσσαλονίκης, που θα υποβάλλονταν στο Β.Ι.Ε. (Bureau Internasional des Exrositions).

Ειδικότερα το έργο που ανέλαβε την υποχρέωση να εκτελέσει και να παραδώσει ο ενάγων στην εναγομένη και θα αποτελούσε το φάκελο υποψηφιότητας της Θεσσαλονίκης στην παραπάνω Διεθνή Έκθεση, θα αποτελούνταν: Α) από το πρώτο σετ, που έπρεπε να παραχθεί σε 100 αντίτυπα, από τα οποία το καθένα θα περιλάμβανε το τεύχος της πρότασης στην αγγλική και γαλλική γλώσσα, τοποθετημένα σε ειδικό κουτί συσκευασίας και από το δεύτερο σετ, που έπρεπε να παραχθεί σε 10 αντίτυπα, από τα οποία το καθένα στην αγγλική και γαλλική γλώσσα, τοποθετημένα σε ειδικό κουτί συσκευασίας, με τις ειδικές προδιαγραφές, που αναφέρονται ειδικά στο παράρτημα της παραπάνω σύμβασης, η παράδοση των οποίων έπρεπε να γίνει μέχρι τις 30-1-2004 και η αμοιβή του ενάγοντος για την εργασία αυτή συμφωνήθηκε στο ποσό των 50.772,00 ευρώ, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ, που βάρυνε την εναγομένη, Β) από το επιπλέον σετ, που έπρεπε να παραχθεί σε 40 αντίτυπα, καθένα από τα οποία θα περιλάμβανε το τεύχος της πρότασης στην αγγλική και γαλλική γλώσσα και το τεύχος των προσαρτημάτων στην αγγλική γλώσσα, που έπρεπε όλα μαζί να είναι τοποθετημένα σε ειδικό κουτί συσκευασίας, η παράδοση των οποίων έπρεπε να γίνει μέχρι τις 20-2-2004 και η αμοιβή του ενάγοντος για την εργασία αυτή συμφωνήθηκε στο ποσό των 21.800,00 ευρώ, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ, που βάρυνε την εναγομένη και Γ) από το επιπλέον σετ, που έπρεπε να παραχθεί σε 100 αντίτυπα, από τα οποία το καθένα θα περιλάμβανε το τεύχος της πρότασης στην αγγλική γλώσσα, που έπρεπε να είναι τοποθετημένο σε ειδικό κουτί συσκευασίας, η παράδοση των οποίων έπρεπε να γίνει μέχρι τις 27-2-2004 και η αμοιβή του ενάγοντος για την εργασία αυτή συμφωνήθηκε στο ποσό των 20.800,00 ευρώ, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ, που βάρυνε την εναγομένη.

Συμφωνήθηκε επίσης μεταξύ των διαδίκων η καταβολή από την εναγομένη στον ενάγοντα του επιπλέον ποσού των 12.000,00 ευρώ, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ, που βάρυνε κατά τη μεταξύ τους συμφωνία την εναγομένη, για τις επιβαρύνσεις και πρόσθετες εργασίες του ενάγοντος, που περιγράφονται στον από 6-2-2004 απολογισμό δαπανών.

Από τα παραπάνω αποδειχθέντα προκύπτει ότι το έργο, που ανέλαβε ο ενάγων να εκτελέσει και να παραδώσει στην εναγομένη, σύμφωνα με την υπογραφείσα μεταξύ τους σύμβαση, αφορούσε αποκλειστικά και μόνο εκτυπωτικές εργασίες και όχι γραφίστικες εργασίες ή εργασίες επιλογής του περιεχομένου, των κειμένων και των φωτογραφιών, που θα περιλαμβανόταν στα επίδικα τεύχη και παραρτήματα, που θα αποτελούσαν τον φάκελο υποψηφιότητας της εναγομένης, οι οποίες (γραφίστικες εργασίες κ.λ.π.) αποτέλεσαν αντικείμενο της σύμβασης της εναγομένης με τις προαναφερόμενες έξι εταιρίες, με τις οποίες είχε αρχικά συμβληθεί στις 2-11-2003.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων εκτέλεσε και παρέδωσε το ένδικο έργο στην εναγομένη εντός των ως άνω προθεσμιών και η τελευταία, παρόλο που παρέλαβε το έργο, αρνείται να καταβάλει τη συμφωνηθείσα αμοιβή του ενάγοντος, η οποία ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 124.338,96 ευρώ (50.772,00 + 21.800,00 + 20.800,00 + 12.000,00 = 105.372,00 ευρώ αμοιβή + 18.966,96 ευρώ ο αναλογούν στο ποσό αυτό ΦΠΑ, που ανέρχεται σε ποσοστό 18%).

Πρέπει να σημειωθεί ότι η εναγομένη δεν αρνείται την προσήκουσα και έγκαιρη εκτέλεση του ένδικου έργου, δηλαδή την εκτυπωτική εργασία του ενάγοντος, περαιτέρω όμως προβάλλει τον ισχυρισμό ... ότι ο ενάγων, συνεργαζόμενος με τις προαναφερόμενες έξι εταιρίες ... κατά την γραφίστικη επεξεργασία ... των επιδίκων τευχών του φακέλου υποψηφιότητας ...

στην παραπάνω Διεθνή Έκθεση, περιέλαβε 43 φωτογραφίας του Χ. Π., χωρίς ... τη συναίνεση του ..., γεγονός που απέκρυψε απ' αυτήν (εναγομένη), λόγος για τον οποίο ο τελευταίος υπέβαλε ... έγκληση ... για παράβαση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας, καθώς επίσης κατέθεσε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων εναντίον της, ζητώντας: 1) να διαταχθεί η συντηρητική κατάσχεση των cd-rom του φακέλου υποψηφιότητας της Θεσσαλονίκης ..., 2) να υποχρεωθεί αυτή (εναγομένη) α) να αποσύρει τα ...

αντίτυπα του φακέλου υποψηφιότητας της Θεσσαλονίκης, που είχαν διανεμηθεί στους αντιπροσώπους των κρατών - μελών του Β.Ι.Ε., β) ... και γ) ... εξαιτίας δε της συμπεριφοράς αυτής του ενάγοντος ... που είναι αντίθετη στα χρηστά ήθη, έχει υποστεί ηθική βλάβη, καθόσον έχει πληγεί το κύρος και η φήμη της και δικαιούται χρηματική ικανοποίηση 250.000,00 ευρώ, την ανταπαίτησή της δε αυτή προτείνει (επικουρικά) σε συμψηφισμό κατά της ένδικης απαίτησης του ενάγοντος.

Ο ισχυρισμός αυτός της εναγομένης είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε η επικαλούμενη απαίτηση της εναγομένης ... Εξάλλου ο φάκελος υποψηφιότητας στην παραπάνω έκθεση έγινε δεκτός και η μη επιλογή της Θεσσαλονίκης για τη διοργάνωση της Διεθνούς Έκθεσης "EXPO 2008" δεν σχετίζεται με την προεκτεθείσα συμπεριφορά του ενάγοντος, ούτε άλλωστε προέκυψε ότι η εναγομένη υπέστη οποιαδήποτε ηθική βλάβη, που να συνδέεται αιτιωδώς με την εν λόγω συμπεριφορά ...

Ενισχυτικό της κρίσης αυτής του Δικαστηρίου είναι το γεγονός ότι τόσο ο ενάγων, όσο και ο νόμιμος εκπρόσωπος και διευθύνων σύμβουλος της εναγομένης ..., με την με αριθμό 465/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης κρίθηκαν αθώοι της παράβασης του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας, για την οποία ο Χ.

Π. υπέβαλε την από ... έγκληση του ..., ενώ η σχετική αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του Χ. Π. κατά της εναγομένης με την με αριθμό 30444/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας. Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση συμψηφισμού της εναγομένης ...

ορθά έκρινε ... Αποδείχθηκε περαιτέρω ότι με τη με αριθμό 7981/7-11-2003 ... απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Μακεδονίας - Θράκης εγκρίθηκε η διάθεση ποσού 1.044.000,00 ευρώ για την επιχορήγηση της εναγομένης για την αντιμετώπιση των αναγκαίων δαπανών διεκδίκησης της παραπάνω Διεθνούς Έκθεσης και επομένως ο ισχυρισμός της εναγομένης, που επαναφέρεται με τον τρίτο λόγο της έφεσης, ότι δεν έλαβε από το Ελληνικό Δημόσιο επιχορήγηση για το επίδικο έργο και για το λόγο αυτό δεν οφείλει να καταβάλει στον ενάγοντα τη συμφωνηθείσα αμοιβή του, η οποία τελούσε υπό την αναβλητική αίρεση της καταβολής της επιχορήγησης, είναι αβάσιμος.

Αποδείχθηκε επίσης ότι η αμοιβή του ενάγοντος, σύμφωνα με τη σχετική σύμβαση (όρος 2 του από 20-1-2004 συμφωνητικού), ήταν καταβλητέα σε τρεις δόσεις και συγκεκριμένα προκαταβολή 20%, δηλ. 21.075,00 ευρώ (πλέον ΦΠΑ) κατά την υπογραφή της σύμβασης (20-1-2004), ποσοστό 60%, δηλ 63 223,00 ευρώ (πλέον ΦΠΑ) κατά την ολοκλήρωση και παραλαβή του έργου, που έγινε στις 27-2-2004 και το υπόλοιπο ποσοστό 20%, δηλ 21.074,00 ευρώ (πλέον ΦΠΑ) στις 30-3-2004 και πάντως ένα μήνα μετά την οριστική παραλαβή του έργου και επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση επιδίκασε στον ενάγοντα για την ένδικη αξίωση του το συνολικό ποσό των 124.338,96 ευρώ, με το νόμιμο τόκο καθεμιάς από τις παραπάνω επιμέρους δόσεις από την δήλη ημέρα καταβολής τους, ορθά έκρινε ...

Συνεπώς, εφόσον όλοι οι λόγοι της έφεσης είναι αβάσιμοι, πρέπει αυτή ν' απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη ...". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ακολούθως την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία είχε γίνει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η αγωγή του αναιρεσιβλήτου.

Με τον πρώτο αναιρετικό λόγο και κατά το μέρος αυτού που αφορά πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλόμενης υπ' αριθμ. 1229/2013 απόφασης του Εφετείου (δεδομένου ότι, όπως προαναφέρθηκε, οι πλημμέλειες που αναφέρονται στην απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου είναι απαράδεκτες), η αναιρεσείουσα, μέμφεται την προσβαλλόμενη ότι δεν έλαβε υπόψη τα έγγραφα που προσκόμισε και επικαλέσθηκε προς απόδειξη του ισχυρισμού της περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως της στην άσκηση της ένδικης αγωγής και συγκεκριμένα α)την από 9-4-2001 ΚΥΑ των Υπουργών Μακεδονίας Θράκης και Υφυπουργού Εθν.

Οικονομίας, β)τις υπ' αριθμ. Υ417/31-7-2002 και 507/3-10-2002 Αποφάσεις του Πρωθυπουργού, γ)τις υπ' αριθμ. 8047/10-10-12-2002 και 7981/7-11-2003 Κ.Υ.Α, δ)το άρθρο 44 του ν. 3182/2003 και ε)την συναφθείσα μεταξύ των διαδίκων από 20-1 -2004 σύμβαση έργου, από τα οποία αποδεικνύεται (κατά τους ισχυρισμούς της) ότι κατά την υπογραφή της επίδικης σύμβασης η ίδια ενήργησε ως αντιπρόσωπος του Ελληνικού Δημοσίου και ως εκ τούτου δεν νομιμοποιείται παθητικά στην άσκηση της ένδικης αγωγής, επικουρικά δε, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το δικαστήριο της ουσίας τις διατάξεις του άρθρου 44 του ν. 3182/2003 και τις προαναφερθείσες υπουργικές αποφάσεις και αντίστοιχα, εσφαλμένα δεν εφάρμοσε τις εφαρμοστέες εν προκειμένω διατάξεις των άρθρων 211 επ.

ΑΚ, άλλως δεν διέλαβε στην απόφαση του επαρκή αιτιολογία, υποπίπτοντας αντιστοίχως στις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός ως προς μεν το πρώτο σκέλος του και κατά το μέρος που αφορά τα υπό στοιχεία α-δ έγγραφα είναι προεχόντως απαράδεκτος γιατί τα φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη από το δικαστήριο έγγραφα δεν αποτελούν αποδεικτικό μέσο κατά την έννοια του άρθ. 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ και τούτο γιατί αναφέρονται σε ερμηνεία του νόμου (ΑΠ 1219/2001. 1469/1988), ενώ κατά το μέρος που αφορά το υπό στοιχείο ε έγγραφο, είναι αβάσιμος, διότι από την ρητή σχετική βεβαίωση του εφετείου στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος ως προς το ζήτημα των συμβληθέντων στην επίδικη σύμβαση, έλαβε υπόψη πλην άλλων αποδεικτικών μέσων και "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν οι διάδικοι" αλλά και από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το εφετείο έλαβε υπόψη την υπογραφείσα μεταξύ των διαδίκων σύμβαση έργου την οποία μάλιστα και μνημονεύει ειδικώς.

Ο ίδιος λόγος κατά τα λοιπά μέρη του είναι απαράδεκτος, προεχόντως, διότι, υπό την, κατ' επίφαση, επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα των συμβληθέντων στην επίδικη σύμβαση μερών.

Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως ψέγει την προσβαλλομένη απόφαση για την απόρριψη του ισχυρισμού της περί ελλείψεως ευθύνης της, η οποία κατά την συναφθείσα σύμβαση εξαρτάται από την κρατική επιχορήγηση του έργου, που δεν έλαβε χώρα και συνεπώς δεν έχει πληρωθεί η αίρεση υπό την οποία τελούσε η αμοιβή του ενάγοντος, και προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση, κατά την εκτίμηση του νοηματικού περιεχομένου του αντιστοίχου λόγου, την αναιρετική αιτίαση εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδ.

α' Κ.Πολ.Δ., συνισταμένη στο ότι το Εφετείο ήχθη στην απορριπτική του αυτή κρίση κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 44 παρ.1 του ν. 3182/2003, κατά την οποία : "1. Για την αντιμετώπιση των δαπανών διεκδίκησης της διοργάνωσης της Παγκόσμιας Έκθεσης EXPO 2008 στη Θεσσαλονίκη, η συσταθείσα με το Ν. 2687/1999 Ανώνυμη Εταιρεία "Ελληνικές Εκθέσεις HELEXPO Α.Ε." , δύναται να επιχορηγείται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Μακεδονίας Θράκης, μετά από πρόταση της Εκτελεστικής Γραμματείας, στην οποία θα μετέχει και εκπρόσωπος του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών.

Με την απόφαση ορίζεται το ύψος της επιχορήγησης, ο τρόπος ελέγχου και κάθε άλλη λεπτομέρεια. 2. Οι αναγκαίες για την υποστήριξη των ενεργειών διεκδίκησης της παγκόσμιας Έκθεσης EXPO 2008 συμβάσεις με τρίτους συνάπτονται και εκτελούνται σύμφωνα με τις διέπουσες την Εταιρεία "Ελληνικές Εκθέσεις HELEXPO Α.Ε." γενικές ή ειδικές διατάξεις" και επίσης των διατάξεων της Κ.Υ.Α 7981/7-11-2003".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι ανεξαρτήτως του ότι η προβλεπομένη από τις ανωτέρω διατάξεις κρατική επιχορήγηση και η διαδικασία καταβολής της δεν συνιστούσαν, κατά την σύμβαση και τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, προϋπόθεση για την συμβατική ευθύνη της εναγομένης έναντι του ενάγοντος και αναβλητική αίρεση για την καταβολή της αμοιβής του τελευταίου, το Εφετείο, δέχθηκε περαιτέρω ότι με τη με αριθμό 7981/7-11-2003 ...

απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Μακεδονίας - Θράκης εγκρίθηκε η διάθεση ποσού 1.044.000 ευρώ για την επιχορήγηση της εναγομένης για την αντιμετώπιση των αναγκαίων δαπανών διεκδικήσεως της Διεθνούς Έκθεσης EXPO 2008, στις οποίες περιλαμβάνεται και η αμοιβή του ενάγοντος για το επίδικο έργο.

Ο ίδιος λόγος κατά το μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη το άρθρο 44 του ν.3182/2003 και την Κ.Υ.Α. 7981/2003 είναι απαράδεκτος για την αναφερόμενη στον πρώτο αναιρετικό λόγο αιτιολογία. Τέλος η αναιρεσείουσα με τον τρίτο (επικουρικό, κατά τον χαρακτηρισμό του στο αναιρετήριο), λόγο αναιρέσεως, εναντιουμένη ωσαύτως στην απόρριψη του ως είρηται ισχυρισμού της περί ελλείψεως ευθύνης της, λόγω μη καταβολής της κρατικής επιχορηγήσεως, προσάπτει επαλλήλως στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αναιρετικές αιτιάσεις, εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 περ.α', 19 και 20 του Κ.Πολ.Δ., υπό την έννοια ότι το Εφετείο εσφαλμένως δεν προσέφυγε στην εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., για την αναζήτηση της αληθούς βουλήσεως των συμβαλλομένων στην επίδικη σύμβαση σε σχέση με τις προϋποθέσεις ευθύνης της, συνακολούθως δε εσφαλμένως δεν εχώρησε στην εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 201, 203, 204, 208 και 209 του Α.Κ.

και εσφαλμένως ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προδιαληφθείσες διατάξεις του άρθρου 44 παρ.1 του ν. 3182/2003 και της ΚΎ.Α 7981/7-11-2003, επί πλέον δε διέλαβε στην απόφαση του ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα των προϋποθέσεων της ευθύνης της εκ της επιδίκου συμβάσεως και παραμόρφωσε το περιεχόμενο της επιδίκου συμβάσεως, του άρθρου 44 παρ.1 του ν. 3182/2003 και της Κ.Υ.Α 7981/7-11-2003.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, ειδικότερα ως προς την εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. τοιαύτη, κατά μεν το πρώτος σκέλος της διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από περιεχόμενο της αποφάσεώς του δεν δέχθηκε την συνδρομή ασάφειας ή κενού στην επίδικη σύμβαση και δη στον προειρημένο πέμπτο όρο της, ώστε να καθίσταται αναγκαία η προσφυγή στους ερμηνευτικούς κανόνες προς διαπίστωση της αληθούς του εννοίας, κατά δε το δεύτερο και τρίτο σκέλος της για το λόγο που ήδη εκτέθηκε ανωτέρω κατά την έρευνα του δευτέρου λόγου αναιρέσεως.

Περαιτέρω δε η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 αιτίαση, είναι αβάσιμη, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από το προπαρατεθέν περιεχόμενο της αποφάσεως του, διέλαβε σ' αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς όλα τα ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ζητήματα και δη ως προς αυτά που θεμελιώνουν την συμβατική ευθύνη της εναγομένης για την καταβολή στον ενάγοντα της συμφωνηθείσης για την εκτέλεση του επιδίκου έργου αμοιβής του.

Τέλος η εκ του άρθρου 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση είναι απαράδεκτη, καθόσον μεν αναφέρεται σε νομικές διατάξεις, διότι αυτές δεν αποτελούν αντικείμενο παραμορφώσεως αλλά εσφαλμένης ερμηνείας, η οποία και προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση, κατά τα προλεχθέντα, καθόσον δε αφορά την επίδικη σύμβαση, διότι ο αναιρεσείων δεν αποδίδει στην απόφαση διαγνωστικό λάθος, τουτέστιν αναγόμενο στην ανάγνωση του σχετικού εγγράφου, αλλά απόδοση σ' αυτού νοήματος, διαφορετικού από εκείνο που ο ίδιος θεωρεί ορθό ως προς τον επίμαχο όρο της συμβάσεως, δηλαδή για εκτιμητικό σφάλμα, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ..

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση, πρέπει να απορριφθεί να καταδικασθεί δε η αναιρεσείουσα, ως ηττωμένη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (αρθρ.176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ) όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσε η αναιρεσείουσα στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2 Δεκεμβρίου 2013 αίτηση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "HELEXPO Α.Ε." ως καθολικής διαδόχου της συγχωνευθείσας - απορροφηθείσας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ - HELEXPO Α.Ε." για αναίρεση των υπ' αριθμ. 1229/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, και 36696/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 25 Νοεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 7 Σεπτεμβρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ