1165/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1165 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1165/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), , Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαΐου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Χ Α.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελισσάβετ Διβανίδου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην ..., και τον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που εδρεύει στη ..., το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/4/2007 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας και την από 24/10/2007 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Θράκης και συνεκδικάστηκαν με άλλες αιτήσεις προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη.

Εκδόθηκε η 390/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/7/2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος ανέγνωσε την από 23/4/210 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στο άρθρο 13 παρ. 4 του ν. 2882/2001 ορίζεται ότι: "Εάν απαλλοτριωθεί τμήμα ακινήτου, με αποτέλεσμα η αξία του τμήματος που απομένει στον ιδιοκτήτη να μειωθεί ή το τμήμα αυτό να γίνει άχρηστο για τη χρήση που προορίζεται, με την απόφαση προσδιορισμού της αποζημιώσεως για το απολλοτριούμενο τμήμα προσδιορίζεται και ιδιαίτερη αποζημίωση για το τμήμα που απομένει στον ιδιοκτήτη".

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 2 του ως άνω νόμου, συνάγεται ότι σε περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτριώσεως τμήματος ακινήτου, εξαιτίας της οποίας το τμήμα που απέμεινε στον ιδιοκτήτη υφίσταται μείωση της αξίας του ή καθίσταται άχρηστο για τη χρήση που προορίζεται, ο ιδιοκτήτης του τμήματος αυτού (που απέμεινε) δικαιούται να ζητήσει με αυτοτελή αίτηση, ενώπιον του Εφετείου, τον καθορισμό οριστικής αποζημιώσεως (για το απαλλοτριωθέν) και την παροχή ιδιαίτερης αποζημιώσεως για το τμήμα που απέμεινε.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 9 εδ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση, που αφέθηκε αδίκαστη, νοείται όχι οποιαδήποτε αίτηση υποβληθείσα από τους διαδίκους, κατά τη διαδρομή της δίκης, αλλά μόνο εκείνη που αναφέρεται σε ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και προκαλεί εκκρεμοδικία.

Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με την από 26-4-2007 αίτησή της, που άσκησε ενώπιον του Εφετείου Θράκης, ζήτησε να καθοριστεί οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης για το απαλλοτριωθέν ακίνητο και τα αναφερόμενα στην αίτηση επικείμενά του, ήτοι περίφραξη 50 μ. και 34 αμυγδαλιές και επιπλέον, να προσδιοριστεί ιδιαίτερη αποζημίωση για το περιγραφόμενο λεπτομερώς στην αίτησή της τμήμα του ως άνω ακινήτου της, που της απέμεινε μετά την απαλλοτρίωση και του οποίου η αξία μειώθηκε.

Πιο συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα ζήτησε να καθοριστεί ιδιαίτερη αποζημίωση εδαφικού τμήματος εμβαδού 5.349 τ.μ. της ιδιοκτησίας της με κτηματολογικό αριθμό 206. Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, ενώ καθόρισε ιδιαίτερη αποζημίωση για εναπομένοντα τμήματα απαλλοτριωθέντων ακινήτων άλλων αιτούντων, δεν αποφάνθηκε και άφησε αδίκαστο το σχετικό αίτημα της ως άνω αναιρεσείουσας, και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 9 εδ.

γ' ΚΠολΔ. Επομένως, ο προβαλλόμενος από την ως άνω αναιρεσείουσα μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Μετά τα παραπάνω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνο ως προς την αναιρεσείουσα, και μόνο για το κεφάλαιό της που αναφέρεται παραπάνω, να παραπεμφθεί η υπόθεση, μόνο κατά το αναιρούμενο αυτό μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο Δημόσιο στο σύνολο της δικαστικής δαπάνης της ανωτέρω αναιρεσείουσας, (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), δεδομένου ότι στην παρούσα δίκη δεν χωρεί μείωση ή περιορισμός αυτών κατά το άρθρο 22 παρ. 1 του Ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 390/2008 απόφαση του Εφετείου Θράκης μόνο ως προς την αναιρεσείουσα, και το κεφάλαιό της, που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση, μόνο κατά το αναιρούμενο μέρος της ανωτέρω αποφάσεως, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2010.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ